21.4.16

Και αν όλοι τους ονομάσουν Μακεδονία, δεν θα γίνουν ποτέ χωρίς υπογραφή μας!

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η Διεθνής των τοκογλύφων πιέζει και διαβουκολεί τις εθνικές κυβερνήσεις. Τραπεζίτες και λοιποί κερδοσκόποι στο εύκρατο κλίμα της άρχουσας παγκοσμιοποίησης προωθούν ελεγχόμενες κυβερνήσεις οι οποίες διαπλεκόμενες με τους ολιγάρχες εξασφαλίζουν την ασυδοσία αυτωνών για τη διαρπαγή του εθνικού πλούτου των λαών, ενώ υλοποιούν αποφάσεις αρεστές στα διεθνή κέντρα και παράκεντρα εξουσίας.
Με τη λεγόμενη «κρίση της τουλίπας» στην Ολλανδία (1636 – 37) εγκαινιάστηκε η μετάλλαξη της αγοράς φυσικών προϊόντων σε χρηματοπιστωτική αγορά – κατόρθωμα τότε των Ολλανδών ανθεμπόρων  (Π. Ρουμελιώτη: Χρυσές τουλίπες, Λιβάνης).  Αυτή η «χρηματοπιστωτική αγορά» των διεθνών αρπακτικών με την επί τα χείρω μετεξέλιξή της και τα όργανά της (κυβερνήσεις και οργανισμούς τύπου ΔΝΤ) ταλανίζουν τους λαούς. «Στυγνή ληστεία και κοινότητα της πίστωσης και της επιβολής ακριβώς όπως η Μαφία» χαρακτήρισε το ΔΝΤ ο Νόαμ Τσόμσκι (Συνέντευξη, ΒΗΜΑgazino 16/10/11).
Στην αναμέτρηση αυτή κερδίζει πάντως όποιος τολμά και συμπεριφέρεται με τσαμπουκά. Δεν χάνει οπωσδήποτε όποιος αντιστέκεται. Εξαφανίζεται όμως όποιος ενδίδει, παρεκτός αν κρίνεται απαραίτητος…  
Η Ελλάς εκβιάζεται πεισμόνως για έτος στ΄  από επιβολής ΔΝΤ. Αλλά οι αντοχές των λαών μετρούν τη δύναμη του πολιτισμού τους. Δηλαδή του συλλογικού τους βίου,  όπως οριοθετείται από τις αξίες ζωής που ενστερνίζονται.  Στην Ελλάδα τα «αριστερόμετρα» εν ονόματι της «πολιτικής ορθότητας» φαντασιώνονται τώρα τετελεσμένες συνταγματικές αναθεωρήσεις («… χτίζουν ανώγεια και κατώγεια»), με τις οποίες καταργούν το άρθρο 3 παράγραφος 1 του Συντάγματος περί επικρατούσης Θρησκείας και 16 παράγραφος 2 που ορίζει στους σκοπούς της Παιδείας «…την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης» των Ελλήνων. Οι αναμορφωτές την «θρησκευτική» την έχουν εξοβελίσει a priori και την «εθνική» την μεταλλάσσουν σε …ιστορική (Δηλώσεις Λιάκου). Ο κ. Τσίπρας αν έχει φραγγέλιο ας το χρησιμοποιήσει επιτέλους!
Επιπολαιότητα και παιδαριώδεις σχεδιασμοί Δυτικών, και ταυτόχρονα νεοοθωμανικοί εκβιασμοί γιγαντώνουν το αποκαλούμενο προσφυγικό κάνοντας ό,τι περνά από το χέρι τους να γονατίσουν την Ελλάδα.
Μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό αναζωπυρώνεται εσχάτως η κινητικότητα για κλείσιμο του σκοπιανού.  Το Αλβανοσλαβικό βορεινό προτεκτοράτο που προήχθη, ημών ερημοδικούντων, σε …κλειδούχο της Ευρώπης, πρέπει να αμειφθεί με ένταξη στους ευρωατλαντικούς θεσμούς! Γι’ αυτό στην Ελλάδα πρέπει να ανατροφοδοτηθεί ο μηδέποτε άλλωστε εκλείψας ενδοτισμός. Ενδεικτικά το ΒΗΜΑ φιλοξένησε – με υπερπροβολή 2 δισέλιδες συνεντεύξεις, στις 07/02/16 του Γκρουέφσκι και την περασμένη Κυριακή του Ιβάνωφ, ενώ η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (31/3/16) προέβη σε ολική επαναφορά του θέματος με άρθρο του Αθ. Έλλις, εγκυρότατου ερμηνευτή και διακινητή των αμερικανικών θέσεων.
Ο αρθρογράφος με τον βαρύγδουπο τίτλο «Σταματήστε τις ανοησίες με το θέμα της ονομασίας» αποφαίνεται ότι «κάθε νοήμων άνθρωπος αναγνωρίζει ότι δεν μπορεί να αποφευχθεί η χρήση του όρου «Μακεδονία» (…). Τη στιγμή που η Διεθνής Κοινότητα δέχεται τη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, ο Μάθιου Νίμιτς προτείνει το «Βόρεια Μακεδονία» και οι προσπάθειες επικεντρώνονται στη χρήση της «έναντι όλων», κάποιοι ανεγκέφαλοι Έλληνες αποδυναμώνουν τη θέση της χώρας τους»!!!  Ναι, αλλά εσείς κύριε αδειάζετε εαυτούς συζητώντας για το εύρος εφαρμογής…δεν το καταλαβαίνετε;
Ξεκαθαρίζουμε:
α) Σύνθετη ονομασία με το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ή παράγωγά του, τυχόν καθιερούμενη, θα είναι στιγμιαίας χρήσεως. Την επομένη το σκοπιανό κοινοβούλιο θα πει ότι αποβάλλεται το όποιο συνθετικό. Αυτοί επομένως που μιλούν για σύνθετη είναι πλανώντες και πλανώμενοι.
β) Οι πολίτες των Σκοπίων, σλάβοι ή αλβανοί, ασφαλώς έχουν την δική τους ιστορία, σεβαστή από μας αλλά αυτή η ιστορία τους δεν έχει καμία  συγγένεια με τους Μακεδόνες και την Μακεδονία που υπήρξαν αρχαιόθεν μόνον Έλληνες: «Αυτός τε Έλλην γένος ειμί τωρχαίον» διακηρύσσει το 479 π.Χ. Αλέξανδρος ο Α΄ (Ηρόδοτος Θ΄, 45, 2).
Το σκοπιανό καθεστώς επιδίδεται μετά ζήλου στην «κατασκευή προγόνων» και σφετερίζεται την ελληνική ιστορία για να εξαρχαϊσθεί. Ψάχνει αριστοκρατική κληρονομιά…
γ) «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική», είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και μαζί του ταυτίστηκε απολύτως ο Ανδρέας Παπανδρέου.
δ) Ο Νίμιτς με τι κύρος πηγαινοέρχεται ασκόπως 20 χρόνια παριστάνοντας τον μεσολαβητή;
Τελεία και παύλα: Αντί για τα διάφορα φληναφήματα να σοβαρευτούν οι ιθύνοντες και να προχωρήσουν σε: 
1.         Καταγγελία της Ενδιάμεσης
2.         Μετωπική αντεπίθεση και αποκάλυψη του αλυτρωτισμού των Σκοπίων (αποδεικτικά αναρίθμητα)
3.         Ανάκληση της πρότασης για «σύνθετη με γεωγραφικό» ως πολιτικά αφελούς και εθνικά επικίνδυνης
4.         Επαναφορά στην αφετηρία: «όνομα χωρίς το Μακεδονία ή παράγωγα».
Πάντως τα Σκόπια δεν θα γίνουν ποτέ Μακεδονία και αν όλος ο πλανήτης τα ονομάσει έτσι, εφόσον δεν τα ονομάσουμε εμείς.
Από το στόμα μας και στου Θεού τ’ αυτί…


