22.5.16

«Γυρίστε στους παλαιούς καιρούς, αυτό είναι πρόοδος»

Του Στέλιου Παπαθεμελή*
Η κάποτε κραταιά και έμπλεως αισιοδοξίας Ευρώπη δίνει τώρα την εικόνα ραγδαίας και συνολικής αποδόμησης: Βρετανικό δημοψήφισμα (23/6) με επικρεμάμενο Brexit. Ισπανικές εκλογές (26/6) αβέβαιου μέλλοντος. Μετέωρη ευρωτουρκική συμφωνία που η αποπομπή Νταβούτογλου και οψιγενείς αντιδράσεις των Ευρωπαίων την καθιστούν ακόμη πιο εύθραυστη.
Ο «σουλτάνος»-οι εγκυρότεροι αναλυτές του καταλογίζουν σχιζοφρένεια και λόγω αυτής άγνοια κινδύνου-απειλεί εισβολή στη Συρία αν και γνωρίζει ότι θα έχει εκεί απέναντί του Ουάσιγκτον & Μόσχα. Φυσικά απορρίπτει προκλητικά την αξίωση της Ευρώπης για αλλαγές στον δρακόντειο αντιτρομοκρατικό του νόμο με τον οποίο σέρνει στις φυλακές σιδηροδέσμιους τους πολιτικούς του αντιπάλους και τους Κούρδους. Κατηγορεί  τους Ευρωπαίους «ότι υποθάλπουν τρομοκράτες και επομένως δεν δικαιούνται να απευθύνουν συστάσεις στην Τουρκία»(sic!). Ακόμα και η εκ γενετής φιλότουρκη Γερμανία συμπεραίνει ότι ο νεοοθωμανός δεν πρόκειται να εκπληρώσει τα 72 προαπαιτούμενα και άρα δεν θα υπάρξει απελευθέρωση θεωρήσεων.
Η ελληνική ανάγνωση αυτής της αντιστροφής των πραγμάτων είναι η υλοποίηση της παλαιότερης απειλής του Ερντογάν ότι θα βουλιάξει την Ευρώπη (διάβαζε την Ελλάδα) με μετανάστες!  Αυτό σημαίνει ότι θα εξαπολύσει τους δουλεμπόρους του σε ασύδοτη δράση. ΝΑΤΟ είναι, στρατιωτική υπερδύναμη είναι, οφείλει να σωφρονίσει κάθε άτακτο επιβάλλοντας manu militari τις δέουσες κυρώσεις. Όμως αν και ο τούρκος τους έχει εξευτελίσει, οι Δυτικοί, ιδίως οι Αμερικανοί τον χαϊδεύουν όπως και όλους τους ισλαμιστές γιατί τους θεωρούν εκ πεποιθήσεως αντι-Ρώσους.
 Το ελληνικό πρόβλημα οξύνεται ασύμμετρα με την μαζική προώθηση  στη χώρα μας απροσδιόριστου αριθμού μουσουλμάνων  μεταναστών. Οι περισσότεροί τους θα εγκλωβιστούν εδώ, καθώς κανείς στην Ευρώπη δεν τους «πάει». Η Bild  διαρρέει «υψηλούς σχεδιασμούς» μετατροπής των νησιών μας, ερήμην μας, σε κέντρα διαλογής μεταναστών.
Το γεωπολιτικό μας πρόβλημα ασφάλειας, ταυτότητας και εθνικής συνοχής περιπλέκεται δραματικά. Απειλούμαστε!
Η κυβέρνηση οφείλει να υπερβεί τα προπατορικά ιδεολογήματα στελεχών της, άλλωστε το έπραξε ήδη για άλλα δομικής φύσεως ζητήματα και να δηλώσει για υπέρτατους λόγους εθνικής ασφάλειας αναστολή της περιβόητης Ευρωπαϊκής Οδηγίας για το Άσυλο. Είμαστε η μόνη χώρα που την εφαρμόζει με θρησκευτική ευλάβεια και επί μεγίστη βλάβη μας.
Η Ελλάδα απειλείται από την δήθεν σύμμαχο Τουρκία και η απόκρουση αυτής της απειλής της, επιβάλλει σταθερό αποτρεπτικό προσανατολισμό και διατήρηση αποτρεπτικής ισχύος. Όμως των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν. Να αφυπνιστούμε επιτέλους επανιδρύοντας την παρατημένη αμυντική βιομηχανία, ιεραρχώντας τις εθνικές μας προτεραιότητες και ανασυγκροτώντας τις ψυχικές μας δυνάμεις.


Στη Κύπρο παίζεται ένα ύπουλο παιχνίδι σε βάρος του όλου Ελληνισμού. Με  συμπαίκτες εμάς. Η επίσημη Ελλάς νίπτει τας χείρας της με το επιχείρημα ότι δεν μπαίνουμε στα εσωτερικά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αφήνουμε όμως να μπαίνουν =αλωνίζουν στην Μεγαλόνησο: Άιντα, Κάμερον,  προπαντός Ερντογάν και η πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα Βικτώρια Νούλαντ.
Να θυμόμαστε αυτό που κάποτε είπε ο Ανδρέας «αν χαθεί  η Κύπρος θα χαθεί  η Ελλάδα».
Αμετανόητος πάντως τελάλης του αφοπλισμού Ελλάδος – Κύπρου, ο πρωθυπουργός των Ιμίων. Αφού ματαίωσε την εγκατάσταση των S300 στην Μεγαλόνησο εγκαταλείποντάς την βορά στον Αττίλα και αντ αυτής τους αποθήκευσε (= αχρήστευσε) στην Κρήτη, επέκρινε προχθές την κυβέρνηση Τσίπρα “επειδή δεν μειώνει τις εξοπλιστικές δαπάνες”!
Η «Καθημερινή» αγιογράφησε εσχάτως (15.5.16) τον γνωστό και μη εξαιρετέο ανιστόρητο Ρίχτερ. Όπου ο αθεόφοβος δικαιολόγησε τις μαζικές εκτελέσεις αμάχων επί Κατοχής, ψελλίζοντας ότι «ηθικά ήταν λάθος, αλλά καλύπτονταν από τους νόμους»!(εννοεί του Χίτλερ). Μας πληροφόρησε επίσης ότι «ενημέρωσε» περί Ελλάδος το Επιτελείο Σόϊμπλε. Αλλά εκείνοι «δεν κατάλαβαν ποτέ ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδος»! Λες και το κατάλαβε αυτός …
Για τους αθεράπευτους εραστές ενός κόσμου «χωρίς σύνορα» προτείνουμε την ειδωλοκλαστική μελέτη του Regis DebrayEloge desfrontieres (Εγκώμιο των συνόρων, Εστία). Εν όπλοις σύντροφος του Τσε Γκεβάρα, σύμβουλος του Μιττεράν πολυγραφότατος και διεισδυτικότατος αναλυτής, ανατέμνει την ιδεολογία του κόσμου «χωρίς σύνορα».
Η ιδέα ότι η ανθρωπότητα θα τα πήγαινε καλύτερα αν δεν υπήρχαν σύνορα, γοητεύει τη Δύση αλλά δεν δυσκολεύει τον Ντεμπρέ να την χαρακτηρίσει βλακώδη. Ταυτότητά της:
-Οικονομισμός. Περιφρονεί την πολιτική, εγγυάται το μικρότερο κράτος με συνέπεια τη μεγέθυνση της μαφίας. Δίνει λάμψη γενναιοδωρίας στο νόμο του ισχυροτέρου και πέπλο συμπόνοιας σε απορρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις και off shore εταιρίες.[Εμείς τα βιώνουμε στη νιοστή αυτό τον καιρό].
-Τεχνικισμός. Ρομποτική ύβρις, μετα-κουλτούρα
-Απολυταρχισμός.
-Ιμπεριαλισμός.(σ.82 επ.)
Συμπέρασμά του: «Θα είχαμε πολλά να κερδίσουμε αν θυμόμασταν τον Ηράκλειτο που δίδασκε πώς να εκτοξεύσεις τα βέλη εφαρμόζοντας στη χορδή και το τόξο δυνάμεις αντίθετης φοράς».
Σοφή κατάληξη: «όταν όλα τείνουν να γίνουν παγκόσμια η προσήλωση στο τοπικό δημιουργεί ισορροπία»(σ.93).
            Ο  Giuseppe  Verdi  ο  μεγάλος  μουσουργός (Ναμπούκο, Αίντα κ.λ.π.)  και  αγωνιστής της  ελευθερίας  της  πατρίδας  του,  μας  κληροδότησε  μια πρωτοποριακή κατά τον Ντεμπρέ συμβουλή: «Γυρίστε στους  παλαιούς  καιρούς,  αυτό  θα  είναι  πρόοδος» («Tornate all' antico e sarà un progresso»).
                                                        *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Κατεπείγουσα ανάγκη πανεθνικής συσπείρωσης και εγρήγορσης

του Στέλιου Παπαθεμελή*

            Σχολιάζοντας τα εξάχρονα της μνημονιακής τραγωδίας μας η Die Welt μας ονομάζει “Χώρα των χαμένων,Das land der Verlorenen” (7.5.16). Αποσιωπά βεβαίως ότι αυτό είναι έργο made in Germany.
            Επείγει όμως να δούμε τι συμβαίνει με την κατακόρυφη έξαρση της εμπράγματης τουρκικής επιθετικότητας.
            Είναι μείζονος υπαρκτικής σημασίας η αποκάλυψη του προωθημένου τουρκικού σχεδίου κατάληψης της Παναγιάς του συμπλέγματος των Οινουσών, κίνηση στοχευμένη να δημιουργήσει τετελεσμένο. Η Άγκυρα περνάει από την ρητορική αμφισβήτηση της εδαφικής μας ακεραιότητας σε άμεσες προκλητικές ενέργειες πολεμικού χαρακτήρα.
            Είναι δευτερεύουσας σημασίας αν πρόκειται για κινήσεις εξαγωγής του εσωτερικού αδιεξόδου του σουλτάνου, ή για συνειδητό άνοιγμα νέου μετώπου στο οποίο οδηγείται από την ακατάσχετη βουλιμία του.
            Στις προκλήσεις αυτού του είδους δεν μπαίνει ζήτημα μεγέθους και έντασής τους. Το ξεκαθάρισε από αμνημονεύτων χρόνων ο Περικλής (Θουκυδίδης Α’, 140, 5) με έξοχη σαφήνεια. Δεν υπάρχει «βραχύ»(=μικρό) και «μέγα». Το λεγόμενο μικρό ζήτημα χρησιμοποιείται για να βεβαιωθεί και να δοκιμασθεί η αντίδραση του προκαλουμένου («το γαρ βραχύ τι τούτο πάσαν υμών έχει την βεβαίωσιν και πείραν της γνώμης»). Ο μέγας πολιτικός δίνει ευθέως τον χρυσούν κανόνα των διακρατικών σχέσεων.
            Οι Έλληνες δυστυχώς δεν διαβάζουμε και προπαντός δεν εφαρμόζουμε την θουκυδίδεια επιστημολογία.
            Το κάνουν ανθ’ημών και εναντίον μας οι Τούρκοι, οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι δανειστές μας. Γενικά οι αντίπαλοί μας.

Περικλής :
«Οις ει ξυγχωρήσετε, και άλλο τι μείζον ευθύς επιταχθήσεθε ως φόβω και τούτο υπακούσαντες, απισχυρισάμενοι δε σαφές αν καταστήσαιτε αυτοις από του ίσου υμίν μάλλον προσφέρεσθαι» (Α’ 140,5)

Δηλαδή :
Αν υποχωρήσετε θα βρεθείτε αμέσως μπροστά σε άλλη μεγαλύτερη αξίωσή τους, διότι θα νομίσουν ότι από φόβο υποκύψατε. Ενώ εάν απορρίψετε αποφασιστικά τις αξιώσεις τους, θα τους δώσετε να καταλάβουν ότι οφείλουν να σας συμπεριφέρονται ως ίσος προς ίσο.
            Αυτό το μήνυμα προς τoν βάρβαρον γείτονα, η επίσημη Ελλάς πλην σπανίων φωτεινών διαλειμμάτων, έχει αποφύγει να το δώσει εξαντλούμενη στην “άψογον στάσιν” (ως το 1912) και στην “ψυχραιμία και νηφαλιότητα” (από την Λωζάννη μέχρι σήμερα).
            Ο Μάρτης του 1987 ήταν μια λαμπερή εξαίρεση όταν ο Ανδρέας προειδοποίησε ότι θα βυθίσει το Σισμίκ. Οι «σύμμαχοι» επειδή τον θεωρούσαν απρόβλεπτο και άρα ικανό να το πράξει αντί να πιέσουν ως συνήθως την Ελλάδα πίεσαν τον Οζάλ ο οποίος τα μάζεψε.     
          Σε λίγο όμως πήραν την ρεβάνς οδηγώντας τον Ανδρέα στο Νταβός που όταν το κατάλαβε ανεφώνησε το γνωστό mea culpa! Οι διάδοχοί του συσσωρεύουν έκτοτε mea culpa στην νιοστήν (Ίμια, Μαδρίτη, Ελσίνκι, S/300 κ.λ.π.).
            Ο Ερντογάν, προσωπικότητα με έντονα σχιζοφρενικά συμπτώματα πείθει την καταπτοημένη Δύση. Το παίζει διεθνής παίκτης. Του εμπιστεύονται την ασφάλεια των συνόρων της. Τα ανταλλάγματα επώδυνα όπως το άνοιγμα των ευρωπαϊκών συνόρων στους τούρκους.  Οι ευρωπαϊκές χώρες τρέμουν στην ιδέα πως οι Τούρκοι θα μετακινούνται ανενόχλητοι στην Ε.Ε. Κυκλοφορούν εφιαλτικά σενάρια. Ενώ μετρούν και τα ψυχοπαθολογικά ξεσπάσματα του νεοοθωμανού.
            Συρία, Ιράκ, ενδοϊσλαμικός εμφύλιος με Φετουλάχ Γκιουλέν, ένοπλη κουρδική εξέγερση, ρήξη με Μόσχα και Τελ Αβίβ όλα αυτά ασφαλώς πολλαπλασιάζουν τη νευρικότητά του ενώ αυξάνουν το ενδεχόμενο έκ-ρήξης του.
Ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος έλεγε σοφά : «Το πειστικότερον των εθνικών μας δικαίων επιχείρημα είναι η δύναμις».
Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σημαίνουν συγκρουσιακή συνύπαρξη. Οι τάχα σχέσεις φιλίας και συνεργασίες είναι κακόγουστο παραμύθι.
Οι στρατηγικοί στόχοι της Τουρκίας είναι δεδομένοι, ορατοί και κραυγαλέοι. Θέλει συγκυριαρχία στο Αιγαίο εδαφικό ακρωτηριασμό της Ελλάδος και τουρκοποίηση της Κύπρου.
Να απαλλαγούμε από τις ψευδαισθήσεις της αριστεράς και της δεξιάς αφέλειας. Να αποτινάξουμε την ιδεοληπτική ηττοπάθειά μας. Να δώσουμε βαρύνουσα προτεραιότητα στην ποιοτική εξισορρόπηση του ένοπλου ανισοζυγίου. Με το ποιοτικό θα υπερνικήσουμε το ποσοτικό πλεονέκτημα του εχθρού. Με μια αληθινά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική θα αξιοποιήσουμε τις σοβαρές ρήξεις της Άγκυρας με Ισραήλ, Αίγυπτο, κυρίως με Ρωσία, αλλά και ΗΠΑ.
Ο Ελληνισμός για άλλη μια φορά ελλείψει μεγάλης πολιτικής θα χαραμίσει στις ΗΠΑ την καθοριστική εκλογική του δύναμη και το καθόλου ευκαταφρόνητο πολιτικό του χρήμα. Ουδείς σχεδιάζει και ουδείς καθοδηγεί ενώ μπορούμε να δεσμεύσουμε υπέρ ημών τους επίδοξους προέδρους. Υπάρχει χρόνος αυτή την στιγμή.
Για την Κύπρο είναι η χειρότερη ώρα να κλείσει συμφωνία. Ας πρυτανεύσει η σύνεση και το αντιστασιακό πνεύμα του Τάσσου. Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη αντιμετωπίζονται ενιαία από τους Τούρκους και ενιαία πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε και εμείς.
Αυτοί πάντως που υπονομεύουν τον πατριωτισμό και υπηρετούν τον αποφρονηματισμό είναι αδιανόητο να ποδηγετούν την παιδεία……
«Όσοι το χάλκεον χέρι/ βαρύ του φόβου αισθάνονται,/ ζυγόν δουλείας, ας έχωσι·/ θέλει αρετήν και τόλμην/ η ελευθερία» (Κάλβος)
 *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

11.5.16

«Τη λευτεριά μας τούτη δεν την ήβραμε στο δρόμο…»