      *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

20.4.16

Οι Έλληνες ηγέτες πρέπει να αναλάβουν την ιδιοκτησία επανίδρυσης της χώρας

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Τελικά όλα μαθαίνονται και επαληθεύεται ο λόγος της Γραφής «ουδέν γαρ εστί κεκαλυμμένον ο ουκ αποκαλυφθήσεται  και κρυπτόν ο ου γνωσθήσεται»(Ματθ.10,26). Οι διάλογοι Τόμσεν – Βελκουλέσκου, αγοραίου κυνισμού, αποδεικνύουν σε τίνων χέρια μας παρέδωσε η ηγεσία μας το 2010. Tα …  παιδιά «χρειάζονται ένα (πιστωτικό) γεγονός» και το κατασκευάζουν! Η σιδηρά κυρία του ΔΝΤ ομολόγησε στοBloomberg Μarkets(11/4/16) τα θανατηφόρα λάθη του Ταμείου της: εσφαλμένοι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές και υπερεκτίμηση ελληνικών δυνατοτήτων.
            Αλλά έκτοτε δεν υπήρξαν δείγματα έμπρακτης μετάνοιας. Συνεχίζεται η «λάθος συνταγή σε καταπονημένο ασθενή»(Φέρχοφστατ). Εντούτοις οι πάντες γνωρίζουν ότι το γ΄ μνημόνιο «δεν βγαίνει», ενώ για κανένα μνημόνιο δεν υπήρξε επιτυχής διαπραγμάτευση.
            Ωστόσο η Λαγκάρντ κάπου έχει δίκιο: «Η Ελλάδα δεν μπορεί απλώς  να ακολουθεί απρόθυμα και να περιμένει ότι τα προβλήματα θα λυθούν από μόνα τους. Οι έλληνες ηγέτες πρέπει να αναλάβουν την ιδιοκτησία επανίδρυσης της χώρας τους».
            Η κρατική σπατάλη συνεχίζεται με την φοροδιαφυγή στο κόκκινο. Εξαιρουμένων των «υποζυγίων» μισθωτών και συνταξιούχων από τις 431.000 ελεύθερους επαγγελματίες οι 365.000 δηλώνουν μέσο ετήσιο εισόδημα 602 ευρώ!!! Αριθμός πρόκληση ασφαλώς. Τα τερατώδη όμως νούμερα υπεράκτιων εταιρειών και κεφαλαίων που φυγαδεύονται σε φορολογικούς παραδείσους οι αρμόδιοι απαξίωσαν να τα εντοπίσουν.
            Και επειδή ουδέν κρυπτόν, όσα τα νεοφανή Panama papers απεκάλυψαν για τις συγκαλύψεις έκνομων δραστηριοτήτων του γερμανικού ΥπΟικ. δακτυλοδεικτούν τις ενοχές του προϊσταμένου του, Μεγάλου Ιεροεξεταστή Σόιμπλε: «Η Γερμανία είναι ο κύριος ένοχος για την κρίση στο σύνολό της»(Πωλ Μέισον,Realnews,10/4/16).
Πανηγύρι  των βρώμικων ΜΚΟ (θα υπάρχουν ελάχιστες τίμιες) στο «κράτος των  λαθρομεταναστών», που ηλιθίως επιτρέψαμε να εγκατασταθεί στη πτωχευμένη χώρα μας μπερδεύοντας την επιβεβλημένη ανθρωπιά με την ανεπίτρεπτη βλακεία. Αγνώστου  ταυτότητας ιδιόρρυθμα ή και παραβατικά στοιχεία ψευδωνύμως «αλληλέγγυοι» καταλύουν το κράτος, ποδηγετούν τους δυστυχείς ξένους, διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις, ιδιοποιούνται  ευρωπαϊκούς πόρους  700 εκ. ευρώ και άλλα άγνωστα μεγαλοποσά ύποπτης προέλευσης, χωρίς λογοδοσία.
Η παραβατικότητα βρίσκεται σε έξαρση. Εθνικοί δρόμοι, σιδηροδρομικές γραμμές καταλαμβάνονται, δημόσιες συγκοινωνίες παρακωλύονται. Το κράτος ανέχεται. Απουσιάζει …
Τα Σκόπια πραγματοποιούν ένοπλη εισβολή στο ελληνικό έδαφος πέραν του διαρκούς βομβαρδισμού με δακρυγόνα και βόμβες κρότου – λάμψεως. Η ελλαδική αντίδραση θύμισε αυτόν που τον έφτυναν και θεωρούσε πως τον …δρόσιζαν! Για να μάθετε πώς να χειρίζεστε τους σκοπιανούς ρωτήστε τους Βουλγάρους…
Ο παγκάκιστος νεοοθωμανός χρησιμοποιεί ως απόλυτο όπλο το μεταναστευτικό και εκμεταλλευόμενος την αδράνεια του ΝΑΤΟ προσβάλλει υπό τα όμματά του την κυριαρχία μας.
            Ο  Κύπριος στοχαστής Σάββας Παύλου, οικείος λόγω ταυτότητας ιδεών και αναζητήσεων στα ουσιώδη της ζωής και του Έθνους, «ανεχώρησε» πρόωρα για την Άνω Ιερουσαλήμ.
            Εγκρατής της θύραθεν και της κατά Χριστόν Παιδείας αφήκε πολύτιμα ιστορικοφιλολογικά μελετήματα. Το ακροτελεύτιο  ωστόσο γραφτό του, «Η κηδεία μου» αναδίδει άρωμα πατερικής παράδοσης και εθνικής αυτογνωσίας.
            Αίρει περιπλοκές και συγχύσεις. Ψέγει την κρατούσα εκκοσμίκευση του Εξοδίου Γεγονότος. Ο νεκρός ανυπεράσπιστος στο φέρετρο υφίσταται κοινοτοπίες και τυπικότητες και μεγάλα λόγια. Ειδικά μάλιστα στις κηδείες των Αγνοουμένων πλεονάζουν «συμβιβαστικές κορώνες, επαναπροσεγγιστικές αφέλειες, σιροπιαστά ιδεολογήματα και νεοκυπριακά πιλάφια»!
            Να σώσουμε την αξιοπρέπεια των νεκρών μας συμβουλεύει. Γι΄ αυτό «η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας είναι αρκετή και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο».
Και επειδή ο θάνατος είναι κοινή μας μοίρα, ο Σάββας μάς εισάγει με τις αναφορές του στο ποιητικό και φιλοσοφικό βάθος της Εξοδίου: «Ποίημα του θανάτου, άσμα των ασμάτων για το θέμα της ζωής και της αναχώρησής μας από τον κόσμο τούτο, αριστούργημα λόγου και φιλοφοφικής ενατένισης». Για να καταλήξει: «Συμπυκνωμένη και κάποτε ευφρόσυνα  παρηγορητική δεν χρειάζεται συμπληρώματα και φτιασίδια άλλα».
«Το ιδιοφυέστερο κείμενο του ανθρωπίνου λόγου» έχει ονομάσει την Νεκρώσιμο ο ομότεχνός του  Κώστας Γεωργουσόπουλος.
Αλλά αν τα «επειδή» του εκλιπόντος είναι ρωμαλέα το «δια ταύτα» του συγκλονίζει:
«… Το φέρετρο να είναι καλυμμένο με την ελληνική σημαία. Παλιά, την εποχή των πολιτικών μου δραστηριοτήτων μιλούσα ότι μαζί με την ελληνική σημαία θα ήθελα και μια μαυροκόκκινη άλλη, ένδειξη των αντιεξουσιαστικών μου πεποιθήσεων και του πολιτικού μου ριζοσπαστισμού. Ανοησίες. Στην Κύπρο η ελληνική σημαία τα λέει όλα είναι η πιο αντιεξουσιαστική και ριζοσπαστική πράξη . Στον θανατόπνοο τουρκικό επεκτατισμό, στη δουλοφροσύνη, στη μιζέρια και στην κακομοιριά, στην κουτοπονηριά των Νεοκυπρίων και στην αλλοτρίωση πολλών Ελλαδιτών, στις πλεκτάνες των Άγγλων και του διεθνούς παράγοντα, η ελληνική σημαία συμπυκνώνει την έννοια της αντίστασης , της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Μόνον, λοιπόν , αυτά. Η ελληνική σημαία και η νεκρώσιμος ακολουθία της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας».
            Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω!
            Στην ιδιαίτερη πατρίδα του τίμησαν σύσσωμοι το τελευταίο του «μάθημα». Τελικά Δάσκαλε «Ο δρόμος ο πιο μακρινός είναι ο πιο κοντινός στη καρδιά του Θεού»(Γιάννης Ρίτσος).
          *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

5.4.16

O tempora! O mores!

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Όσοι είχαν την περιέργεια – και την αντοχή βέβαια – να παρακολουθήσουν την περί Διαπλοκής και  άλλων δαιμονίων συζήτηση στη Βουλή, κατέληξαν σίγουρα στην σχετλιαστική εκδοχή του επιφωνήματος του εθνικού μας Ποιητή: «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος»!
«O temporaO mores»! (Ω καιροί, ω ήθη),  όπως ξέσπασε κάποτε ο Κικέρων (Λόγος κατά Κατιλίνα, 1, 2). 
Η ελληνική κοινωνία, που βλέπει την ιστορία της φαυλότητας να επαναλαμβάνεται και ζει στο μεδούλι της την διάχυτη ανεπάρκεια των διαχειριστών της εξουσίας, τα έχει κυριολεκτικώς χαμένα.
Είναι τα βιοτικά, όπου η εξουσία τα έκανε θάλασσα, μάλιστα νεκρά… θάλασσα. Άκρον άωτον το σχεδιαζόμενο «νέο μείγμα» αιματηρών μέτρων για να καλυφθεί πρόσθετο κενό 1,8 δισ ευρώ με καινούργια θανατηφόρα πλήγματα σε μισθούς και συντάξεις. Είναι το φιάσκο της Ευρωτουρκικής Συμφωνίας που προωθεί αντί να αποτρέπει νέα ασυγκράτητα μεταναστευτικά κύματα. Σημείο των καιρών η μετανάστευση τα τελευταία 5 χρόνια 10.231 επιχειρήσεων στην Βουλγαρία. Είναι όμως και οι ανίατες ιδεοληπτικές εμμονές κυβερνητικών αξιωματούχων. Θλιβερή π.χ. η πρόσφατη εγκύκλιος του υπ. Παιδείας.
Ανιστόρητη και ανελλήνιστη η θεωρία του ότι τα «γενέθλια» όπως λέει του Έθνους μας συνέβησαν στα …1821! Δηλαδή στα 500 χρόνια της δουλείας που ο Ελληνισμός πάλευε αδυσώπητα υπέρ πίστεως και πατρίδος ενάντια στον εξισλαμισμό και τον εκτουρκισμό του, στα 1000 χρόνια που κατηύγασε τον κόσμο το ελληνικό Βυζάντιο, στους μακρούς κλασικούς, αλεξανδρινούς, ελληνιστικούς αιώνες, δηλαδή για 3000 τόσα χρόνια ο Ελληνισμός δεν ήταν Ελληνισμός;
Τι ήταν εκείνος που στεφάνωσε με τις δάφνες του ο ποιητής;
«Νικούσες; και τους κόσμους ελευθέρωνες!
 
Μιλούσες; και τους άγριους ημέρωνες!
Τραγουδούσες; μάγευες και τις Σειρήνες!
Φιλοσοφούσες; και το νου στους ουρανούς εφτέρωνες!» (Γ. Στρατήγης)

Αλλά τα έκγονα μιας κοινωνίας χωρίς μνήμες και χωρίς κρίση εδώ οδηγούν.
 Η νεαρή αιγύπτια που αρίστευσε στο Λύκειο αξίζει τον δημόσιο έπαινο, και είναι παράδειγμα προς μίμηση για την επίδοσή της. Οι μεταμοντέρνοι όμως που είχαν την ανόητη έμπνευση να τη παρατάξουν με την ισλαμική μαντήλα στη παρέλαση δεν γνωρίζουν τι συμβολίζει η μαντήλα που, ακόμα και ο νεοοθωμανός σουλτάνος δεν τόλμησε να την επιβάλει στα τουρκικά σχολεία;
Το περιβόητο «Στρατηγικό βάθος» Νταβούτογλου - Ερντογάν περί μηδενικών προβλημάτων με όλους τους γείτονες και άλλων ηχηρών παρομοίων απέτυχε παταγωδώς. Αντιθέτως το στρατηγικό τους… ύψος με την κατασκευή του προσφυγικού, την αναγωγή του σε ασύμμετρη απειλή για Ευρώπη και πρωτίστως Ελλάδα και την περιαγωγή Ελλάδος - Ευρώπης σε κατάσταση τουρκικής ομηρείας αποδεικνύει την δαιμονική ικανότητά τους. Αδαπάνως και αναιμάκτως γι’ αυτούς παρήγαγαν μια βόμβα μεγατόνων απροσδιόριστης διάρκειας, το προσφυγικό!
Ο Ερντογάν υπέδειξε στους Βέλγους ως ύποπτο τον μακελάρη των Βρυξελλών Ιμπραήμ Ελ Μπακράουι. Ασφαλώς είχε υποχρέωση να το πράξει. Αυτό όμως δεν τον απαλλάσσει από τις βαρύτατες ενοχές για συνέργεια στο κύριο κακούργημα της ολόψυχης στήριξης τουISIS,  φωληάς του φιδιού για την τρέχουσα προσφυγική κρίση και τα τρομοκρατικά κτυπήματα στην καρδιά της Ευρώπης.
Ερώτημα κοινής λογικής: Μέρες, για να μην πούμε ώρες, αρκούν για μια συντονισμένη στρατιωτική δράση Δύσης - Ρωσίας (δεν μιλούμε για το «χαζοχαρούμενο» ΝΑΤΟ που «χάσκει» τώρα στο Αιγαίο) για να εξαφανισθεί από προσώπου της γης το Ισλαμικό Κράτος. Γιατί καθυστερούν;
Οι Ευρωπαίοι τρέμουν το επόμενο κτύπημα, αλλά με την αποχαύνωση των ηγεσιών τους, την αδυναμία τους να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα του, θα έχουν πιθανόν αναρίθμητα επόμενα κτυπήματα. Οι αναποφάσιστες κυβερνήσεις καλούν τους πολίτες τους να «συνηθίσουν» να ζουν με τον φόβο του τρομοκράτη (της διπλανής πόρτας). Οι αποφασιστικές λαμβάνουν μέτρα.
Η αγάπη είναι η πεμπτουσία  του Χριστιανισμού. Τον υπέροχο ύμνο της συνέθεσε ο Απόστολος Παύλος (προς Κορινθίους Α.13). Οι πνευματικές βεβαιότητες του Ευαγγελίου συνοψίζονται εκεί : « Η αγάπη πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει»(στ. 7,8).
Το Ισλάμ δεν αγαπά. Διέπεται από κατακτητική αντίληψη. Απέναντι της Ορθοδοξίας που αντιμάχεται πνευματικά, και της Δύσης που αντιμάχεται πολιτικοοικονομικά. Αλλά βρίσκει «πρόθυμους» δυτικούς, π.χ. Soros που κατά δήλωσή του διέθεσε σε ΜΚΟ 11 δισ. δολλάρια «για να πλημμυρίσουν οι μουσουλμάνοι την Ευρώπη»!
Πικρή εμπειρία του ισλαμο-χριστιανικού διαλόγου γεύτηκε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.  Αιχμάλωτος  του εμίρη Ορχάν (Ιούνιος 1354) στην Προύσσα διεξήγαγε τρεις θεολογικές συζητήσεις με τον εμίρη και τους «σοφούς» του, όπου στο τέλος: «εις των Χιόνων (εξομωτών χριστιανών) προσκαρτερήσας (=παραμονεύσας) ύβρισε τον μέγαν του Θεού αρχιερέα αισχρώς και ορμήσας επάνω αυτού έδωκεν αυτώ πληγάς κατά κόρρης (=κεφαλής)» (Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα Δ,165).
Στο μεταξύ ο Ιορδανός μονάρχης κατήγγειλε στους Αμερικανούς τον «στρατηγικό εταίρο» της Ε.Ε. Ταγίπ Ερντογάν ως «χρηματοδότη των τζιχαντιστών». Θα τολμήσουν Βρυξέλλες-Βερολίνο να ξεκαθαρίσουν το τοπίο; 
          
          *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Συνέντευξη Σ. ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ

Συνέντευξη Σ. ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ στη Μαρία Νικολαίδου - 15-03-16 ΕΚΠΟΜΠΗ THESS NA MATHEIS C