Του Στέλιου Παπαθεμελή*
Μεγάλη και Διακαινίσιμη Εβδομάδα καταφεύγουμε στον αριστουργηματικό λόγο του ασυναγώνιστου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ξαναδιαβάζουμε τον «Λαμπριάτικο Ψάλτη» του. 
            Κρίνει δίκαια τις εκτροπές πιστών, ημίπιστων, απίστων λαίκών και εκκλησιαστικών. Καταχεριάζει δε εμφαντικά τους Γραικύλους (Graecouli = Έλληνες που συμπεριφέρονται με δουλοπρέπεια στους ξένους): «Γραικύλος τής σήμερον όστις θέλει να κάμει δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην [αυτοί περισσεύουν σήμερα] ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και φανή και αυτός γίγας» (Άπαντα, Βήμ. 8, σελ. 98).
            Σύμπασα η Ευρώπη βιώνει ένα κλίμα κατάρρευσης και παρακμής.
            Το ομολόγησε προχθές και ένας από τους διαπρύσιους θιασώτες της, ο Μάριο Μόντι:  «κινούμαστε ήδη προς την διάλυσή της»! Από τότε που η Ε.Ε. άκριτα προχώρησε σε κατάργηση εθνικών συνόρων και ταυτοτήτων και υπέκυψε στον πειρασμό της παγκοσμιοποίησης, αυτού του… υψηλού ιδεώδους της διεθνούς τοκογλυφίας το τέλος της είναι προδιαγεγραμμένο.
            Μια Ευρώπη που απέτυχε να επαναφέρει τη σταθερότητα και την ανάπτυξη σε μια οικονομία μόλις του 2% , την Ελλάδα, και να την προστατεύσει από την αρπακτικότητα της διεθνούς κλεπτοκρατίας αξίζει να υπάρχει; Προς τι;
            Ασυγκάλυπτη ωστόσο η διοικητική ανεπάρκεια και η ένδεια οραμάτων της εγχώριας Αριστεράς. Αποδόμησε και το ηθικό πλεονέκτημα της αφετηρίας της.
            «Άρχε» (=κυβέρνα) συμβούλευε ο Σόλων. Αλλά «πρώτον μαθών άρχεσθαι» (=αφού πρώτα μάθεις να είσαι αρχόμενος). «Άρχεσθαι γαρ μαθών άρχειν επιστήσει» (=γιατί αφού μάθεις να άρχεσαι, τότε θα είσαι σε θέση να άρχεις). Δοκιμασμένες αλήθειες που γκρεμοτσακίζουν όσους τις καταπατούν.
            Αποκαλυπτικότατη η Handelsblatt (4/5/16) προβάλλει την έρευνα της Ευρωπαϊκής Σχολής Μανατζμέντ και Τεχνολογίας του Βερολίνου. Καταπελτώδη τα ευρήματά της: από τα 220 δισ. ευρώ των δανείων μας μόνο το 5% (9,7 δισ.) κατέληξε στον ελληνικό προϋπολογισμό. Το 95% διατέθηκε για τη σωτηρία των ευρωτραπεζών ως εξής: 86,9 δισ. για παλαιά χρέη 52,3 δισ. για τόκους και 37,3 δισ. για ανακεφαλαιοποίηση  των ελληνικών.
            Για το 2018 θα χρειασθούμε 12 δισ. ευρώ, 6 για να μηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα και άλλα τόσα για να πετύχουμε το ποθητό πρωτογενές πλεόνασμα = 3,5% του ΑΕΠ.
            Αυτό σημαίνει άλλα μέτρα, (=νέα μνημόνια) και ασφαλώς περαιτέρω ύφεση και λόγω νέας υπερφορολόγησης κάθετη μείωση φορολογικών εσόδων.
            Πρόκειται για φαυλεπίφαυλο σχέδιο αφανισμού της Ελλάδος αφού οδηγεί αναπόφευκτα και σε εθνικοαμυντική αποδυνάμωσή μας. Το ΝΑΤΟ είναι για μας βαρίδιο. Ωμή η πρόσφατη δήλωση Στόλτενμπεργκ: «Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ευαίσθητα ζητήματα στο Αιγαίο Πέλαγος. Γι’ αυτόν τον λόγο είχαμε δηλώσει με μεγάλη προσοχή όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε, ότι το ΝΑΤΟ θα έχει ευαισθησία σε οποιαδήποτε εθνική θέση, απόφαση που αποτελεί και τη βάση της δράσης μας εξαρχής» (Καθημερινή, 24/4/16). Τόση «ευαισθησία» ώστε η νατοϊκή αρμάδα να παρακολουθεί ακίνητη τις πρωτοφανείς τουρκικές προκλήσεις εναντίον μας.
            Η Τουρκία είναι ο κύριος εχθρός μας.  Οι ηγεσίες μας όμως αρνούνται επιμόνως να το συνειδητοποιήσουν. Το ΝΑΤΟ θα μας στηρίξει, αν μια στο τρισεκατομμύριο μας επιτεθεί η… Ρωσία!!!  Για Ελλάδα – Κύπρο «νίπτει τας χείρας του». Η Άγκυρα κατατρύχεται από όγκο προβλημάτων, αλλά ο επεκτατισμός της είναι στο DNA της και τον λειτουργεί στην διαπασών. Αμερικανοί και ιδίως Ρώσοι δείχνουν να το κατάλαβαν. Αντιθέτως η Ευρώπη εξακολουθεί να κάνει striptease ενδίδοντας στις απαιτήσεις του σουλτάνου.
            Ο ΥπΕξ κ. Κοτζιάς απαριθμεί τα τουρκικά προβλήματα (Συνέντευξη στον Π. Σαββίδη, Ανιχνεύσειςhttp://www.anixneuseis.gr)  αλλά η αυτοκαθησυχαστική διαπίστωσή του ότι ο Ερντογάν δεν έχει δείξει διάθεση για θερμά επεισόδια, αλλά μόνον για αμφισβητήσεις, δεν επιβεβαιώνει την εθνική μας αποφασιστικότητα. Οι αμφισβητήσεις του Τούρκου δεν είναι λεκτικές, αλλά πεισματικά εμπράγματες. Μην αυταπατώμεθα.
            Κείμενο ρωμαλέο με στιβαρές θέσεις, η Διακήρυξη των «10» (Κασιμάτης, Φίλιας, Νεάρχου, Αξελός, Ήφαιστος, Μάζης, Ευρυβιάδης, Αλευρομάγειρος, Βάσσης, Στοφορόπουλος) για την Κύπρο μας.
            Καταγγέλλει την σκόπιμη καλλιέργεια αισιοδοξίας για δήθεν λύση, ενώ πρόκειται για παραπλάνηση αναφορικά με το πραγματικό περιεχόμενο του συζητούμενου σχεδίου. Η διζωνική - δικοινοτική ομοσπονδία πάσχει αφετηριακά. Καταλύοντας την δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας υποδουλώνει την πλειοψηφία στη τ/κ μειοψηφία δηλαδή στην Άγκυρα που την ελέγχει πολιτικοστρατιωτικά και δημογραφικά (οι έποικοι είναι υπερδιπλάσιοι των τ/κ).
            Το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν θα ισχύει αφού η  δυσώνυμη συμφωνία χαρακτηρίζεται «πρωτογενές ευρωδίκαιο».
            Όμως το Κυπριακό δεν είναι διακοινοτικό, αλλά πρόβλημα εισβολής, κατοχής και εποικισμού. Λύση υπέρ ε/κ και τ/κ σημαίνει αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων.  Η συζητούμενη είναι καταστροφή. Ελλαδίτες και Κύπριοι μην ξεχνούμε ότι:
…«Τη λευτεριά μας τούτη
δεν την ήβραμε στο δρόμο
και δε θα μπούμεν εύκολα
στου αυγού το τσόφλι,
γιατί δεν είμαστε κλωσόπουλα
σ’ αυτό να ξαναμπούμε πίσω
μα εγίναμε πουλιά, και τώρα πια
στο τσόφλι μέσα δε χωρούμε»! (Μακρυγιάννης)

 *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

21.4.16

Και αν όλοι τους ονομάσουν Μακεδονία, δεν θα γίνουν ποτέ χωρίς υπογραφή μας!