16.2.16

Θεατρική παράσταση

Αγγελική Παπαθεμελή: Θα συναντηθούμε απόψε, δόξα τω Θεώ

 Πηγή www.culturenow.gr

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016 13:44
“Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι.”, είναι ο πρωτότυπος και αινιγματικός τίτλος της παράστασης που παρουσιάζουν η Αγγελική Παπαθεμελήκαι η Σοφία Κορώνη στο Bios Tesla main. Έχοντας αναλάβει από κοινού σύνθεση κειμένου, σκηνοθεσία και ερμηνεία, μέσα από τα δύο αριστουργηματικά βιβλία της Αλίκης του Λιούις Κάρολ και τα «Κυμάτα» της Βιρτζίνια Γουλφ , με οδηγό την αναρώτηση «Περί αλήθειας και ψεύδους υπό εξωηθική έννοια» του Νίτσε , "ταξιδεύουν" σε μία γοητευτική περιπλάνηση προς την αναζήτηση της Αλίκης για την Αλίκη...
 Σ’ αυτό το δύσκολο αλλά και συναρπαστικό εγχείρημα “ακλόνητος συνοδοιπόρος και σταθερό σημείο αναφοράς” είναι ο Θάνος Ανεστόπουλος και η υπέροχη μουσική που έγραψε, η οποία“κοιτάζει με την απλότητα και την τόλμη ενός μεγάλου παιδιού τους τρομακτικότερους εφιάλτες μας και μας βάζει κάθε φορά για ύπνο με ένα χάδι απέραντης τρυφερότητας και τη βεβαιότητα πως δεν είμαστε μόνοι”, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και η Α. Παπαθεμελή.
 Η ίδια, μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις της για την ιδέα και την δημιουργία της παράστασης, την έννοια της «συνάντησης», της πίστης και τους θάρρους, καθώς και για όλα αυτά που της δίνουν δύναμη ώστε να ξεπερνάει τους μεγαλύτερους φόβους της…
 “Αρπάζω, κρατάω γερά. Κρατάω το χέρι οποιουδήποτε” (Λ. Κάρολ) γιατί “…η ζωή μαραίνεται όταν υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να τα μοιραστούμε” (Β. Γουλφ).
 Συνέντευξη: Ερριέττα Μπελέκου
 Culturenow:   Από 18 Ιανουαρίου παρουσιάζεται στησκηνή του Bios η παράσταση «Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι», σε δική σας σύνθεση κειμένου/σκηνοθεσία/ερμηνεία. Ποια ήταν η αφετηρία και η πηγή έμπνευσης γι’ αυτό το ιδιαίτερο εγχείρημα;
 Αγγελική Παπαθεμελή:    Η αρχή έγινε με μια ιδέα της Σοφίας να ερευνήσουμε το θέμα της αλήθειας και του ψεύδους, πρόταση που απέκτησε πολύ σύντομα υπόσταση μέσα από το εξαιρετικό «Περί αλήθειας και ψεύδους υπό εξωηθική έννοια» του Φ. Νίτσε. Πηγή έμπνευσης στάθηκαν στη συνέχεια άπειρα κείμενα (λογοτεχνικά, ποιητικά, φιλοσοφικά, θρησκευτικά, επιστημονικά), τραγούδια, πίνακες, φωτογραφίες, σκηνές από ταινίες (σπαράγματα από Νίτσε, Τ. Σ. Έλλιοτ, Φ. Πεσσόα, Οκτάβιο Παζ, Μ. Γιουρσενάρ, αλλά και η σκηνή του χορού από το Permanent Vacation του Τζάρμους ντυμένη με το Morning Sun των Underground Youth) έφτασαν τελικά και μέχρι την παράσταση.
 Πάνω απ’ όλα όμως, σταθερή πηγή έμπνευσης αποτέλεσε η αμοιβαία υπόσχεση να προσεγγίσουμε το θέμα με ειλικρίνεια και βαθιά προσωπική εμπλοκή, με τρόπο και σε βάθος χρόνου που θα επέτρεπε να κινηθούμε ανοιχτά, ελαχιστοποιώντας το φόβο της αποτυχίας και την ανάγκη για υλικά άμεσης χρηστικότητας. Με το βλέμμα πάντα προσανατολισμένο στην τελική υλοποίηση του πράγματος και με ιδιαίτερη επιμονή και πίστη σ’ αυτό, ακούσαμε με μεγάλη προσοχή και εμπιστευτήκαμε η μία την άλλη και τη δόνηση που μας προξενούσε το κάθε υλικό που φέρναμε ή από ένα σημείο και μετά ερχόταν από μόνο του στο δρόμο μας.
 Τέλος, τεράστια πηγή έμπνευσης ήταν η προθυμία των εξαιρετικών συνεργατών μας να εμπλακούν σ’ αυτή την παράξενη ιστορία (του απολύτως μηδενικού budget) και η πολύτιμη συμβολή τους σε πολλά και διαφορετικά στάδιά της, συμβολή που δεν εξαντλείτο στο πεδίο που είχαν αναλάβει, αλλά αφορούσε στο σύνολο της δουλειάς.
 Cul. N.:    Ποια είναι η κοινή συνισταμένη ανάμεσα σ’ αυτά τα τρία -φαινομενικά ασύνδετα- έργα και μέσα από ποια δημιουργική διαδικασία οδηγηθήκατε στο τελικό παραστασιακό κείμενο;
 Α. Π.:   Μέσω του κειμένου του Νίτσε, το θέμα ανοίχτηκε γρήγορα προς το ζήτημα της κοινώς αποδεκτής πραγματικότητας και της πολύ προσωπικής πραγματικότητας του καθενός και στο αν και πώς μπορεί αυτή η βαθύτερη αλήθεια να επικοινωνηθεί, να αναγνωριστεί και έτσι να αποκτήσει υπόσταση.  
 Η ύπαρξη σ’ αυτόν τον κόσμο, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, το ερώτημα «ποιος είμαι;», ο χρόνος και ο τρόπος που τον βιώνουμε, η ισχύς αλλά και η ανεπάρκεια της γλώσσας και της ονοματοδοσίας των πραγμάτων, οι επιλογές, οι χαμένες δυνατότητες και η εκ των υστέρων θεώρησή τους, το αίτημα της ελευθερίας, η τόλμη και ο τρόμος, το φευγαλέο και το διαρκές, η βασανιστική «μνήμη» μιας ολότητας και η αναπόφευκτη περιχαράκωση στα όρια του εαυτού, η παιδικότητα, η μοναξιά, η σύνδεση με τους άλλους, η απώλεια, η θνητότητα, η πιστοποίηση της ύπαρξής μας μέσα από το βλέμμα του άλλου, η νομοτέλεια και ταυτόχρονα ο απόλυτος παραλογισμός της ζωής , είναι τα περισσότερα από τα θέματα που ανοίχτηκαν στη δουλειά μας. Τα συναντήσαμε στην πιο πλήρη έκφρασή τους (με υπέροχη στη διαφορετικότητά της μορφή και χρήση του λόγου) στα δύο βιβλία της Αλίκης του Λ. Κάρολ και στα Κύματα της Β. Γουλφ, βρίσκοντας ακόμη και στα τρία τη δυνατότητα ενός λόγου που απευθύνεται, δηλαδή σαφώς θεατρικού και για μας αποτέλεσαν χωρίς καμιά αμφιβολία ενιαίο υλικό.
 Δουλέψαμε επιλέγοντας αρχικά τα πάμπολλα κομμάτια που κυρίως μας ενδιέφεραν, άλλοτε ολόκληρα επεισόδια και άλλοτε παραγράφους ή απλά φράσεις και λέξεις, κατατάσσοντάς τα σε ενότητες, συνδέοντας κομμάτια και δημιουργώντας δοκιμαστικά νέες παραγράφους και μικρές σεκάνς αποτελούμενες από διάφορα μέρη και των τριών βιβλίων (κάποιες από τις οποίες έχουν πια καταγραφεί στη συνείδησή μας σαν να είχαν εξαρχής γραφτεί έτσι), διαμορφώνοντας σιγά σιγά έναν σκελετό, μετακινώντας πάλι και πάλι, ξαναγυρίζοντας στα βιβλία και προσθέτοντας, όσο οδεύαμε προς το τέλος πια μόνο αφαιρώντας, ενώ παράλληλα άρχιζε να εμφανίζεται και η μορφή που τελικά θα έπαιρνε η παράσταση (πολύ διαφορετική από ό,τι αρχικά φανταζόμασταν), το πλαίσιό της και ένας για μας πολύ καθαρός ειρμός του δικού μας πια κειμένου. Ήταν μια συναρπαστική διαδικασία, που την κάναμε με μεγάλη σύμπνοια και μας πρόσφερε μια βαθειά γνώση του υλικού που θα διαχειριζόμασταν σαν ηθοποιοί (ακόμη και του τεράστιου υλικού που τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε), μια πολύ προσωπική σχέση με τοέργο , τις λέξεις, τις συνδέσεις, τη διαδρομή του, καθώς και πολύ καθαρά τη σκηνοθετική ματιά μας σ’ αυτό. Η διαδικασία της επεξεργασίας του κειμένου συνεχίστηκε μέχρι τέλους, στην πράξη πια, όπως και το μοίρασμά του, μέσα από πολλές διαφορετικές δοκιμές, ενώ συχνά ξαναδουλεύαμε μεγάλα κομμάτια του κειμένου σαν μονολόγους, για να μπορούμε να κατανοούμε αυτή τη μοιρασμένη στις δυο μας ροή της σκέψης ενός ανθρώπου, που έγινε η παράστασή μας. Σε διάφορα στάδια της δημιουργίας του κειμένου υπήρξε πραγματικά πολύτιμη η ματιά της Νικολίτσας Ντρίζη και της Ζωής Λιανοστάθη - όπως και στη συνέχεια σε διάφορα στάδια των προβών, σε συνδυασμό με την υπέροχη και γαϊδουρινά υπομονετική μαζί μας ματιά της Αγγελικής Στελλάτου.


Cul. N.:   Γιατί επιλέξατε να δώσετε στην δημιουργία σας αυτόν τον μακροσκελή και αινιγματικό τίτλο, που προέρχεται από τα «Κύματα» της Β. Γούλφ;
 Α. Π.:    Η πλήρης φράση από τα Κύματα είναι «Και για χιλιάδες ο ύπνος είναι ζέστα και σιωπή και η στιγμιαία απόλαυση ενός παράξενου ονείρου: Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι.». Η αναφορά στο περιεχόμενο του ονείρου των πολλών, που στιγμιαία ανακουφίζει από την αγριότητα της ζωής, προσφέρει ικανοποίηση, ασφάλεια και μια ψευδαίσθηση ελέγχου, ώστε να τολμήσει κανείς να κλείσει τα μάτια και να αφεθεί σ’ αυτή την καθημερινή πρόβαθανάτου που είναι ο ύπνος, αλλά και η θεώρηση του ίδιου του σύντομου ερχομού μας στην ύπαρξη ως «στιγμιαία απόλαυση ενός παράξενου ονείρου», η τεράστια ειρωνία αυτής της απόλαυσης («Δεν πειράζει. Τι μετράει; Φάγαμε καλά.» λέει αλλού στα Κύματα η Γουλφ) στην οποία όμως όλοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ενδίδουμε για να αντέξουμε τη διαδρομή της ζωής, και ταυτόχρονα η αδιαμφισβήτητη γλύκα της, η αναφορά στον καλό, ήσυχο, ευσεβή σφαγέα, ακόμη και το ίδιο το κουνέλι, σαν «φόρος τιμής» στον Κούνελο του Λ. Κάρολ που, τρέχοντας ασταμάτητα με το ρολόι στο χέρι, οδηγεί την Αλίκη στην πτώση της – όλα αυτά μας έκαναν να αγαπήσουμε αυτή τη φράση, που είναι και μέρος του τελικού μας κειμένου.
 Cul. N.:     Στην παράσταση ενσαρκώνετε από κοινού μια σύγχρονη Αλίκη και θα έλεγα ότι συμπληρώνετε ιδανικά η μία την άλλη…  Πως θα περιγράφατε εσείς  τη σκηνική σας σχέση και συνύπαρξη;
 Α. Π.:    Η σκηνική ύπαρξη και ακόμη περισσότερο η συνύπαρξη είναι ένα τεράστιο και διαρκές πεδίο έρευνας, το οποίο φυσικά δεν εξαντλείται στο πλαίσιο των προβών, είναι μια πάλη κάθε φορά, τόσο για τον καθένα χωριστά όσο και για τη σχέση, περίπου όπως συμβαίνει και στη ζωή και ίσως ακόμη πιο έντονα, γιατί συμβαίνει υπό το βλέμμα των άλλων. «Για να είμαι εγώ, πρέπει να φωτίζομαι από τα μάτια των άλλων» λέει η Γουλφ, για να συμπληρώσει πως «Δεν υπάρχει πανάκεια για το σοκ της συνάντησης». Η έννοια αυτή της συνάντησης (μεταξύ των ανθρώπων που βρίσκονται επί σκηνής αλλά και των θεατών) είναι το α και το ω του θεάτρου σαν πράξη και δεν μπορεί βέβαια παρά να συμβεί μέσω της ενδεχομένως διαφορετικής αλλά πολύ προσωπικής σχέσης του καθενός με το έργο, η οποία αν είναι ειλικρινής, ανοίγει έναν ανεξάντλητο δίαυλο επικοινωνίας. Προϋποθέτει επίσης ένα άνοιγμα και έναν «κόπο» εκ μέρους του θεατή, κόπο στον οποίο έχουμε σε μεγάλο βαθμό ξεσυνηθίσει να μπαίνουμε. Αν όλα παν καλά μπορεί να είναι μαγική, αν όχι βασανιστική, και καμία προετοιμασία δεν μπορεί να εγγυηθεί το πρώτο, είναι πραγματικά μια διαρκής πάλη, κυρίως σε σχέση με τον εαυτό σου και τη δική σου σχέση με όλους τους παράγοντες την κάθε στιγμή...
 Στη δική μας περίπτωση, η απόφαση να αυτοσκηνοθετηθούμε ήταν σχεδόν αυτονόητη, και είχε τεράστια οφέλη και τεράστιες δυσκολίες ταυτόχρονα, με βασική δυσκολία την ανυπαρξία ενός σταθερού «από κάτω» βλέμματος τόσο στις πρόβες όσο και τώρα στις παραστάσεις, που μας ανάγκασε όμως να γίνουμε πολύ εφευρετικές μεταξύ μας και ευέλικτες ανάλογα με τη διαθεσιμότητα των συνεργατών μας. Η απόφαση να ενσαρκώνουμε από κοινού ένα πρόσωπο (που κι αυτή προέκυψε σχεδόν αυτονόητα με την πορεία που ακολουθούσαν τα πράγματα), δημιούργησε κι αυτή επιπλέον δυσκολίες, αλλά σταδιακά αποδείχτηκε και εξαιρετικά απελευθερωτική – έχοντας υποτίθεται ως παρτενέρ όχι κάποιον άλλο αλλά τον εαυτό σου, πολλά άλλοθι του ηθοποιού καταρρέουν και καλείσαι πραγματικά να αναλάβεις την ευθύνη «του εαυτού σου», με όλη τη γκάμα των πραγμάτων (οικείων ή απρόβλεπτων, θαυμαστών ή ενοχλητικών, συμπληρωματικών ή αταίριαστων) που μπορεί να σου δώσει κάθε στιγμή. Η σκηνική μας σχέση είναι ένα παράλληλο «έργο μέσα στο έργο», ρευστή και πραγματική και απόλυτα συμβατή με το περιεχόμενο της παράστασης. Είναι ακόμη μια σχέση τίμια, γενναία, επίμονη και γι’ αυτό συγκινητική, που δείχνει όσο περνάει ο καιρός να μας χωράει όλο και περισσότερο και τις δύο ολόκληρες.
 Cul. N.:    «Καλή μου, είμαστε παιδιά, παιδιά μεγάλα τώρα,  και τρέμουμε όταν έρχεται να κοιμηθούμε η ώρα.»
Το συναισθηματικά φορτισμένο σύμπαν της παράστασης “ντύνει” όμορφα η πρωτότυπη μουσική του Θάνου Ανεστόπουλου, αλλά και η φωνή του! Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία; Θα μπορούσατε να χαρακτηρίσετε με λίγα λόγια το μουσικό στίγμα που δίνει στην παράσταση;
 Α. Π.:     Πιστεύω πως όταν κάτι έχει πια αποκτήσει ένα ειδικό βάρος μέσα σου και είσαι με σαφήνεια στραμμένος σ’ αυτό, οι άνθρωποι και τα πράγματα που συγγενεύουν με αυτό αναπόφευκτα εμφανίζονται στην πορεία. Κάπως έτσι συνέβη και με τον Θάνο, και μια παλιότερη συνεργασία του με τη Σοφία έκανε το προξενιό ώριμο! Ο Θάνος υπήρξε για μας αστείρευτη πηγή έμπνευσης και δύναμης και ο ενθουσιασμός και η σοβαρότητα με την οποία αγκάλιασε τις τρελές ιδέες μας (η αρχική πρόταση ήταν να ενσαρκώνει τον Κούνελο της Αλίκης!) μας βοήθησαν να μη λυγίσουμε σε δύσκολες στιγμές. Εξαίρετος καλλιτέχνης και άνθρωπος σπάνιας ευθύτητας, γενναιοδωρίας και αληθινής ομορφιάς, είχαμε την τύχη να μας χαρίσει ένα κομμάτι από τον κόσμο του κι ακόμη περισσότερο να σταθεί και να αφουγκραστεί έναν δικό μας κόσμο. Από κοντά όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν (κάποιες φορές κι όταν δεν το επέτρεπαν) και από μακριά όταν δε γινόταν αλλιώς, ο Θάνος ήταν και παραμένει ακλόνητος συνοδοιπόρος και σταθερό σημείο αναφοράς.     
 Το δίστιχο που αναφέρετε (από ποίημα του Λ. Κάρολ που προλογίζει κατά κάποιον τρόπο το «Μέσα απ’ τον καθρέφτη – και τι βρήκε η Αλίκη εκεί») το συναντήσαμε πολύ νωρίς, πριν μπούμε στο συγκεκριμένο βιβλίο, και συμπύκνωσε υπέροχα σε λέξεις αυτό που αόριστα ξέραμε ότι θέλαμε να κάνουμε παράσταση. Ο Θάνος σ’ αυτό το αόριστο έδωσε φωνή, έδωσε με τη μουσική του υπόσταση στο κέντρο των πραγμάτων και, παρόλο που είναι αδύνατο να περιγράψω τη μουσική με λέξεις, μπορώ μόνο να πω ότι η μουσική του Θάνου κοιτάζει με την απλότητα και την τόλμη ενός μεγάλου παιδιού τους τρομακτικότερους εφιάλτες μας και μας βάζει κάθε φορά για ύπνο με ένα χάδι απέραντης τρυφερότητας και τη βεβαιότητα πως δεν είμαστε μόνοι.


Cul. N.:   Το ανελέητο τικ- τακ του ρολογιού αφήνει κατά τη γνώμη μου μία αίσθηση απώλειας –για τον χαμένο χρόνο που έφυγε και δεν ξαναγυρίζει-, αναμονής –για τον θάνατο που έρχεται αναπόφευκτα-, αλλά και αφύπνισης -για την ζωή που δεν έχουμε ζήσει ακόμα… Ποια είναι η δική σας σχέση με τον χρόνο;
 Α. Π.:    Σύνθετη, σχετική και διαρκώς αντιφατική, όπως μάλλον όλων των ανθρώπων. Αλλά «χαμένο» περιέργως δεν τον έχω θεωρήσει ποτέ – ούτε επειδή παρήλθε ούτε επειδή ενδεχομένως «σπαταλήθηκε». Έχω εποχές ολόκληρες που στ’ αλήθεια δεν τις θυμάμαι και παρόλαυτά πολύ έντονα την αίσθηση μιας αδιάλειπτης συνέχειας. Με έναν τρόπο, δεν αισθάνομαι να με χωρίζει απόσταση από καμιά περίοδο της ζωής μου, του παρελθόντος ή του μέλλοντος, σαν το παρόν να εμπεριέχει και να εμπεριείχε ανέκαθεν κάθε στιγμή το όλο.
 Cul. N.: «Αρπάζω, κρατάω γερά. Κρατάω το χέρι οποιουδήποτε». Εσείς, σε πιο προσωπικό επίπεδο, από πού αντλείτε θάρρος και δύναμη για να “παλεύετε” με τους μεγαλύτερους φόβους σας;
 Α. Π.:    Από τους λίγους πραγματικούς φίλους, κάποτε και πιο μακρινούς, και όχι σπάνια από την ουσιαστική ευγένεια και καλοσύνη αγνώστων. Από το παράδειγμα ανθρώπων που γνώρισα μόνο μέσα από το έργο τους ή την ιστορία τους και από τη μνήμη ανθρώπων που δεν είναι πια κοντά και όσων μοιραστήκαμε – περιουσία που ποτέ δε χάνεται κι ας εμπεριέχει πόνο. Από όλες τις στιγμές παρελθόντος και μέλλοντος που αφέθηκα χωρίς φόβο σε κάτι. Από ευγνωμοσύνη για κείνους τους ανθρώπους που βάλαν φωτιά στην ύπαρξή τους για να παραδώσουν (και) σε μένα σε λέξεις, μουσική, εικόνα αυτό το οποίο εγώ δεν μπορώ να συλλάβω. Εδώ και χρόνια από το «Σύσσημον» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Από την οικογένειά μου με ό,τι ωραίο ή δύσκολο μου έδωσε, από την ανεξάντλητη λίστα πραγμάτων που μπορώ ακόμα να μάθω, να εξερευνήσω, από τη λίγη έστω επαφή με τη φύση, από τη δουλειά (που άλλες φορές απεχθάνομαι), καμιά φορά από κάποια ιδιόμελη «προσευχή», καμιά φορά στεγνά από αντίδραση... Από εξαντλητικές ολονυχτίες υπέροχης ανοησίας, παλαβομάρας, ασοβαρότητας που εκτελείται με άκρα σοβαρότητα και προσήλωση, με σχέδια καταδικασμένα να μην υλοποιηθούν, μεγάλα όνειρα για τεράστια εγχειρημάτα, ό,τι διευρύνει την κλίμακα σουρεαλιστικά σαν να χλευάζει το φόβο και αντισταθμίζει άλλες ενίοτε αγωνιώδεις ξαγρύπνιες. Από την παραδοχή των φόβων, της αδυναμίας. Από την ανθρώπινη ικανότητα για ομορφιά και ενσυναίσθηση και τις όχι λίγες φορές που την κάνουμε πράξη.
 Cul. N.:   Πιστεύετε πως στη δύσκολη συγκυρία που διανύουμε υπάρχει χώρος για ελπίδα;
 Α. Π.:    Είναι ένας όρος με τον οποίο δεν είμαι πολύ εξοικειωμένη, ίσως λανθασμένα δε με παραπέμπει σε κάτι ενεργητικό, αλλά περισσότερο σε κάτι που υπάρχει ή δεν υπάρχει κάθε φορά. Πολύ διαφορετική αντίληψη έχω όμως ας πούμε για την παρεξηγημένη έννοια της πίστης – την οποία καταλαβαίνω σαν μια προϋπόθεση εσωτερικής καθαρότητας, ησυχίας, ανοιχτότητας και ενεργητικής δέσμευσης απέναντι στα πράγματα, τους ανθρώπους και τον εαυτό σου (σύμφωνα με τον ορισμό της πίστης από τον Allan Watts «...πάνω απ’ όλα πνευματική διαύγεια – πράξη εμπιστοσύνης απέναντι στο άγνωστο») – και για την έννοια του θάρρους.
 Πρόσφατα για πολλούς η ελπίδα ήρθε – και έφυγε με ιλιγγιώδη ταχύτητα – και η συγκυρία που διανύουμε δεν είναι απλώς δύσκολη αλλά φρικαλέα και με πάτο αόρατο, αλλά αφού μιλάτε για χώρο και άρα για τη δική μας ευθύνη να τον διατηρούμε ανοιχτό, αισθάνομαι ότι πρέπει να αντισταθούμε με όλες τις δυνάμεις μας στην αποθάρρυνση, να πιστέψουμε βαθύτατα στην αλληλεγγύη και να επενδύσουμε την ενέργειά μας σε συλλογικές δομές αυτο-οργάνωσης (συμπεριλαμβάνω σ’ αυτές ακόμη και τις απλούστερες και συχνά υποτιμημένες όσο μεγαλώνουμε, τις παρέες), έναν σπουδαίο τρόπο να συμμετέχει κανείς με ολόκληρο τον εαυτό του σε κάτι, να αναλαμβάνει την ευθύνη της ανατροφοδότησης της ελπίδας του και να έχει συμπαραστάτες στην απελπισία του.
 Cul. N.:   Κλείνοντας, τι θα θέλατε να έχει πάρει από την παράστασή σας ο θεατής, πριν ανοίξει την πόρτα και βγει έξω στον πραγματικό κόσμο;
 Α. Π.:    Υπάρχει στην παράσταση μια φράση από τα Κύματα που την είχαμε (για εσωτερική κατανάλωση και δικό μας οδηγό σε σχέση με τους θεατές) ως υπότιτλο στα κείμενά μας, η φράση Θα συναντηθούμε απόψε, δόξα τω Θεώ.
 Υπήρχε ακόμη πριν το τελικό κόψιμο του κειμένου μια τελευταία σκηνή, από τη συνάντηση της Αλίκης με τον Ιππότη στο Μέσα απ’ τον Καθρέφτη, σκηνή της οποίας τον διάλογο μάλιστα είχαμε ηχογραφήσει με τον Θάνο στο ρόλο του Ιππότη (ρόλο που έχει διατηρήσει εσαεί μέσα μας!) – στο πλαίσιο αυτής της σκηνής ακουγόταν και το τραγούδι του τέλους. Η τελευταία φράση μας ήταν Ελπίζω να μού ’δωσα λίγο κουράγιο.
 Μακάρι αυτή η συνάντηση να συμβαίνει και μακάρι να αντλούμε αμοιβαία από αυτή λίγο κουράγιο.