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η Διεθνής των τοκογλύφων πιέζει και διαβουκολεί τις εθνικές κυβερνήσεις. Τραπεζίτες και λοιποί κερδοσκόποι στο εύκρατο κλίμα της άρχουσας παγκοσμιοποίησης προωθούν ελεγχόμενες κυβερνήσεις οι οποίες διαπλεκόμενες με τους ολιγάρχες εξασφαλίζουν την ασυδοσία αυτωνών για τη διαρπαγή του εθνικού πλούτου των λαών, ενώ υλοποιούν αποφάσεις αρεστές στα διεθνή κέντρα και παράκεντρα εξουσίας.
Με τη λεγόμενη «κρίση της τουλίπας» στην Ολλανδία (1636 – 37) εγκαινιάστηκε η μετάλλαξη της αγοράς φυσικών προϊόντων σε χρηματοπιστωτική αγορά – κατόρθωμα τότε των Ολλανδών ανθεμπόρων  (Π. Ρουμελιώτη: Χρυσές τουλίπες, Λιβάνης).  Αυτή η «χρηματοπιστωτική αγορά» των διεθνών αρπακτικών με την επί τα χείρω μετεξέλιξή της και τα όργανά της (κυβερνήσεις και οργανισμούς τύπου ΔΝΤ) ταλανίζουν τους λαούς. «Στυγνή ληστεία και κοινότητα της πίστωσης και της επιβολής ακριβώς όπως η Μαφία» χαρακτήρισε το ΔΝΤ ο Νόαμ Τσόμσκι (Συνέντευξη, ΒΗΜΑgazino 16/10/11).
Στην αναμέτρηση αυτή κερδίζει πάντως όποιος τολμά και συμπεριφέρεται με τσαμπουκά. Δεν χάνει οπωσδήποτε όποιος αντιστέκεται. Εξαφανίζεται όμως όποιος ενδίδει, παρεκτός αν κρίνεται απαραίτητος…  
Η Ελλάς εκβιάζεται πεισμόνως για έτος στ΄  από επιβολής ΔΝΤ. Αλλά οι αντοχές των λαών μετρούν τη δύναμη του πολιτισμού τους. Δηλαδή του συλλογικού τους βίου,  όπως οριοθετείται από τις αξίες ζωής που ενστερνίζονται.  Στην Ελλάδα τα «αριστερόμετρα» εν ονόματι της «πολιτικής ορθότητας» φαντασιώνονται τώρα τετελεσμένες συνταγματικές αναθεωρήσεις («… χτίζουν ανώγεια και κατώγεια»), με τις οποίες καταργούν το άρθρο 3 παράγραφος 1 του Συντάγματος περί επικρατούσης Θρησκείας και 16 παράγραφος 2 που ορίζει στους σκοπούς της Παιδείας «…την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης» των Ελλήνων. Οι αναμορφωτές την «θρησκευτική» την έχουν εξοβελίσει a priori και την «εθνική» την μεταλλάσσουν σε …ιστορική (Δηλώσεις Λιάκου). Ο κ. Τσίπρας αν έχει φραγγέλιο ας το χρησιμοποιήσει επιτέλους!
Επιπολαιότητα και παιδαριώδεις σχεδιασμοί Δυτικών, και ταυτόχρονα νεοοθωμανικοί εκβιασμοί γιγαντώνουν το αποκαλούμενο προσφυγικό κάνοντας ό,τι περνά από το χέρι τους να γονατίσουν την Ελλάδα.
Μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό αναζωπυρώνεται εσχάτως η κινητικότητα για κλείσιμο του σκοπιανού.  Το Αλβανοσλαβικό βορεινό προτεκτοράτο που προήχθη, ημών ερημοδικούντων, σε …κλειδούχο της Ευρώπης, πρέπει να αμειφθεί με ένταξη στους ευρωατλαντικούς θεσμούς! Γι’ αυτό στην Ελλάδα πρέπει να ανατροφοδοτηθεί ο μηδέποτε άλλωστε εκλείψας ενδοτισμός. Ενδεικτικά το ΒΗΜΑ φιλοξένησε – με υπερπροβολή 2 δισέλιδες συνεντεύξεις, στις 07/02/16 του Γκρουέφσκι και την περασμένη Κυριακή του Ιβάνωφ, ενώ η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (31/3/16) προέβη σε ολική επαναφορά του θέματος με άρθρο του Αθ. Έλλις, εγκυρότατου ερμηνευτή και διακινητή των αμερικανικών θέσεων.
Ο αρθρογράφος με τον βαρύγδουπο τίτλο «Σταματήστε τις ανοησίες με το θέμα της ονομασίας» αποφαίνεται ότι «κάθε νοήμων άνθρωπος αναγνωρίζει ότι δεν μπορεί να αποφευχθεί η χρήση του όρου «Μακεδονία» (…). Τη στιγμή που η Διεθνής Κοινότητα δέχεται τη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, ο Μάθιου Νίμιτς προτείνει το «Βόρεια Μακεδονία» και οι προσπάθειες επικεντρώνονται στη χρήση της «έναντι όλων», κάποιοι ανεγκέφαλοι Έλληνες αποδυναμώνουν τη θέση της χώρας τους»!!!  Ναι, αλλά εσείς κύριε αδειάζετε εαυτούς συζητώντας για το εύρος εφαρμογής…δεν το καταλαβαίνετε;
Ξεκαθαρίζουμε:
α) Σύνθετη ονομασία με το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ή παράγωγά του, τυχόν καθιερούμενη, θα είναι στιγμιαίας χρήσεως. Την επομένη το σκοπιανό κοινοβούλιο θα πει ότι αποβάλλεται το όποιο συνθετικό. Αυτοί επομένως που μιλούν για σύνθετη είναι πλανώντες και πλανώμενοι.
β) Οι πολίτες των Σκοπίων, σλάβοι ή αλβανοί, ασφαλώς έχουν την δική τους ιστορία, σεβαστή από μας αλλά αυτή η ιστορία τους δεν έχει καμία  συγγένεια με τους Μακεδόνες και την Μακεδονία που υπήρξαν αρχαιόθεν μόνον Έλληνες: «Αυτός τε Έλλην γένος ειμί τωρχαίον» διακηρύσσει το 479 π.Χ. Αλέξανδρος ο Α΄ (Ηρόδοτος Θ΄, 45, 2).
Το σκοπιανό καθεστώς επιδίδεται μετά ζήλου στην «κατασκευή προγόνων» και σφετερίζεται την ελληνική ιστορία για να εξαρχαϊσθεί. Ψάχνει αριστοκρατική κληρονομιά…
γ) «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική», είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και μαζί του ταυτίστηκε απολύτως ο Ανδρέας Παπανδρέου.
δ) Ο Νίμιτς με τι κύρος πηγαινοέρχεται ασκόπως 20 χρόνια παριστάνοντας τον μεσολαβητή;
Τελεία και παύλα: Αντί για τα διάφορα φληναφήματα να σοβαρευτούν οι ιθύνοντες και να προχωρήσουν σε: 
1.         Καταγγελία της Ενδιάμεσης
2.         Μετωπική αντεπίθεση και αποκάλυψη του αλυτρωτισμού των Σκοπίων (αποδεικτικά αναρίθμητα)
3.         Ανάκληση της πρότασης για «σύνθετη με γεωγραφικό» ως πολιτικά αφελούς και εθνικά επικίνδυνης
4.         Επαναφορά στην αφετηρία: «όνομα χωρίς το Μακεδονία ή παράγωγα».
Πάντως τα Σκόπια δεν θα γίνουν ποτέ Μακεδονία και αν όλος ο πλανήτης τα ονομάσει έτσι, εφόσον δεν τα ονομάσουμε εμείς.
Από το στόμα μας και στου Θεού τ’ αυτί…


      *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

20.4.16

Οι Έλληνες ηγέτες πρέπει να αναλάβουν την ιδιοκτησία επανίδρυσης της χώρας

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Τελικά όλα μαθαίνονται και επαληθεύεται ο λόγος της Γραφής «ουδέν γαρ εστί κεκαλυμμένον ο ουκ αποκαλυφθήσεται  και κρυπτόν ο ου γνωσθήσεται»(Ματθ.10,26). Οι διάλογοι Τόμσεν – Βελκουλέσκου, αγοραίου κυνισμού, αποδεικνύουν σε τίνων χέρια μας παρέδωσε η ηγεσία μας το 2010. Tα …  παιδιά «χρειάζονται ένα (πιστωτικό) γεγονός» και το κατασκευάζουν! Η σιδηρά κυρία του ΔΝΤ ομολόγησε στοBloomberg Μarkets(11/4/16) τα θανατηφόρα λάθη του Ταμείου της: εσφαλμένοι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές και υπερεκτίμηση ελληνικών δυνατοτήτων.
            Αλλά έκτοτε δεν υπήρξαν δείγματα έμπρακτης μετάνοιας. Συνεχίζεται η «λάθος συνταγή σε καταπονημένο ασθενή»(Φέρχοφστατ). Εντούτοις οι πάντες γνωρίζουν ότι το γ΄ μνημόνιο «δεν βγαίνει», ενώ για κανένα μνημόνιο δεν υπήρξε επιτυχής διαπραγμάτευση.
            Ωστόσο η Λαγκάρντ κάπου έχει δίκιο: «Η Ελλάδα δεν μπορεί απλώς  να ακολουθεί απρόθυμα και να περιμένει ότι τα προβλήματα θα λυθούν από μόνα τους. Οι έλληνες ηγέτες πρέπει να αναλάβουν την ιδιοκτησία επανίδρυσης της χώρας τους».
            Η κρατική σπατάλη συνεχίζεται με την φοροδιαφυγή στο κόκκινο. Εξαιρουμένων των «υποζυγίων» μισθωτών και συνταξιούχων από τις 431.000 ελεύθερους επαγγελματίες οι 365.000 δηλώνουν μέσο ετήσιο εισόδημα 602 ευρώ!!! Αριθμός πρόκληση ασφαλώς. Τα τερατώδη όμως νούμερα υπεράκτιων εταιρειών και κεφαλαίων που φυγαδεύονται σε φορολογικούς παραδείσους οι αρμόδιοι απαξίωσαν να τα εντοπίσουν.
            Και επειδή ουδέν κρυπτόν, όσα τα νεοφανή Panama papers απεκάλυψαν για τις συγκαλύψεις έκνομων δραστηριοτήτων του γερμανικού ΥπΟικ. δακτυλοδεικτούν τις ενοχές του προϊσταμένου του, Μεγάλου Ιεροεξεταστή Σόιμπλε: «Η Γερμανία είναι ο κύριος ένοχος για την κρίση στο σύνολό της»(Πωλ Μέισον,Realnews,10/4/16).
Πανηγύρι  των βρώμικων ΜΚΟ (θα υπάρχουν ελάχιστες τίμιες) στο «κράτος των  λαθρομεταναστών», που ηλιθίως επιτρέψαμε να εγκατασταθεί στη πτωχευμένη χώρα μας μπερδεύοντας την επιβεβλημένη ανθρωπιά με την ανεπίτρεπτη βλακεία. Αγνώστου  ταυτότητας ιδιόρρυθμα ή και παραβατικά στοιχεία ψευδωνύμως «αλληλέγγυοι» καταλύουν το κράτος, ποδηγετούν τους δυστυχείς ξένους, διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις, ιδιοποιούνται  ευρωπαϊκούς πόρους  700 εκ. ευρώ και άλλα άγνωστα μεγαλοποσά ύποπτης προέλευσης, χωρίς λογοδοσία.
Η παραβατικότητα βρίσκεται σε έξαρση. Εθνικοί δρόμοι, σιδηροδρομικές γραμμές καταλαμβάνονται, δημόσιες συγκοινωνίες παρακωλύονται. Το κράτος ανέχεται. Απουσιάζει …
Τα Σκόπια πραγματοποιούν ένοπλη εισβολή στο ελληνικό έδαφος πέραν του διαρκούς βομβαρδισμού με δακρυγόνα και βόμβες κρότου – λάμψεως. Η ελλαδική αντίδραση θύμισε αυτόν που τον έφτυναν και θεωρούσε πως τον …δρόσιζαν! Για να μάθετε πώς να χειρίζεστε τους σκοπιανούς ρωτήστε τους Βουλγάρους…
Ο παγκάκιστος νεοοθωμανός χρησιμοποιεί ως απόλυτο όπλο το μεταναστευτικό και εκμεταλλευόμενος την αδράνεια του ΝΑΤΟ προσβάλλει υπό τα όμματά του την κυριαρχία μας.
            Ο  Κύπριος στοχαστής Σάββας Παύλου, οικείος λόγω ταυτότητας ιδεών και αναζητήσεων στα ουσιώδη της ζωής και του Έθνους, «ανεχώρησε» πρόωρα για την Άνω Ιερουσαλήμ.
            Εγκρατής της θύραθεν και της κατά Χριστόν Παιδείας αφήκε πολύτιμα ιστορικοφιλολογικά μελετήματα. Το ακροτελεύτιο  ωστόσο γραφτό του, «Η κηδεία μου» αναδίδει άρωμα πατερικής παράδοσης και εθνικής αυτογνωσίας.
            Αίρει περιπλοκές και συγχύσεις. Ψέγει την κρατούσα εκκοσμίκευση του Εξοδίου Γεγονότος. Ο νεκρός ανυπεράσπιστος στο φέρετρο υφίσταται κοινοτοπίες και τυπικότητες και μεγάλα λόγια. Ειδικά μάλιστα στις κηδείες των Αγνοουμένων πλεονάζουν «συμβιβαστικές κορώνες, επαναπροσεγγιστικές αφέλειες, σιροπιαστά ιδεολογήματα και νεοκυπριακά πιλάφια»!
            Να σώσουμε την αξιοπρέπεια των νεκρών μας συμβουλεύει. Γι΄ αυτό «η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας είναι αρκετή και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο».
Και επειδή ο θάνατος είναι κοινή μας μοίρα, ο Σάββας μάς εισάγει με τις αναφορές του στο ποιητικό και φιλοσοφικό βάθος της Εξοδίου: «Ποίημα του θανάτου, άσμα των ασμάτων για το θέμα της ζωής και της αναχώρησής μας από τον κόσμο τούτο, αριστούργημα λόγου και φιλοφοφικής ενατένισης». Για να καταλήξει: «Συμπυκνωμένη και κάποτε ευφρόσυνα  παρηγορητική δεν χρειάζεται συμπληρώματα και φτιασίδια άλλα».
«Το ιδιοφυέστερο κείμενο του ανθρωπίνου λόγου» έχει ονομάσει την Νεκρώσιμο ο ομότεχνός του  Κώστας Γεωργουσόπουλος.
Αλλά αν τα «επειδή» του εκλιπόντος είναι ρωμαλέα το «δια ταύτα» του συγκλονίζει:
«… Το φέρετρο να είναι καλυμμένο με την ελληνική σημαία. Παλιά, την εποχή των πολιτικών μου δραστηριοτήτων μιλούσα ότι μαζί με την ελληνική σημαία θα ήθελα και μια μαυροκόκκινη άλλη, ένδειξη των αντιεξουσιαστικών μου πεποιθήσεων και του πολιτικού μου ριζοσπαστισμού. Ανοησίες. Στην Κύπρο η ελληνική σημαία τα λέει όλα είναι η πιο αντιεξουσιαστική και ριζοσπαστική πράξη . Στον θανατόπνοο τουρκικό επεκτατισμό, στη δουλοφροσύνη, στη μιζέρια και στην κακομοιριά, στην κουτοπονηριά των Νεοκυπρίων και στην αλλοτρίωση πολλών Ελλαδιτών, στις πλεκτάνες των Άγγλων και του διεθνούς παράγοντα, η ελληνική σημαία συμπυκνώνει την έννοια της αντίστασης , της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Μόνον, λοιπόν , αυτά. Η ελληνική σημαία και η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας».
            Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω!
            Στην ιδιαίτερη πατρίδα του τίμησαν σύσσωμοι το τελευταίο του «μάθημα». Τελικά Δάσκαλε «Ο δρόμος ο πιο μακρινός είναι ο πιο κοντινός στη καρδιά του Θεού»(Γιάννης Ρίτσος).
          *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

5.4.16

O tempora! O mores!

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Όσοι είχαν την περιέργεια – και την αντοχή βέβαια – να παρακολουθήσουν την περί Διαπλοκής και  άλλων δαιμονίων συζήτηση στη Βουλή, κατέληξαν σίγουρα στην σχετλιαστική εκδοχή του επιφωνήματος του εθνικού μας Ποιητή: «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος»!
«O temporaO mores»! (Ω καιροί, ω ήθη),  όπως ξέσπασε κάποτε ο Κικέρων (Λόγος κατά Κατιλίνα, 1, 2). 
Η ελληνική κοινωνία, που βλέπει την ιστορία της φαυλότητας να επαναλαμβάνεται και ζει στο μεδούλι της την διάχυτη ανεπάρκεια των διαχειριστών της εξουσίας, τα έχει κυριολεκτικώς χαμένα.
Είναι τα βιοτικά, όπου η εξουσία τα έκανε θάλασσα, μάλιστα νεκρά… θάλασσα. Άκρον άωτον το σχεδιαζόμενο «νέο μείγμα» αιματηρών μέτρων για να καλυφθεί πρόσθετο κενό 1,8 δισ ευρώ με καινούργια θανατηφόρα πλήγματα σε μισθούς και συντάξεις. Είναι το φιάσκο της Ευρωτουρκικής Συμφωνίας που προωθεί αντί να αποτρέπει νέα ασυγκράτητα μεταναστευτικά κύματα. Σημείο των καιρών η μετανάστευση τα τελευταία 5 χρόνια 10.231 επιχειρήσεων στην Βουλγαρία. Είναι όμως και οι ανίατες ιδεοληπτικές εμμονές κυβερνητικών αξιωματούχων. Θλιβερή π.χ. η πρόσφατη εγκύκλιος του υπ. Παιδείας.
Ανιστόρητη και ανελλήνιστη η θεωρία του ότι τα «γενέθλια» όπως λέει του Έθνους μας συνέβησαν στα …1821! Δηλαδή στα 500 χρόνια της δουλείας που ο Ελληνισμός πάλευε αδυσώπητα υπέρ πίστεως και πατρίδος ενάντια στον εξισλαμισμό και τον εκτουρκισμό του, στα 1000 χρόνια που κατηύγασε τον κόσμο το ελληνικό Βυζάντιο, στους μακρούς κλασικούς, αλεξανδρινούς, ελληνιστικούς αιώνες, δηλαδή για 3000 τόσα χρόνια ο Ελληνισμός δεν ήταν Ελληνισμός;
Τι ήταν εκείνος που στεφάνωσε με τις δάφνες του ο ποιητής;
«Νικούσες; και τους κόσμους ελευθέρωνες!
 
Μιλούσες; και τους άγριους ημέρωνες!
Τραγουδούσες; μάγευες και τις Σειρήνες!
Φιλοσοφούσες; και το νου στους ουρανούς εφτέρωνες!» (Γ. Στρατήγης)

Αλλά τα έκγονα μιας κοινωνίας χωρίς μνήμες και χωρίς κρίση εδώ οδηγούν.
 Η νεαρή αιγύπτια που αρίστευσε στο Λύκειο αξίζει τον δημόσιο έπαινο, και είναι παράδειγμα προς μίμηση για την επίδοσή της. Οι μεταμοντέρνοι όμως που είχαν την ανόητη έμπνευση να τη παρατάξουν με την ισλαμική μαντήλα στη παρέλαση δεν γνωρίζουν τι συμβολίζει η μαντήλα που, ακόμα και ο νεοοθωμανός σουλτάνος δεν τόλμησε να την επιβάλει στα τουρκικά σχολεία;
Το περιβόητο «Στρατηγικό βάθος» Νταβούτογλου - Ερντογάν περί μηδενικών προβλημάτων με όλους τους γείτονες και άλλων ηχηρών παρομοίων απέτυχε παταγωδώς. Αντιθέτως το στρατηγικό τους… ύψος με την κατασκευή του προσφυγικού, την αναγωγή του σε ασύμμετρη απειλή για Ευρώπη και πρωτίστως Ελλάδα και την περιαγωγή Ελλάδος - Ευρώπης σε κατάσταση τουρκικής ομηρείας αποδεικνύει την δαιμονική ικανότητά τους. Αδαπάνως και αναιμάκτως γι’ αυτούς παρήγαγαν μια βόμβα μεγατόνων απροσδιόριστης διάρκειας, το προσφυγικό!
Ο Ερντογάν υπέδειξε στους Βέλγους ως ύποπτο τον μακελάρη των Βρυξελλών Ιμπραήμ Ελ Μπακράουι. Ασφαλώς είχε υποχρέωση να το πράξει. Αυτό όμως δεν τον απαλλάσσει από τις βαρύτατες ενοχές για συνέργεια στο κύριο κακούργημα της ολόψυχης στήριξης τουISIS,  φωληάς του φιδιού για την τρέχουσα προσφυγική κρίση και τα τρομοκρατικά κτυπήματα στην καρδιά της Ευρώπης.
Ερώτημα κοινής λογικής: Μέρες, για να μην πούμε ώρες, αρκούν για μια συντονισμένη στρατιωτική δράση Δύσης - Ρωσίας (δεν μιλούμε για το «χαζοχαρούμενο» ΝΑΤΟ που «χάσκει» τώρα στο Αιγαίο) για να εξαφανισθεί από προσώπου της γης το Ισλαμικό Κράτος. Γιατί καθυστερούν;
Οι Ευρωπαίοι τρέμουν το επόμενο κτύπημα, αλλά με την αποχαύνωση των ηγεσιών τους, την αδυναμία τους να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα του, θα έχουν πιθανόν αναρίθμητα επόμενα κτυπήματα. Οι αναποφάσιστες κυβερνήσεις καλούν τους πολίτες τους να «συνηθίσουν» να ζουν με τον φόβο του τρομοκράτη (της διπλανής πόρτας). Οι αποφασιστικές λαμβάνουν μέτρα.
Η αγάπη είναι η πεμπτουσία  του Χριστιανισμού. Τον υπέροχο ύμνο της συνέθεσε ο Απόστολος Παύλος (προς Κορινθίους Α.13). Οι πνευματικές βεβαιότητες του Ευαγγελίου συνοψίζονται εκεί : « Η αγάπη πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει»(στ. 7,8).
Το Ισλάμ δεν αγαπά. Διέπεται από κατακτητική αντίληψη. Απέναντι της Ορθοδοξίας που αντιμάχεται πνευματικά, και της Δύσης που αντιμάχεται πολιτικοοικονομικά. Αλλά βρίσκει «πρόθυμους» δυτικούς, π.χ. Soros που κατά δήλωσή του διέθεσε σε ΜΚΟ 11 δισ. δολλάρια «για να πλημμυρίσουν οι μουσουλμάνοι την Ευρώπη»!
Πικρή εμπειρία του ισλαμο-χριστιανικού διαλόγου γεύτηκε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.  Αιχμάλωτος  του εμίρη Ορχάν (Ιούνιος 1354) στην Προύσσα διεξήγαγε τρεις θεολογικές συζητήσεις με τον εμίρη και τους «σοφούς» του, όπου στο τέλος: «εις των Χιόνων (εξομωτών χριστιανών) προσκαρτερήσας (=παραμονεύσας) ύβρισε τον μέγαν του Θεού αρχιερέα αισχρώς και ορμήσας επάνω αυτού έδωκεν αυτώ πληγάς κατά κόρρης (=κεφαλής)» (Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα Δ,165).
Στο μεταξύ ο Ιορδανός μονάρχης κατήγγειλε στους Αμερικανούς τον «στρατηγικό εταίρο» της Ε.Ε. Ταγίπ Ερντογάν ως «χρηματοδότη των τζιχαντιστών». Θα τολμήσουν Βρυξέλλες-Βερολίνο να ξεκαθαρίσουν το τοπίο; 
          