*Φωτογραφίες: Βασίλης Γεροντάκος

Στιγμιότυπο από το βίντεο trailer του Γιώργου Ευθυμίου

9.2.16

«Τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται»

Του Στέλιου Παπαθεμελή *

Η Κύπρος βγαίνει από το  μνημόνιο. Της πρέπουν οι στίχοι του Ρίτσου:
                    «Κουράγιο μονοκόρη μας  που μας εγίνης μάνα, 
ύμνος και  θρήνος της ζωής 
και ανάστασης καμπάνα».

Το εγγύτερο  ad hoc παράδειγμα που πρέπει να αντιγράψουμε οι Ελλαδίτες. Στην οικονομία. Όχι στην γεωπολιτική, διότι εκεί είναι παράδειγμα προς αποφυγήν!
            Εξομολογητική η συνέντευξη του προέδρου της Βουλής στην «Καθημερινή»(31/01/16): «Φλερτάραμε με πολλές αυταπάτες ως απεδείχθησαν, για Κινέζους, για Ρώσους, για Ντράγκι, για το μέτωπο του Νότου που έρχεται αλλά καθυστερημένα. Υπήρχαν εναλλακτικές στην τακτική μας που δεν στηρίζονταν στο υπαρκτό συσχετισμό δυνάμεων, άρα μπορεί να τις ονομάσει κανείς πολιτικές αυταπάτες». Αυτά τώρα πληρώνει, τοις μετρητοίς μάλιστα, ο λαός μας.
            Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες αποδεικνύονται ολίγιστες και αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν τα βασικά αίτια του προσφυγικού προβλήματος: Την τραγωδία της Συρίας που γεννά της προσφυγικές ροές,  την εργαλειοποίησή του από την Τουρκία και την χρησιμοποίησή του ως εκβιαστικού όπλου εναντίον μιας πανικόβλητης Ευρώπης, τέλος την υπερδιόγκωσή του με τον συνωστισμό χιλιάδων μουσουλμάνων όλων των φυλών της γης που συγκεντρώνονται με πάμφθηνα αεροπορικά εισιτήρια  στις μικρασιατικές ακτές. Η συνέχεια είναι δουλειά των δουλεμπόρων…
            Επιβάλλεται: Πρώτον άμεσος τερματισμός της συριακής τραγωδίας. Αν θέλουν μπορούν.Δεύτερον: Να πάψει η Άγκυρα να στρατολογεί υποψηφίους (λαθρο)μετανάστες. Τρίτον: Πάσα ταυτοποίηση και επιλογή προσφύγων-(λαθρο)μεταναστών να ολοκληρώνεται επί τουρκικού εδάφους, όπου και μόνον προσιδιάζει η κατασκευή των περιβόητωνhot spots.
            Η εμμονή τους αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης να στηθούν στην Ελλάδα αποκαλύπτει ενδόμυχες ενοχές να εγκλωβίσουν εδώ τουλάχιστον 1 εκατομμύριο αφροασιάτες μουσουλμάνους.
Το οικονομικό τίμημα μιας τέτοιας εξέλιξης θα ήταν αβάσταχτο, ενώ η υπονόμευση της εθνικής μας ασφάλειας  και η κορύφωση της εγκληματικότητας θα μας καθιστούσαν έρμαιο του πρώτου τυχόντος.
Ο νεοοθωμανός που θωπεύουν και υποθάλπουν τις αξιώσεις του, σκάβει τον τάφο της Ευρώπης. Ήδη ο έμπειροςJoschka Fischer έκρουσε τον κώδωνα  για  «μια βουτιά στην άβυσσο», υποστηρίζοντας ότι «η ζοφερή προοπτική μιας ευρωπαϊκής αυτοκτονίας δεν είναι πλέον αδιανόητη»(Project Sundicate/Νέα, 2/2/16).
Αυτοί όμως που είναι ένα βήμα προ της αβύσσου μας απειλούν για «κοινές περιπολίες» με το φιλαράκι τους τον Ερντογάν, αποβολή μας από Σέγκεν στην οποία εν τούτοις θέλουν να εντάξουν τον εκτός Ε.Ε  Οθωμανό. Μας επέβαλαν «ανοικτά σύνορα» με την «Οδηγία για το άσυλο». Για λόγους εθνικής ασφάλειας δικαιούμαστε και οφείλουμε να αναστείλουμε την εφαρμογή της. Αυτοδιαφημιστήκαμε δυστυχώς ως χώρα ιδεώδους μεταναστευτικού προορισμού, ψηφίσαμε και νόμο για ταχεία χορήγηση ιθαγένειας σε (λάθρο)μετανάστες. Αποτέλεσμα: Το περασμένο Νοέμβριο μπήκαν στην Ευρώπη 218.000 και οι 210.000 μέσω Ελλάδος!
Να εγκαταλείψουμε αυτές τις επιπολαιότητες και να σοβαρευτούμε. Πριν επιβεβαιώσουμε τον Τουργκούτ Οζάλ που είχε προβλέψει ότι δεν χρειάζεται να μας κηρύξει πόλεμο, αφού «Αιγαιακό και Κυπριακό λύνονται δημογραφικά με μόνο τις πληθυσμιακές εξελίξεις» στις δύο ακτές του Αιγαίου...
Οι φτωχοί νησιώτες μας ούτε ληστεύουν, ούτε πνίγουν τους ξένους. Τους περιθάλπουν με το υστέρημά τους. Ενώ άλλοι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι τους διαγουμίζουν ορίζοντας με νόμο, όπως οι Βέλγοι, τα τιμαλφή των προσφύγων να κατάσχονται. Επίσης ο υπουργός τους «υλακτεί»  με το ανήκουστον «πετάξτε τους στη θάλασσα, δεν με νοιάζει αν θα τους πνίξετε»!
Χωρίς να υποτιμούμε ότι το Ισραήλ είναι διεθνής παίκτης (αυτό επεδίωξε, αυτό πέτυχε, ενώ εμείς …) και ότι οι σχέσεις του με την Άγκυρα ανά πάσα στιγμή μπορούν να αποκατασταθούν, ένα στρατηγικό δούναι-λαβείν μαζί του προς αμοιβαίο όφελος, που φαίνεται συμφωνήθηκε στην πρόσφατη Τριμερή της Λευκωσίας είναι θετικό γεγονός.
Γενικά ό,τι βασίζεται στο do ut des και δεν αποτελεί λεόντειο συμμαχία είναι ευπρόσδεκτο. Από τους Ισραηλινούς έχουμε πολλά να διδαχθούμε και προπαντός τις εθνικοαμυντικές αρχές τους που τους επέτρεψαν να αναδειχθούν σε ανταγωνιστικό  και υπολογίσιμο παράγοντα έναντι εχθρών και φίλων.
Η ηλίθια «θεραπευτική» των «θεσμών» έχει καταγγελθεί για την αναξιοπιστία και αναποτελεσματικότητά της από όλους τους ειδικούς και από τα ίδια τα στελέχη τους.
Αυτό σε μια ώρα που το μερίδιο της εργασίας στο εθνικό εισόδημα μειώνεται ραγδαία υπέρ του κεφαλαίου σε διεθνή κλίμακα ενώ στην Ελλάδα η τελειωτική κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, που θωράκιζε κάποτε τα νοικοκυριά τώρα τα αφήνει έκθετα στο έλεος της διεθνούς κερδοσκοπίας και των αμέτρητων «μέτρων» των μνημονίων.
           Έξοχος   προσφάτως   ο   Ashoca  Mody  του  Princeton:  «Η   απαίτηση   η  Ελλάδα  να  πετύχει  περαιτέρω  δημοσιονομικό  σφίξιμο  ύψους   3,5  μονάδων   του ΑΕΠ στην επόμενη τριετία αποτελεί ακραία μορφή οικονομικού αναλφαβητισμού» (Καθημερινή, 10/01/16).
Τελικά ωστόσο το πρόβλημα είμαστε εμείς. «Τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται»(Ι.Χρυσόστομος, Έργα, 31,σελ.496). 