          *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Συνέντευξη Σ. ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ

Συνέντευξη Σ. ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ στη Μαρία Νικολαίδου - 15-03-16 ΕΚΠΟΜΠΗ THESS NA MATHEIS C







16.2.16

Θεατρική παράσταση

Αγγελική Παπαθεμελή: Θα συναντηθούμε απόψε, δόξα τω Θεώ

 Πηγή www.culturenow.gr

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016 13:44
“Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι.”, είναι ο πρωτότυπος και αινιγματικός τίτλος της παράστασης που παρουσιάζουν η Αγγελική Παπαθεμελήκαι η Σοφία Κορώνη στο Bios Tesla main. Έχοντας αναλάβει από κοινού σύνθεση κειμένου, σκηνοθεσία και ερμηνεία, μέσα από τα δύο αριστουργηματικά βιβλία της Αλίκης του Λιούις Κάρολ και τα «Κυμάτα» της Βιρτζίνια Γουλφ , με οδηγό την αναρώτηση «Περί αλήθειας και ψεύδους υπό εξωηθική έννοια» του Νίτσε , "ταξιδεύουν" σε μία γοητευτική περιπλάνηση προς την αναζήτηση της Αλίκης για την Αλίκη...
 Σ’ αυτό το δύσκολο αλλά και συναρπαστικό εγχείρημα “ακλόνητος συνοδοιπόρος και σταθερό σημείο αναφοράς” είναι ο Θάνος Ανεστόπουλος και η υπέροχη μουσική που έγραψε, η οποία“κοιτάζει με την απλότητα και την τόλμη ενός μεγάλου παιδιού τους τρομακτικότερους εφιάλτες μας και μας βάζει κάθε φορά για ύπνο με ένα χάδι απέραντης τρυφερότητας και τη βεβαιότητα πως δεν είμαστε μόνοι”, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και η Α. Παπαθεμελή.
 Η ίδια, μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις της για την ιδέα και την δημιουργία της παράστασης, την έννοια της «συνάντησης», της πίστης και τους θάρρους, καθώς και για όλα αυτά που της δίνουν δύναμη ώστε να ξεπερνάει τους μεγαλύτερους φόβους της…
 “Αρπάζω, κρατάω γερά. Κρατάω το χέρι οποιουδήποτε” (Λ. Κάρολ) γιατί “…η ζωή μαραίνεται όταν υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να τα μοιραστούμε” (Β. Γουλφ).
 Συνέντευξη: Ερριέττα Μπελέκου
 Culturenow:   Από 18 Ιανουαρίου παρουσιάζεται στησκηνή του Bios η παράσταση «Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι», σε δική σας σύνθεση κειμένου/σκηνοθεσία/ερμηνεία. Ποια ήταν η αφετηρία και η πηγή έμπνευσης γι’ αυτό το ιδιαίτερο εγχείρημα;
 Αγγελική Παπαθεμελή:    Η αρχή έγινε με μια ιδέα της Σοφίας να ερευνήσουμε το θέμα της αλήθειας και του ψεύδους, πρόταση που απέκτησε πολύ σύντομα υπόσταση μέσα από το εξαιρετικό «Περί αλήθειας και ψεύδους υπό εξωηθική έννοια» του Φ. Νίτσε. Πηγή έμπνευσης στάθηκαν στη συνέχεια άπειρα κείμενα (λογοτεχνικά, ποιητικά, φιλοσοφικά, θρησκευτικά, επιστημονικά), τραγούδια, πίνακες, φωτογραφίες, σκηνές από ταινίες (σπαράγματα από Νίτσε, Τ. Σ. Έλλιοτ, Φ. Πεσσόα, Οκτάβιο Παζ, Μ. Γιουρσενάρ, αλλά και η σκηνή του χορού από το Permanent Vacation του Τζάρμους ντυμένη με το Morning Sun των Underground Youth) έφτασαν τελικά και μέχρι την παράσταση.
 Πάνω απ’ όλα όμως, σταθερή πηγή έμπνευσης αποτέλεσε η αμοιβαία υπόσχεση να προσεγγίσουμε το θέμα με ειλικρίνεια και βαθιά προσωπική εμπλοκή, με τρόπο και σε βάθος χρόνου που θα επέτρεπε να κινηθούμε ανοιχτά, ελαχιστοποιώντας το φόβο της αποτυχίας και την ανάγκη για υλικά άμεσης χρηστικότητας. Με το βλέμμα πάντα προσανατολισμένο στην τελική υλοποίηση του πράγματος και με ιδιαίτερη επιμονή και πίστη σ’ αυτό, ακούσαμε με μεγάλη προσοχή και εμπιστευτήκαμε η μία την άλλη και τη δόνηση που μας προξενούσε το κάθε υλικό που φέρναμε ή από ένα σημείο και μετά ερχόταν από μόνο του στο δρόμο μας.
 Τέλος, τεράστια πηγή έμπνευσης ήταν η προθυμία των εξαιρετικών συνεργατών μας να εμπλακούν σ’ αυτή την παράξενη ιστορία (του απολύτως μηδενικού budget) και η πολύτιμη συμβολή τους σε πολλά και διαφορετικά στάδιά της, συμβολή που δεν εξαντλείτο στο πεδίο που είχαν αναλάβει, αλλά αφορούσε στο σύνολο της δουλειάς.
 Cul. N.:    Ποια είναι η κοινή συνισταμένη ανάμεσα σ’ αυτά τα τρία -φαινομενικά ασύνδετα- έργα και μέσα από ποια δημιουργική διαδικασία οδηγηθήκατε στο τελικό παραστασιακό κείμενο;
 Α. Π.:   Μέσω του κειμένου του Νίτσε, το θέμα ανοίχτηκε γρήγορα προς το ζήτημα της κοινώς αποδεκτής πραγματικότητας και της πολύ προσωπικής πραγματικότητας του καθενός και στο αν και πώς μπορεί αυτή η βαθύτερη αλήθεια να επικοινωνηθεί, να αναγνωριστεί και έτσι να αποκτήσει υπόσταση.  
 Η ύπαρξη σ’ αυτόν τον κόσμο, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, το ερώτημα «ποιος είμαι;», ο χρόνος και ο τρόπος που τον βιώνουμε, η ισχύς αλλά και η ανεπάρκεια της γλώσσας και της ονοματοδοσίας των πραγμάτων, οι επιλογές, οι χαμένες δυνατότητες και η εκ των υστέρων θεώρησή τους, το αίτημα της ελευθερίας, η τόλμη και ο τρόμος, το φευγαλέο και το διαρκές, η βασανιστική «μνήμη» μιας ολότητας και η αναπόφευκτη περιχαράκωση στα όρια του εαυτού, η παιδικότητα, η μοναξιά, η σύνδεση με τους άλλους, η απώλεια, η θνητότητα, η πιστοποίηση της ύπαρξής μας μέσα από το βλέμμα του άλλου, η νομοτέλεια και ταυτόχρονα ο απόλυτος παραλογισμός της ζωής , είναι τα περισσότερα από τα θέματα που ανοίχτηκαν στη δουλειά μας. Τα συναντήσαμε στην πιο πλήρη έκφρασή τους (με υπέροχη στη διαφορετικότητά της μορφή και χρήση του λόγου) στα δύο βιβλία της Αλίκης του Λ. Κάρολ και στα Κύματα της Β. Γουλφ, βρίσκοντας ακόμη και στα τρία τη δυνατότητα ενός λόγου που απευθύνεται, δηλαδή σαφώς θεατρικού και για μας αποτέλεσαν χωρίς καμιά αμφιβολία ενιαίο υλικό.
 Δουλέψαμε επιλέγοντας αρχικά τα πάμπολλα κομμάτια που κυρίως μας ενδιέφεραν, άλλοτε ολόκληρα επεισόδια και άλλοτε παραγράφους ή απλά φράσεις και λέξεις, κατατάσσοντάς τα σε ενότητες, συνδέοντας κομμάτια και δημιουργώντας δοκιμαστικά νέες παραγράφους και μικρές σεκάνς αποτελούμενες από διάφορα μέρη και των τριών βιβλίων (κάποιες από τις οποίες έχουν πια καταγραφεί στη συνείδησή μας σαν να είχαν εξαρχής γραφτεί έτσι), διαμορφώνοντας σιγά σιγά έναν σκελετό, μετακινώντας πάλι και πάλι, ξαναγυρίζοντας στα βιβλία και προσθέτοντας, όσο οδεύαμε προς το τέλος πια μόνο αφαιρώντας, ενώ παράλληλα άρχιζε να εμφανίζεται και η μορφή που τελικά θα έπαιρνε η παράσταση (πολύ διαφορετική από ό,τι αρχικά φανταζόμασταν), το πλαίσιό της και ένας για μας πολύ καθαρός ειρμός του δικού μας πια κειμένου. Ήταν μια συναρπαστική διαδικασία, που την κάναμε με μεγάλη σύμπνοια και μας πρόσφερε μια βαθειά γνώση του υλικού που θα διαχειριζόμασταν σαν ηθοποιοί (ακόμη και του τεράστιου υλικού που τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε), μια πολύ προσωπική σχέση με τοέργο , τις λέξεις, τις συνδέσεις, τη διαδρομή του, καθώς και πολύ καθαρά τη σκηνοθετική ματιά μας σ’ αυτό. Η διαδικασία της επεξεργασίας του κειμένου συνεχίστηκε μέχρι τέλους, στην πράξη πια, όπως και το μοίρασμά του, μέσα από πολλές διαφορετικές δοκιμές, ενώ συχνά ξαναδουλεύαμε μεγάλα κομμάτια του κειμένου σαν μονολόγους, για να μπορούμε να κατανοούμε αυτή τη μοιρασμένη στις δυο μας ροή της σκέψης ενός ανθρώπου, που έγινε η παράστασή μας. Σε διάφορα στάδια της δημιουργίας του κειμένου υπήρξε πραγματικά πολύτιμη η ματιά της Νικολίτσας Ντρίζη και της Ζωής Λιανοστάθη - όπως και στη συνέχεια σε διάφορα στάδια των προβών, σε συνδυασμό με την υπέροχη και γαϊδουρινά υπομονετική μαζί μας ματιά της Αγγελικής Στελλάτου.