           

                                                                 *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟ

Με βαθύ σεβασμό αποχαιρετούμε Άνδρα επιφανή , τον Ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο.
            Αειθαλής εφ όρου ζωής και <<αεί παις>> κατά την πλατωνική έννοια , καλλιέργησε και μετέδωσε όσον ολίγοι τα Ελληνικά Γράμματα και την Ανθρωπιστική Παιδεία.
            Υπηρέτησε σθεναρά την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού και της γλώσσας μας από τον Όμηρο ως τις μέρες μας και αντιτάχθηκε στην λαίλαπα του εθνοαποδομητισμού.
            Συνείδηση διαλλαγής, μετριοπάθειας και συναίνεσης εργάσθηκε αόκνως για την εθνική ενότητα και ομοψυχία του λαού μας. Κινούμενος με άνεση σε ευρύτατο χώρο του επιστητού άρθρωσε αμετάκλητο λόγο για στασιαζόμενα φιλοσοφικά ,ηθικά κοινωνιολογικά , ιστορικά και πολιτικά ζητήματα.
            Στο πολιτικό προσωπικό υπενθύμιζε συχνά πικρές αλήθειες, όπως αυτήν  αναφορικά με την ψευδωνυμία  των βορεινού προτεκτοράτου. Γι αυτήν υποστήριζε ότι <<η ονομασία <<Μακεδονία>> είναι αποδεκτή μόνο από ανιστόρητους διπλωμάτες ή και από αφιλοσόφητους πολιτικούς ,  παρασυρμένους ίσως από το έωλο δόγμα της<< ελευθερίας >>δήθεν των κρατών  προς αυτονομασία   τους, έστω και με σφετερισμό αλλοτρίου ονόματος  και ακόμη ανυποψίαστους και αδιάφορους για την υποκρυπτόμενη στον σφετερισμό υστεροβουλία εδαφικών διεκδικήσεων υπονομευτικών της ειρήνης>>.
            Συγκλονιστική η παιδική μαρτυρία του για το κακούργημα του εμπρησμού της ελληνικής συνοικίας της Σμύρνης από τις κεμαλικές ορδές.
            Και αγωνιώδης  η επίμονη  εκκλησή του για κυβέρνηση εθνικής ενότητας με την υπόμνηση ότι <<οι κρίσιμες καταστάσεις δεν ανέχονται ημίμετρα και σε ώρες κρίσιμες για το έθνος οιαδήποτε μονοκομματική κυβέρνηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία >>.

            Ο Θεός να τον κατατάξει εν χώρα ζώντων.

29.1.16

Να μαλώνουμε ποιος θα κάνει το μεγαλύτερο καλό στην Πατρίδα

Του Σ.Παπαθεμελή *

            Η απίστευτη αποστροφή του Σόιμπλε προς τον πρωθυπουργό προκαλεί αηδία και οργή. Αρχέτυπο του επηρμένου γερμανού ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου, ο οποίος ενσαρκώνει τον τύπο που μισεί ολόκληρη την ανθρωπότητα , μολονότι διακηρύσσει την υποτιθέμενη πίστη του στην πλήρη τιμιότητα και την γυμνή αλήθεια. Στην πράξη όμως εφαρμόζει  την << εύκαμπτη αρετή >>.
 Ο σιδηρούς πληρεξούσιος του ευρωγερμανικού νεοφιλελευθερισμού πάσχει από χρόνιο αστιγματισμό . Δεν βλέπει πίσω από τους αριθμούς τον άνθρωπο.
            Και οι μεν ξένοι είναι αυτοί που είναι. Τη δουλειά τους κάνουν. .Μας χρησιμοποιούν.
            Στον Επιτάφιό του (Ι, 144) ο Περικλής αποφαίνεται: :<< Μάλλον πεφόβημαι τας οικείας ημών αμαρτίας, ή τας των εναντίων διανοίας >> . (=Περισσότερο φοβάμαι τα δικά μας λάθη παρά τα σχέδια των εχθρών μας).
Λάθη επί λαθών στα καθ΄ημάς. Ρουσφετολογία, παλαιοκομματικά τεχνάσματα,ερασιτεχνισμοί, παλινδρομικές κινήσεις, έλλειψη πυξίδας.
            Ο Αριστοφάνης δια του χορού στον <<Οικέτην >> του (542) διδάσκει:
            <<Ερέτην χρήναι πρώτα γενέσθαι πριν πηδαλίοις επιχειρείν>> ( = Να αρχίσεις πρώτα από κωπηλάτης πριν πάρεις στα χέρια σου το τιμόνι). <<Κατ΄εντεύθεν πρωταρεύσαι και τους ανέμους διαθρήναι>>  ( = Κατόπιν να πιλοτάρεις και να βιγλίσεις τους ανέμους).  <<  Κάτα κυβερνάν  αυτόν εαυτώ >> (=και ύστερα από όλα αυτά να γίνεις καπετάνιος). Εδώ ο λαός τα όρισε ανάποδα….
            Κατά τον Σωκράτη αληθινοί άρχοντες δεν είναι όσοι κρατούν τα σκήπτρα ούτε όσοι έχουν εκλεγεί από τυχαίους  [<<  υπό των τυχόντων αιρεθέντες >> ] ούτε όσοι κληρώθηκαν , ούτε όσοι πήραν την εξουσία με την βία  , ούτε όσοι εξηπάτησαν , αλλά εκείνοι που ξέρουν να κυβερνούν [<< τους επισταμένους άρχειν >> ] (Ξενοφώντος Απομνημονεύματα Γ, 9 , 10).
            Τους <<επισταμένους άρχειν >> αναζητεί εναγωνίως το έθνος, αλλά δυσκολεύεται να τους εντοπίσει και ακόμη πιο δύσκολο να τους αναδείξει.
Στο Νταβός ο κ. Τσίπρας <<κατάπιε >>αντί να αποδώσει εντόκως την προσβολή .Η καλόπιστη κριτική τού χρεώνει όλα τα <<πλην>> της γενιάς των καταλήψεων: αμηχανία, απουσία προετοιμασίας και πρωτογενές έλλειμμα πολιτικής και γενικής παιδείας ..
            Η χώρα περνά μιαν αντίξοη καμπή όπου η εθνική συνεννόηση αποτελεί conditio sine qua non για την υπέρβασή της .
            Η στάση του δίκαιου Αριστείδη που υπερβαίνοντας την αντιπαλότητά του με τον Θεμιστοκλή ( << εόντα μεν εαυτώ ου φίλον , εχθρόν δε μάλιστα >> ), σπεύδει να τον συναντήσει με την βαρύνουσα δήλωση που διασώζει ο Ηρόδοτος ( Η , 79 ):
            <<Ημέας στασιάζειν χρεόν εν τε τεώ άλλω καιρώ και δη εν τώδε ,  περί του οκότερος  ημέων πλέω αγαθά την πατρίδα εργάσεται>>. Εμείς, δηλαδή, πρέπει να μαλώνουμε και σε άλλες περιστάσεις και προ  πάντων τώρα, ποιος θα κάνει μεγαλύτερο καλό στην πατρίδα.
            Για όλο το πολιτικό προσωπικό ισχύει το << μπρος τρακτέρ  και πίσω Σόιμπλε>> . Η κοινωνία που αντιμετώπισε ως τώρα  με στωική απάθεια και ιώβειο υπομονή τα μνημονιακά βασανιστήρια εξερράγη.
            ΔΝΤ και Βερολίνο << αγάπησαν >> τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ , διότι αναιμάκτως και αδαπάνως περνάει  όλα τους τα μέτρα. Το ασφαλιστικό ωστόσο απειλεί να εξελιχθεί σε ωρολογιακή βόμβα.
            Επί της ουσίας: Πρώτον, δεν υπάρχει νομοσχέδιο,  μόνον ιδέες. Δεύτερον,
δεν έχει προηγηθεί , ως όφειλε , αναλογιστική μελέτη. Τρίτον, εξαγγέλλονται εν τούτοις  τερατογενέσεις :σταδιακή κατάργηση  ΕΚΑΣ, τριπλασιασμός ασφαλιστικών  εισφορών αγροτών, μειώσεις κυρίων συντάξεων, ρήτρα μηδενικού ελλείμματος κ.ά.
            Στη Βουλή διεξήχθη μία ακόμη συζήτηση αρχηγών.<< Ποθούμενό >>της η εθνική συνεννόηση με όρους εφαρμοσμένης πολιτικής. Τελικά αντί συγκλίσεων κυριάρχησαν διχαστικά σύνδρομα.  
            Ο Κυριάκος Μητσοτάκης περιέλαβε και κάποιες αυτοκριτικές αναφορές. Όμως από κείνον και από όλους γενικό σιωπητήριο για τα μείζονα εθνικά  (Κυπριακό, ελληνοτουρκικά, ΑΟΖ, σκοπιανό, ελληνοαλβανικά).  Καταθλιπτική η διαπίστωση του Παλαμά: << Σβησμένες όλες οι φωτιές οι/ πλάστρες  μες στη χώρα>>!
            Σωστά τιμάται  η Ήμέρα μνήμης των Εβραίων συμπολιτών μας .Εγκληματικά υπο-τιμάται η Ημέρα μνήμης των Ελλήνων της καθ΄ημάς Ανατολής, θυμάτων της τουρκικής θηριωδίας. Ο υπουργός που αρνείται προκλητικά τη δική μας Γενοκτονία παραμένει στη θέση του… Καταγγέλλει μάλιστα όσους  επέκριναν την περίεργη (;) ομάδα φοιτητών (REN) που επαγγέλλεται κατάργηση των Θρησκευτικών, αντικατάσταση στο Σύνταγμα των όρων <<Έλληνες>> και<<εθνική  και θρησκευτική συνείδηση>>, ενώ με εγκύκλιό        του ουσιαστικά καταργεί την Γιορτή των Τριών Ιεραρχών στα σχολεία. Πρόκειται για τα έκγονα του σημιτικού εθνομηδενισμού και της εθνοαποδομητικής ανανεωτικής αριστεράς  ( άξονα περιστροφής τού νυν ΣΥΡΙΖΑ) , αλλά και της νεοφιλελεύθερης ( όχι λαϊκής) δεξιάς .
            Όλοι αυτοί κεκράκτες των Ανάν ,   Ρεπούση , Σόρος. Οι αποδομητές δεν αγαπούν την πατρίδα, αλλά … ντρέπονται να το πουν και βαφτίζουν τον πατριωτισμό  <<εθνικισμό>>.
            Και το άκρον άωτον της αβάσταχτης ελαφρότητας της εξουσίας:  Το Εθνικό Θέατρο ανεβάζει << έργο >> του δολοφόνου της 17Ν Σάββα Ξηρού!!!
            Μωραίνει Κύριος…