Cul. N.:   Γιατί επιλέξατε να δώσετε στην δημιουργία σας αυτόν τον μακροσκελή και αινιγματικό τίτλο, που προέρχεται από τα «Κύματα» της Β. Γούλφ;
 Α. Π.:    Η πλήρης φράση από τα Κύματα είναι «Και για χιλιάδες ο ύπνος είναι ζέστα και σιωπή και η στιγμιαία απόλαυση ενός παράξενου ονείρου: Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι.». Η αναφορά στο περιεχόμενο του ονείρου των πολλών, που στιγμιαία ανακουφίζει από την αγριότητα της ζωής, προσφέρει ικανοποίηση, ασφάλεια και μια ψευδαίσθηση ελέγχου, ώστε να τολμήσει κανείς να κλείσει τα μάτια και να αφεθεί σ’ αυτή την καθημερινή πρόβαθανάτου που είναι ο ύπνος, αλλά και η θεώρηση του ίδιου του σύντομου ερχομού μας στην ύπαρξη ως «στιγμιαία απόλαυση ενός παράξενου ονείρου», η τεράστια ειρωνία αυτής της απόλαυσης («Δεν πειράζει. Τι μετράει; Φάγαμε καλά.» λέει αλλού στα Κύματα η Γουλφ) στην οποία όμως όλοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ενδίδουμε για να αντέξουμε τη διαδρομή της ζωής, και ταυτόχρονα η αδιαμφισβήτητη γλύκα της, η αναφορά στον καλό, ήσυχο, ευσεβή σφαγέα, ακόμη και το ίδιο το κουνέλι, σαν «φόρος τιμής» στον Κούνελο του Λ. Κάρολ που, τρέχοντας ασταμάτητα με το ρολόι στο χέρι, οδηγεί την Αλίκη στην πτώση της – όλα αυτά μας έκαναν να αγαπήσουμε αυτή τη φράση, που είναι και μέρος του τελικού μας κειμένου.
 Cul. N.:     Στην παράσταση ενσαρκώνετε από κοινού μια σύγχρονη Αλίκη και θα έλεγα ότι συμπληρώνετε ιδανικά η μία την άλλη…  Πως θα περιγράφατε εσείς  τη σκηνική σας σχέση και συνύπαρξη;
 Α. Π.:    Η σκηνική ύπαρξη και ακόμη περισσότερο η συνύπαρξη είναι ένα τεράστιο και διαρκές πεδίο έρευνας, το οποίο φυσικά δεν εξαντλείται στο πλαίσιο των προβών, είναι μια πάλη κάθε φορά, τόσο για τον καθένα χωριστά όσο και για τη σχέση, περίπου όπως συμβαίνει και στη ζωή και ίσως ακόμη πιο έντονα, γιατί συμβαίνει υπό το βλέμμα των άλλων. «Για να είμαι εγώ, πρέπει να φωτίζομαι από τα μάτια των άλλων» λέει η Γουλφ, για να συμπληρώσει πως «Δεν υπάρχει πανάκεια για το σοκ της συνάντησης». Η έννοια αυτή της συνάντησης (μεταξύ των ανθρώπων που βρίσκονται επί σκηνής αλλά και των θεατών) είναι το α και το ω του θεάτρου σαν πράξη και δεν μπορεί βέβαια παρά να συμβεί μέσω της ενδεχομένως διαφορετικής αλλά πολύ προσωπικής σχέσης του καθενός με το έργο, η οποία αν είναι ειλικρινής, ανοίγει έναν ανεξάντλητο δίαυλο επικοινωνίας. Προϋποθέτει επίσης ένα άνοιγμα και έναν «κόπο» εκ μέρους του θεατή, κόπο στον οποίο έχουμε σε μεγάλο βαθμό ξεσυνηθίσει να μπαίνουμε. Αν όλα παν καλά μπορεί να είναι μαγική, αν όχι βασανιστική, και καμία προετοιμασία δεν μπορεί να εγγυηθεί το πρώτο, είναι πραγματικά μια διαρκής πάλη, κυρίως σε σχέση με τον εαυτό σου και τη δική σου σχέση με όλους τους παράγοντες την κάθε στιγμή...
 Στη δική μας περίπτωση, η απόφαση να αυτοσκηνοθετηθούμε ήταν σχεδόν αυτονόητη, και είχε τεράστια οφέλη και τεράστιες δυσκολίες ταυτόχρονα, με βασική δυσκολία την ανυπαρξία ενός σταθερού «από κάτω» βλέμματος τόσο στις πρόβες όσο και τώρα στις παραστάσεις, που μας ανάγκασε όμως να γίνουμε πολύ εφευρετικές μεταξύ μας και ευέλικτες ανάλογα με τη διαθεσιμότητα των συνεργατών μας. Η απόφαση να ενσαρκώνουμε από κοινού ένα πρόσωπο (που κι αυτή προέκυψε σχεδόν αυτονόητα με την πορεία που ακολουθούσαν τα πράγματα), δημιούργησε κι αυτή επιπλέον δυσκολίες, αλλά σταδιακά αποδείχτηκε και εξαιρετικά απελευθερωτική – έχοντας υποτίθεται ως παρτενέρ όχι κάποιον άλλο αλλά τον εαυτό σου, πολλά άλλοθι του ηθοποιού καταρρέουν και καλείσαι πραγματικά να αναλάβεις την ευθύνη «του εαυτού σου», με όλη τη γκάμα των πραγμάτων (οικείων ή απρόβλεπτων, θαυμαστών ή ενοχλητικών, συμπληρωματικών ή αταίριαστων) που μπορεί να σου δώσει κάθε στιγμή. Η σκηνική μας σχέση είναι ένα παράλληλο «έργο μέσα στο έργο», ρευστή και πραγματική και απόλυτα συμβατή με το περιεχόμενο της παράστασης. Είναι ακόμη μια σχέση τίμια, γενναία, επίμονη και γι’ αυτό συγκινητική, που δείχνει όσο περνάει ο καιρός να μας χωράει όλο και περισσότερο και τις δύο ολόκληρες.
 Cul. N.:    «Καλή μου, είμαστε παιδιά, παιδιά μεγάλα τώρα,  και τρέμουμε όταν έρχεται να κοιμηθούμε η ώρα.»
Το συναισθηματικά φορτισμένο σύμπαν της παράστασης “ντύνει” όμορφα η πρωτότυπη μουσική του Θάνου Ανεστόπουλου, αλλά και η φωνή του! Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία; Θα μπορούσατε να χαρακτηρίσετε με λίγα λόγια το μουσικό στίγμα που δίνει στην παράσταση;
 Α. Π.:     Πιστεύω πως όταν κάτι έχει πια αποκτήσει ένα ειδικό βάρος μέσα σου και είσαι με σαφήνεια στραμμένος σ’ αυτό, οι άνθρωποι και τα πράγματα που συγγενεύουν με αυτό αναπόφευκτα εμφανίζονται στην πορεία. Κάπως έτσι συνέβη και με τον Θάνο, και μια παλιότερη συνεργασία του με τη Σοφία έκανε το προξενιό ώριμο! Ο Θάνος υπήρξε για μας αστείρευτη πηγή έμπνευσης και δύναμης και ο ενθουσιασμός και η σοβαρότητα με την οποία αγκάλιασε τις τρελές ιδέες μας (η αρχική πρόταση ήταν να ενσαρκώνει τον Κούνελο της Αλίκης!) μας βοήθησαν να μη λυγίσουμε σε δύσκολες στιγμές. Εξαίρετος καλλιτέχνης και άνθρωπος σπάνιας ευθύτητας, γενναιοδωρίας και αληθινής ομορφιάς, είχαμε την τύχη να μας χαρίσει ένα κομμάτι από τον κόσμο του κι ακόμη περισσότερο να σταθεί και να αφουγκραστεί έναν δικό μας κόσμο. Από κοντά όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν (κάποιες φορές κι όταν δεν το επέτρεπαν) και από μακριά όταν δε γινόταν αλλιώς, ο Θάνος ήταν και παραμένει ακλόνητος συνοδοιπόρος και σταθερό σημείο αναφοράς.     
 Το δίστιχο που αναφέρετε (από ποίημα του Λ. Κάρολ που προλογίζει κατά κάποιον τρόπο το «Μέσα απ’ τον καθρέφτη – και τι βρήκε η Αλίκη εκεί») το συναντήσαμε πολύ νωρίς, πριν μπούμε στο συγκεκριμένο βιβλίο, και συμπύκνωσε υπέροχα σε λέξεις αυτό που αόριστα ξέραμε ότι θέλαμε να κάνουμε παράσταση. Ο Θάνος σ’ αυτό το αόριστο έδωσε φωνή, έδωσε με τη μουσική του υπόσταση στο κέντρο των πραγμάτων και, παρόλο που είναι αδύνατο να περιγράψω τη μουσική με λέξεις, μπορώ μόνο να πω ότι η μουσική του Θάνου κοιτάζει με την απλότητα και την τόλμη ενός μεγάλου παιδιού τους τρομακτικότερους εφιάλτες μας και μας βάζει κάθε φορά για ύπνο με ένα χάδι απέραντης τρυφερότητας και τη βεβαιότητα πως δεν είμαστε μόνοι.


Cul. N.:   Το ανελέητο τικ- τακ του ρολογιού αφήνει κατά τη γνώμη μου μία αίσθηση απώλειας –για τον χαμένο χρόνο που έφυγε και δεν ξαναγυρίζει-, αναμονής –για τον θάνατο που έρχεται αναπόφευκτα-, αλλά και αφύπνισης -για την ζωή που δεν έχουμε ζήσει ακόμα… Ποια είναι η δική σας σχέση με τον χρόνο;
 Α. Π.:    Σύνθετη, σχετική και διαρκώς αντιφατική, όπως μάλλον όλων των ανθρώπων. Αλλά «χαμένο» περιέργως δεν τον έχω θεωρήσει ποτέ – ούτε επειδή παρήλθε ούτε επειδή ενδεχομένως «σπαταλήθηκε». Έχω εποχές ολόκληρες που στ’ αλήθεια δεν τις θυμάμαι και παρόλαυτά πολύ έντονα την αίσθηση μιας αδιάλειπτης συνέχειας. Με έναν τρόπο, δεν αισθάνομαι να με χωρίζει απόσταση από καμιά περίοδο της ζωής μου, του παρελθόντος ή του μέλλοντος, σαν το παρόν να εμπεριέχει και να εμπεριείχε ανέκαθεν κάθε στιγμή το όλο.
 Cul. N.: «Αρπάζω, κρατάω γερά. Κρατάω το χέρι οποιουδήποτε». Εσείς, σε πιο προσωπικό επίπεδο, από πού αντλείτε θάρρος και δύναμη για να “παλεύετε” με τους μεγαλύτερους φόβους σας;
 Α. Π.:    Από τους λίγους πραγματικούς φίλους, κάποτε και πιο μακρινούς, και όχι σπάνια από την ουσιαστική ευγένεια και καλοσύνη αγνώστων. Από το παράδειγμα ανθρώπων που γνώρισα μόνο μέσα από το έργο τους ή την ιστορία τους και από τη μνήμη ανθρώπων που δεν είναι πια κοντά και όσων μοιραστήκαμε – περιουσία που ποτέ δε χάνεται κι ας εμπεριέχει πόνο. Από όλες τις στιγμές παρελθόντος και μέλλοντος που αφέθηκα χωρίς φόβο σε κάτι. Από ευγνωμοσύνη για κείνους τους ανθρώπους που βάλαν φωτιά στην ύπαρξή τους για να παραδώσουν (και) σε μένα σε λέξεις, μουσική, εικόνα αυτό το οποίο εγώ δεν μπορώ να συλλάβω. Εδώ και χρόνια από το «Σύσσημον» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Από την οικογένειά μου με ό,τι ωραίο ή δύσκολο μου έδωσε, από την ανεξάντλητη λίστα πραγμάτων που μπορώ ακόμα να μάθω, να εξερευνήσω, από τη λίγη έστω επαφή με τη φύση, από τη δουλειά (που άλλες φορές απεχθάνομαι), καμιά φορά από κάποια ιδιόμελη «προσευχή», καμιά φορά στεγνά από αντίδραση... Από εξαντλητικές ολονυχτίες υπέροχης ανοησίας, παλαβομάρας, ασοβαρότητας που εκτελείται με άκρα σοβαρότητα και προσήλωση, με σχέδια καταδικασμένα να μην υλοποιηθούν, μεγάλα όνειρα για τεράστια εγχειρημάτα, ό,τι διευρύνει την κλίμακα σουρεαλιστικά σαν να χλευάζει το φόβο και αντισταθμίζει άλλες ενίοτε αγωνιώδεις ξαγρύπνιες. Από την παραδοχή των φόβων, της αδυναμίας. Από την ανθρώπινη ικανότητα για ομορφιά και ενσυναίσθηση και τις όχι λίγες φορές που την κάνουμε πράξη.
 Cul. N.:   Πιστεύετε πως στη δύσκολη συγκυρία που διανύουμε υπάρχει χώρος για ελπίδα;
 Α. Π.:    Είναι ένας όρος με τον οποίο δεν είμαι πολύ εξοικειωμένη, ίσως λανθασμένα δε με παραπέμπει σε κάτι ενεργητικό, αλλά περισσότερο σε κάτι που υπάρχει ή δεν υπάρχει κάθε φορά. Πολύ διαφορετική αντίληψη έχω όμως ας πούμε για την παρεξηγημένη έννοια της πίστης – την οποία καταλαβαίνω σαν μια προϋπόθεση εσωτερικής καθαρότητας, ησυχίας, ανοιχτότητας και ενεργητικής δέσμευσης απέναντι στα πράγματα, τους ανθρώπους και τον εαυτό σου (σύμφωνα με τον ορισμό της πίστης από τον Allan Watts «...πάνω απ’ όλα πνευματική διαύγεια – πράξη εμπιστοσύνης απέναντι στο άγνωστο») – και για την έννοια του θάρρους.
 Πρόσφατα για πολλούς η ελπίδα ήρθε – και έφυγε με ιλιγγιώδη ταχύτητα – και η συγκυρία που διανύουμε δεν είναι απλώς δύσκολη αλλά φρικαλέα και με πάτο αόρατο, αλλά αφού μιλάτε για χώρο και άρα για τη δική μας ευθύνη να τον διατηρούμε ανοιχτό, αισθάνομαι ότι πρέπει να αντισταθούμε με όλες τις δυνάμεις μας στην αποθάρρυνση, να πιστέψουμε βαθύτατα στην αλληλεγγύη και να επενδύσουμε την ενέργειά μας σε συλλογικές δομές αυτο-οργάνωσης (συμπεριλαμβάνω σ’ αυτές ακόμη και τις απλούστερες και συχνά υποτιμημένες όσο μεγαλώνουμε, τις παρέες), έναν σπουδαίο τρόπο να συμμετέχει κανείς με ολόκληρο τον εαυτό του σε κάτι, να αναλαμβάνει την ευθύνη της ανατροφοδότησης της ελπίδας του και να έχει συμπαραστάτες στην απελπισία του.
 Cul. N.:   Κλείνοντας, τι θα θέλατε να έχει πάρει από την παράστασή σας ο θεατής, πριν ανοίξει την πόρτα και βγει έξω στον πραγματικό κόσμο;
 Α. Π.:    Υπάρχει στην παράσταση μια φράση από τα Κύματα που την είχαμε (για εσωτερική κατανάλωση και δικό μας οδηγό σε σχέση με τους θεατές) ως υπότιτλο στα κείμενά μας, η φράση Θα συναντηθούμε απόψε, δόξα τω Θεώ.
 Υπήρχε ακόμη πριν το τελικό κόψιμο του κειμένου μια τελευταία σκηνή, από τη συνάντηση της Αλίκης με τον Ιππότη στο Μέσα απ’ τον Καθρέφτη, σκηνή της οποίας τον διάλογο μάλιστα είχαμε ηχογραφήσει με τον Θάνο στο ρόλο του Ιππότη (ρόλο που έχει διατηρήσει εσαεί μέσα μας!) – στο πλαίσιο αυτής της σκηνής ακουγόταν και το τραγούδι του τέλους. Η τελευταία φράση μας ήταν Ελπίζω να μού ’δωσα λίγο κουράγιο.
 Μακάρι αυτή η συνάντηση να συμβαίνει και μακάρι να αντλούμε αμοιβαία από αυτή λίγο κουράγιο.

*Φωτογραφίες: Βασίλης Γεροντάκος

Στιγμιότυπο από το βίντεο trailer του Γιώργου Ευθυμίου