           
                                                                 *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

24.1.16

Να υπερασπισθούμε σύνορα και ταυτότητα

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

«Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία/ δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία» (Καβάφης). Στην δική μας αποικία χρέους, το νιώθουμε αυτό στο μεδούλι μας.
Το διευθυντήριο Βερολίνου –Βρυξελλών, τυφλωμένο από το πάθος της λιτότητας, ή δεν συνειδητοποιεί πού οδηγούν τα «προγράμματα σωτηρίας» που επιβάλλει, ή συνειδητά μας λογαριάζει χώρα τού άλλοτε «υπαρκτού σοσιαλισμού» και μας εξομοιώνει μ’ αυτές. Στην Ελλάδα σήμερα οι τελείως άνεργοι υπερβαίνουν το 1.500.000, ενώ από τους εργαζομένους το 1.004.488 δουλεύουν με μερική, ή εκ περιτροπής εργασία και μόνον 805.064 είναι πλήρους απασχολήσεως (αλλ’ όχι πλήρους αμοιβής). Εξάλλου το 2015 μετανάστευσαν στη Βουλγαρία 60.000 ελληνικές επιχειρήσεις. Προβληματίζεται κανείς;
 «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Επιλογή που πληρώνουμε. Δεν μας πληρώνουν. Η οικονομία μας είναι του ελευθέρου ανταγωνισμού. Ασφαλώς και είχε παθογένειες. Όμως, «υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;». Η παρούσα αποσύνθεσή της ωστόσο είναι αποτέλεσμα της θανατηφόρας «θεραπευτικής» στην οποία μας υπέβαλε το διευθυντήριο. Κατέλυσε την εθνική μας κυριαρχία, υπεξήρεσε τις τράπεζές μας, διήρπαξε τον εθνικό μας πλούτο με συμβολικό αντίτιμο, κατέσχε τα αεροδρόμιά μας. Και τώρα με το τρισβάρβαρο ασφαλιστικό εξαθλιώνει σύμπασα την ελληνική κοινωνία, ενώ με το δυσώνυμο Υπερταμείο μάς απογυμνώνει τελείως.
Έτος θυσιών 6ον. Ακραία λιτότητα σε περίοδο ύφεσης ό, τι πιο ασύμβατο. Δικός τους αναλυτής ο Μάρτιν Γουλφ ομολογεί ότι «το πρώτο πρόγραμμα σχεδιάστηκε με σκοπό τη διάσωση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος». Τάχα το β’και το γ’ με καλό σκοπό; Άπαγε της βλασφημίας! «Το σύνολο των μέτρων παρέβλεψε ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει θέμα ανάπτυξης» παραδέχεται ο ειδήμων. Οι εγκυρότεροι διεθνείς αναλυτές ομνύουν πως «η μόνη θεραπεία για τα προβλήματα της οικονομίας είναι να αυξηθεί η ζήτηση» (Joseph Stiglitz έφα, «Νέα» 2-3/1-16).
Ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελευθερισμός με ιδεολογικό του όπλο την (μετα)νεωτερικότητα επιδίδεται σε μαζική αποδόμηση των απανταχού της γης εθνικών ταυτοτήτων με στόχο τον ψυχικό αφοπλισμό των λαών και τη διάβρωση της εθνικής τους συνοχής. Περίεργη η σύμπτωση στόχων αποδόμησης των παραδοσιακών ελληνικών αξιών,  Ορθοδοξίας και Πατρίδας, των δυνάμεων συντήρησης με αυτές της αριστεράς.
Η Ελλάδα έχει υποστεί λοβοτομή της κυριαρχίας της με τα μνημόνια και υφίσταται ανήκε στη βλάβη στο ατίμητο πνευματικό της κεφάλαιο, αυτό που εγγυήθηκε στους αιώνες της ιστορίας τη συνοχή και την διάρκειά της.
Υποτιμούμε σε αυτοκτονικό βαθμό την προωθούμενη από Τουρκία διαρκώς ογκούμενη ροή  (λαθρο)μεταναστών. Μόνο τον περασμένο Δεκέμβριο μπήκαν εδώ 110.000! Η διαλογή πρόσφυγες – μετανάστες που έπρεπε να γίνεται στην Τουρκία επαφίεται τελικά στα …Σκόπια. Αυτά επιτρέπουν διέλευση μόνο στους πρόσφυγες. Οι υπόλοιποι μένουν «παρακαταθήκη» στην Ελλάδα. Κατηφορίζουν προς Αθήνα και «χάνονται» (επίσημη ανακοίνωση).
Οι κυβερνώντες εναποθέτουν τις ελπίδες ανακοπής των «εισβολών» στη Μέρκελ. Αυτή στριμώχνεται αγρίως από την κοινή της γνώμη μετά τα γνωστά κατά Γερμανίδων. Ίσως αυτά αφυπνίσουν, Βερολίνο και Αθήνα. Εδώ όμως το πρόβλημα είναι απείρως συνθετότερο: Οξύτατο δημογραφικό (ραγδαία γήρανση, συρρίκνωση παραγωγικών ηλικιών, χαμηλότατη γονιμότητα), μαζική μετανάστευση νέων υψηλής ειδίκευσης.
Επείγουν:
-Η επαναπροώθηση στις χώρες τους των εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών.  
-Καθορισμός ανωτάτου ορίου δυναμένων εφεξής να γίνονται δεκτοί.
            Η Άγκυρα θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες ως μοχλό υψηλής στρατηγικής για να πιέζει την Ευρώπη και να εκβιάζει την Ελλάδα. Ο νεοοθωμανός, επειδή ΗΠΑ και Ευρώπη τον θωπεύουν, μας προκαλεί απροκάλυπτα με όλο και καινούργιες επινοήσεις. Εσχάτως προχώρησε  σε αυθαίρετες δεσμεύσεις για ασκήσεις σχεδόν όλου του Αιγαίου για απεριόριστο χρόνο. Είναι αφελές να ευελπιστούμε σε συμμόρφωσή του με τα διεθνή νόμιμα. Φροντίζει να ανατρέπονται δεόντως, ημών αδρανούντων όπως στη συμφωνία Ε.Ε. –Τουρκίας όπου επήλθε περιορισμός του εύρους των χωρικών μας υδάτων στα 6 ν.μ., ενώ ταυτόχρονα εκχωρήθηκε αρμοδιότητα στην Τουρκία να εκτελεί αυτόνομες επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης εντός του FIR Αθηνών (Κύρα Αδάμ, ραγδαία αλλαγή σκηνικού στα νερά του Ανατολικού Αιγαίου, Διαδίκτυο 16-1-16).
Ο Τσόμσκυ δεν χάρισε κάστανα του σουλτάνου: «Ο Ερντογάν βοηθάει με πολλούς τρόπους το ISIS. Ενώ παράλληλα υποστηρίζει το μέτωπο Αλ Νούσρα (…). Μετά εξαπολύει μύδρους εναντίον των Κούρδων οι οποίοι τυχαίνει να είναι η κύρια δύναμη στο έδαφος που αντιστέκεται στο ISIS τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ» (Guardian/Καθημερινή 17-1-16).
Αφού ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ζητάει να ανακηρυχθεί η τουρκική επίσημη γλώσσα της Ευρωένωσης, πώς να καταγγείλεις την Μέρκελ που δικαιολογεί τον Ερντογάν για την ως τώρα αθέτηση των συμπεφωνημένων του Νοεμβρίου και προωθεί απόφαση επιζήμια για τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο με την κάλυψη Κομισιόν -Ευρωβουλής;
Κατεπείγουσα η αναζήτηση ενδοευρωπαϊκών συμμαχιών (Ολλάντ, Ρέντσι κ.ά.) για την ματαίωση τεκταινομένων.
Σε μας εναπόκειται να υπερασπισθούμε σύνορα και ταυτότητα.



                                                                              *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης