12.8.16

Παναγία βόηθα!…

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

     Οι γιορτές αποτελούν την πεμπτουσία του ελληνικού πολιτισμού «Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος» (Δημόκριτος). Ζωή δηλαδή χωρίς γιορτές και πανηγύρεις μοιάζει με μακρινό δρόμο χωρίς πανδοχείο για ξεκούραση.
      Η Γιορτή της Μεγαλόχαρης, γιορτή ζωής και αφθαρσίας είναι το «δεύτερο Πάσχα» των Ελλήνων. Ο ελληνικός κόσμος λάτρεψε την Μητέρα του Χριστού. Την ύμνησε, την ζωγράφισε, της ανήγειρε επιβλητικούς ναούς και ταπεινά εξωκκλήσια. Ταυτίστηκε μαζί της.  Είναι για το λαό μας: Πάντων χαρά, (Παντοχαρά), Ρόδον το  αμάραντον, Αγνείας θησαύρισμα, Ουρανών υψηλοτέρα!
Και χίλια τόσα χρόνια επί των απορρώγων βράχων του Άθωνος, στο «Περιβόλι της Παναγίας», μονάζουν «ηγορασμένοι από της γης» πατέρες, αδιαλείπτως προσευχόμενοι.
      Η Μεγαλόχαρη «εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπε». Είναι διαρκώς και πανταχού παρούσα στη ζωή του καθενός που καταφεύγει στη χάρη Της. Και κατ’ εξοχήν παρούσα στους υπέρ ελευθερίας και σωτηρίας αγώνες του Ελληνικού Έθνους. Εκεί στάθηκε ολοφάνερα η Υπέρμαχος Στρατηγός του. Και εκείνο της ανταπέδωσε τα νικητήρια επειδή κράτησε το κράτος απροσμάχητον.
Απ’ εκείνην «νενίκηνται (=έχουν ηττηθεί) της φύσεως οι όροι».
Να πώς απαθανάτισε την πίστη του στο πρόσωπό της Υπερμάχου ο Γιώργος Σεφέρης:
«Ω Παναγιά, που σαν παρακαλώ /συλλογιέμαι τη μάνα μου/ Ω Παναγιά  λυπήσου τον τρελό/τον βραχνό/ τον πυκνό/ τον πόνο που μου τρώει τα σπλάχνα» προσεύχεται ο Ποιητής. «Ω Παναγιά μου, είσαι καλή/ προ σε η ψυχή μου η αμαρτωλή/γυρνά και απογυρνά να ξαποστάσει ».
      Το «Πάσχα του Καλοκαιριού» είναι μια όαση ανάπαυλας και αναψυχής για τους ψυχοσωματικά βασανισμένους της καθημερινότητας, «Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου».  [Ρεμβάζω = αφήνω τη σκέψη και τη φαντασία μου ελεύθερη, ονειροπολώ].
Συγκλονιστικό το ομώνυμο διήγημα του Παπαδιαμάντη (11, σ.203 επ.)
Όταν πάντως ο «φιλέρημος γέρων» της Σκιάθου υπερβαίνει το τέχνημα του λόγου και στοχάζεται πολιτικά εντοπίζει τις ρίζες και της παρούσας τραγωδίας μας η οποία χειραγωγείται από την ασύδοτη δράση της τοκογλυφίας, - τώρα της διεθνούς- τότε της εγχώριας. Ο ήρωας του διηγήματος είναι μεγαλοκτηματίας, αλλά κάποτε χρειάσθηκε να λάβει μικρό δάνειο και απευθύνθηκε σε επιτόπιο τοκογλύφο.
«Οι τοιούτοι ήσαν άνθρωποι φερτοί απ’ έξω». Οι εντόπιοι όταν χρειάσθηκαν χρήματα άρχισαν να υποθηκεύουν τα κτήματα. Μετά μια γενιά «τα χρήματα επέστρεψαν εις τους δανειστάς, συνπαραλαβόντας μεθ' εαυτών και τα κτήματα»!
Και τα χρήματα, και τα κτήματα! Αυτό το ρεφραίν το ζούμε ως χώρα στην νιοστή! Με αδίστακτες μεθοδεύσεις της διεθνούς τοκογλυφίας και των ιθαγενών οργάνων της, μεταξύ άλλων πληρώνουμε  και την εγκληματική διόγκωση, το 2009, του ελλείμματος (Συνέργεια Eurostat - ΕΛΣΤΑΤ, Κομισιόν, ΕΚΤ). Ζημία Ελλάδος 210 δισ!
Στοχάζεται ο σοφός Σκιαθίτης:
«Εγέννα ή όχι η γη, εκαρποφόρουν ή όχι τα δένδρα, ο τόκος δεν έπαυε. Τα κεφάλαια «έτικτον». Έπαυσε να τίκτη η γόνιμος (όπως λέγει ο Άγιος Βασίλειος), αφού τα άγονα ήρχισαν κ’ εξηκολούθουν να τίκτουν... (Ενθ.αν. σ.210).
Σε ανάλογο μήκος κύματος η απάντηση του ινδιάνου φυλάρχου Σιάτλ στον αμερικανό πρόεδρο Φραγκλίνο Πήρς (1853-57) ο οποίος αξίωσε απ΄ τους ιθαγενείς να του πουλήσουν τη γη τους:
«Ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Τα μέρη της γης το ένα με το άλλο δεν κάνουν γι’ αυτόν διαφορά γιατί είναι ένας ξένος που φτάνει τη νύχτα  και παίρνει από τη γη όλα όσα του χρειάζονται. Η γη δεν είναι αδερφός του, αλλά εχθρός του (…..). Ο Θεός είναι ο ίδιος Θεός. Μπορεί να θαρρείτε πως Εκείνος είναι δικός σας, όπως ζητάτε να γίνει δική σας η γη μας. Αλλά δεν το δυνόσαστε»(…). Ένα ξέρουμε, ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός. Η γη Του είναι ακριβή. Όμως ακόμα κι ο λευκός [όπως και οι δυνάστες μας] δεν γίνεται να απαλλαχτεί από την κοινή μοίρα».
      Τους δυνάστες μας τους ξέρουμε καλά. Τον λαό μας, «τον παν, τον φέρνουν, πίσω-μπρος / του τρώνε και το λίγο βιός / κι από το στόμα τη μπουκιά / πάνω στην ώρα τη γλυκιά / του τηνε  παίρνουμε κι αυτή/. Χαρά στους πούναι δυνατοί /(…). Γι’ αυτούς δεν έχει εγώ και εσύ (…). Γι’ αυτούς δεν έχει χόρταση»(Ελύτης, ο Ήλιος, ο ηλιάτορας).
      Στο γεωπολιτικό μέτωπο με γενεσιουργό αιτία όσα διαδραματίζονται στην Τουρκία κυοφορούνται στρατηγικές ανατροπές. Φοβόμαστε ότι οι ημέτεροι εφησυχάζουν με την ιδέα της (προς ώρα) αποδυνάμωσης της γείτονος. Στην πραγματικότητα έχουμε μιαν τελείως ανεξέλεγκτη κατάσταση με βάση το ψυχογράφημα του σουλτάνου. Αν αυτός  εκδικούμενος  ΗΠΑ-Ευρώπη απασφαλίσει το προσφυγικό, δεν θα πληρώσει, ούτε η Μέρκελ, ούτε η Χίλαρι, αλλά η Ελλαδίτσα μας.
      Η αντιμετώπιση ενός τέτοιου σφόδρα πιθανού ενδεχομένου  απαιτεί σοβαρή προετοιμασία με πρώτη κίνηση την απαλλαγή των ιθυνόντων από εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες.
      Οι επιλογές Ερντογάν δημιουργούν στρατηγικό και  γεωπολιτικό κενό. Η Ελλάς μπορεί άριστα να το καλύψει προσφέροντας άμεση εναλλακτική λύση, γεωπολιτική και ενεργειακή. Αυτό βεβαίως επιβάλλει γρήγορες δυναμικές πρωτοβουλίες. Θα τους ψάξουμε δεν θα περιμένουμε να μας ψάξουν αυτοί.
Το άρθρο του μυστικοσυμβούλου του Ερντογάν  Ibrahim Karagul (Δημοκρατία, 8/8/16) επιβεβαιώνει αισθήματα και προθέσεις έναντι ΗΠΑ-Ε.Ε. Όποιος το κατάλαβε, κατάλαβε!

      Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην Πανήγυρή μας.
«Στη θλίψη και στη δυστυχία
στις δύσκολες στιγμές του πόνου
όλοι σε Σε το βλέμμα υψώνουν
κι’ όλοι φωνάζουν  «Παναγία!» (Γ. Βερίτης)
Παναγία βόηθα !...

                                                                       *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

ΔΝΤ: παραδοχή εγκλήματος χωρίς έμπρακτη μετάνοια



Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Μία έκθεση  - κόλαφος του ΔΝΤ, η συνέντευξη του νομπελίστα Stiglitz και το άρθρο του Spiegel θέτουν τας χείρας εις τους τύπους των ήλων της ελληνικής τραγωδίας.
Το ΔΝΤ ομολογεί λανθασμένους υπολογισμούς: συρρίκνωση ΑΕΠ από 5,5% στο 17%, έκρηξη ανεργίας από 15% στο 25%. Πολλαπλασιαστής από 0,5 στο 2,5, κακή εκτίμηση εξαγωγών, υπερεκτίμηση δυνητικού ΑΕΠ. Εντέλει θεαματικά αποτυχημένες προβλέψεις, κατά συρροήν αστοχίες.
Παραδέχεται ότι η «στρατηγική του προγράμματος ήταν επισφαλής». Άρα πρόκειται για ηθελημένα, σκόπιμα, λάθη με τα οποία έσπρωξαν  ένα λαό στον λάκκο των λεόντων. Ήθελαν να τον «φρονηματίσουν» κατά το ναζιστικό πρότυπο: Arbeit macht frei. Εδώ η λιτότητα απελευθερώνει…
Ομολογημένο έγκλημα με αυτουργούς και αναγκαίους συνεργούς: ΔΝΤ, Κομισιόν, ΕΚΤ και εί τις άλλος.
Τα γεγονότα πλήρως αποδεδειγμένα στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση κακουργήματος.
 Έγκλημα, εγκληματίας, Χάγη. Αρκεί να υπάρξει και το ισοσθενές με εκείνο του χωρικού του Πότσδαμ που όταν ο πανίσχυρος Φρειδερίκος επιχείρησε να σφετεριστεί το χωράφι του ανέκραξε το ιστορικό:«Υπάρχουν Δικαστές στο Βερολίνο»! Και … στη Χάγη. Όπου προσφάτως εξέδωσαν επί προσφυγής Φιλιππίνων κατά Κίνας σημαντική απόφαση απτόμενη των ελληνοτουρκικών διαφορών, ευνοϊκή για τα εθνικά μας συμφέροντα.                         
 Αντί πολλών ο Joseph Stiglitz επανέλαβε προχθές στους N.Y.Times ότι το «λεγόμενο πακέτο διάσωσης σχεδιάστηκε για να σωθούν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες και όχι η Ελλάδα.  Και ωφέλησε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όχι την Ελλάδα». Για τους ευρωπαίους ηγέτες, κατώτερους των περιστάσεων αποφαίνεται: «Δεν έχουν λάβει ακόμη το μάθημα της κρίσης».
Ο  νομπελίστας σε άρθρο του εξ αφορμής του γ΄ μνημονίου (N.Y.Times 27/7/2015) μας προσομοιάζει ως πρόβατον επί σφαγήν και γράφει: «Αυτό δεν έχει λογική, ούτε για την Ελλάδα, ούτε για τους πιστωτές της». Πεπεισμένος ότι χρειαζόμαστε αναδιάρθρωση χρέους, καλύτερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις  και λογικότερους στόχους για πρωτογενή πλεονάσματα, απευθύνεται σοφά εις ώτα ασόφων για να καταλήξει: «Η  τρόϊκα όμως θα κάνει αυτό που κάνει τα τελευταία 5 χρόνια.  Θα επιρρίψει τις ευθύνες στο θύμα»!
Ο έγκριτος αναλυτής αφηγείται τις εφιαλτικές εμπειρίες του ως επί κεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας στη δεκαετία του ’90 από τις καταστροφικές δράσεις του ΔΝΤ σε Ινδονησία και Αργεντινή για να συμπεράνει ότι η «λιτότητα ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την τρέχουσα ύφεση της Ελλάδος».
Κάνει φύλλο φτερό το “πακέτο διάσωσης” και εκτιμά: «Πιστεύω οι πολιτικές που επιβάλλονται δεν θα λειτουργήσουν, πως θα έχουν ως αποτέλεσμα μια ύφεση χωρίς τέλος, απαράδεκτα επίπεδα ανεργίας και αενάως αυξανόμενη ανισότητα».
Καλοδεχούμενη απροσδόκητη συνηγορία του Spiegel (29.7.16). Επικρίνει για μεροληψία τον Σόϊμπλε που προκάλεσε την άρση των κυρώσεων κατά Ισπανίας  και Πορτογαλίας ενώ απορρίπτει κάθε επιείκεια έναντί μας. Μιλάει για δύο μέτρα και δύο σταθμά, υπενθυμίζοντας την κυνική απάντηση του Γιούνκερ «γίνονται ανεκτά τα ελλείμματα της Γαλλίας επειδή είναι Γαλλία»!
Το ΔΝΤ «γεγονυία τη φωνή» ομολόγησε τα λάθη του (τα εγχώρια παπαγαλάκια πανικόβλητα προσπάθησαν να μειώσουν  την… έντασή της). Αλλά   μετάνοια μη έμπρακτη δεν αξίζει. Στην Ορθόδοξη Παράδοση μετάνοια σημαίνει: Εξομολόγηση (ας πούμε έγινε). Συντριβή (δεν φάνηκε) και κυρίως Επανόρθωση (μηδέν)!
Μάλιστα κατόπιν εντολής της τρόικας επεξετάθη νομοθετικά το ακαταδίωκτο της διοίκησης του Υπερταμείου και στους Εμπειρογνώμονες, τα μέλη του Σώματος των Εμπειρογνωμόνων, των γνωμοδοτικών οργάνων της Εταιρείας και των άμεσα θυγατρικών της. Όλοι αυτοί απαλλάσσονται από αστικές και ποινικές ευθύνες!!!
Σημείο των καιρών η ιεροσυλία στον Μητροπολιτικό Ναό της Θεσσαλονίκης. Κορύφωση αλληλουχίας συμβάντων που προσβάλλουν το βαθύτερο «είναι» του Ελληνισμού. Επιζήσαμε ως έθνος στην ιστορία χάρις στην πίστη μας, στις παραδόσεις μας και την ιστορία μας. Τώρα κάποιοι «μπερδεμένοι» πασχίζουν να μας καταστήσουν ουδετερόθρησκους. Κούνια που τους κούναγε!
Χρέος μας να διασφαλίσουμε την παρακαταθήκη του πρωταγωνιστή της ελληνικής ελευθερίας  Γέρου του Μοριά: «Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος».(Απομνημονεύματα, Α΄-εκδ. Βαλέτας-σ.282).
Η δικαιοσύνη αθώωσε τους δράστες της βεβήλωσης. Ουδέν το παράδοξον. Αν όμως διέπρατταν το ίδιο αδίκημα σε τζαμί θα το επλήρωναν επί τόπου, παραχρήμα και με το αίμα τους. Εδώ ζούμε στη χώρα του ακαταδίωκτου και της ατιμωρησίας…
Αποστολικών διαστάσεων η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου για τους δράστες: «Είστε η αποτυχία μας. Η αποτυχία μας ως κοινωνίας, ως σχολείου, ως οικογένειας, ως δημοκρατίας». Και το παραλειφθέν ως ευκόλως εννοούμενο «…και ως ποιμένουσας Εκκλησίας». Σε ανάλογο κλίμα οι δηλώσεις του Μητροπολίτη Ανθίμου.
Υ.Γ. Ιδεοληψιών το ανάγνωσμα:
Σία Αναγνωστοπούλου: «Προτιμώ τις καταλήψεις από αυτά που γίνονται στη Γαλλία στη Γερμανία και αλλού στην Ευρώπη. Ξαφνικά μας πειράξανε οι καταλήψεις»!
Γ. Κυρίτσης: «Να κανονικοποιήσουμε [sic!] τις καταλήψεις»!
Ν. Σαντορινιός: «Μπήκε το ζήτημα για τους αναρχικούς στην Εκκλησία(…) το ερώτημα είναι αν θα βάζουμε εκκλησιαστικά ζητήματα στην πολιτική»!
Από μας ουδέν σχόλιον…


                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

5.8.16

Ευρώπη στροβιλιζόμενη σε αβεβαιότητες με ηγεσίες αδύναμες

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Στην θερμή γεωπολιτική αστάθεια της ευρύτερης περιοχής μας προστίθενται ραγδαία αποσταθεροποιητικά ρήγματα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Γαλλία συνταράσσεται,  ο αποκεφαλισθείς ιερέας είναι το 236 θύμα των τζιχαντιστών τους τελευταίους μήνες. Η Βρετανία ψάχνεται. Η Ιταλία κατατρύχεται από σοβαρή τραπεζική  κρίση. Ενώ η ηγεμονεύουσα Γερμανία  μόλις ένιωσε με το μακελειό του Γερμανοιρανού  το πρώτο ισχυρό δάγκωμα.
Η Γηραιά ήπειρος στροβιλίζεται στις αβεβαιότητες αλλά οι ηγεσίες της είναι φευ, κατώτερες των περιστάσεων. Η τάχα Ενωμένη  Ευρώπη είναι πολυραγισμένο γυαλί.
Το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία ανατροφοδοτεί τον αυταρχισμό του επικυρίαρχου και συνεπώς την επικινδυνότητά του. «Πονηρά φύσις» λέει ο Αισχίνης - και ο σουλτάνος παραείναι πονηρά φύσις - «μεγάλης εξουσίας επιλαβομένη δημοσίας απεργάζεται συμφοράς»(Κατά Κτησιφώντος,147). Ο διεστραμμένος δηλαδή που αποκτά μεγάλη εξουσία, προξενεί μεγάλες εθνικές συμφορές.
Ο Ερντογάν είναι σήμερα παρά ποτέ επιρρεπής σε τυχοδιωκτική συμπεριφορά. Έχει όμως απέναντί του το κεμαλικό κράτος, σε φάση ενεργού αναμονής, και κυρίως τον Ιμάμη της Πενσυλβάνιας που παρά τις σαρωτικές εκκαθαρίσεις οπαδών του σε Δικαιοσύνη, Διοίκηση και Εκπαίδευση παραμένει αναμφισβήτητα ισχυρός. Η τρομοκρατία αποτέλεσμα μερικής αποστασιοποίησής του από το ISIS, το κουρδικό όλο και πιο απειλητικό και βεβαίως το προσφυγικό, όλα πελώρια εσωτερικά προβλήματα.
Στις διεθνείς του σχέσεις εντείνονται οι εμπλοκές με ΗΠΑ, Ε.Ε, ΝΑΤΟ. Δεδομένου του χαρακτήρα του ανδρός η μετάπτωσή του δια του αυταρχισμού από τον κοινοβουλευτισμό στην δικτατορία είναι πανεύκολη. Συντελείται δια διολισθήσεως. Περισσεύει η ύβρις. Και «ύβρις φυτεύει τύραννον» λέει ο Σοφοκλής(Οιδίπους τύραννος,813).
Είναι διφορούμενες οι σχέσεις του με Ρωσία. Οργιάζει πάντως η φημολογία ότι οι Ρώσοι προειδοποίησαν για το γεγονός την ΜΙΤ. Γιατί όμως δεν έλαβε τα μέτρα του;
Ο ισλαμοοθωμανός στήνει ένα καθαρά ισλαμικό κράτος, το πρώτο στον πλανήτη με κραυγαλέα προσωποπαγή χαρακτηριστικά. Όπως όμως έλεγε ο Σόλων (Πλουτάρχου Αποσπάσματα) «Καλόν μεν είναι την τυραννίδα χωρίον, ουκ έχει δε απόβασιν»(= ωραίο μέρος η τυραννία, αλλά δεν έχει έξοδο…).
Παραστατικότερος του Σόλωνος, ο Μέγας Φώτιος: «Ανέβησαν πολλοί επί το δένδρον τούτο, ο εστί καλούμενον τυραννίς, κατέβη δε ουδείς πάλιν». Οι πάντες γκρεμοτσακίστηκαν. Δεν θα ξεφύγει ούτε ο τούρκος…
Πάντως οι εξελίξεις στη γείτονα  δημιουργούν σοβαρό στρατηγικό κενό για τη Δύση, που μόνο η Ελλάδα μπορεί να το καλύψει. Γι΄ αυτό πρέπει άνευ υπαιτίου βραδύτητος να εκπονηθεί μια στρατηγική σε κλίμα εθνικής συνεννόησης. Αυτό προέχει συνταγμάτων, εκλογικών νόμων και άλλων δαιμονίων.
Ο Τούρκος λογαριάζει ότι η Ευρωπαίοι τον θεωρούν αναντικατάστατο για το προσφυγικό  και περιμένει να τον προσκυνήσουν.
Ωστόσο, αν οι Δυτικοί θέλουν να εξαφανίσουν τις προσφυγικές ροές, είναι στο χέρι τους. Πρώτον ενεργοποιούν σοβαρά την ρωσο-αμερικανική Συμμαχία και τερματίζουν το δράμα της Συρίας που παράγει τις μείζονες ροές. Δεύτερον εμποδίζουν -μέσα έχουν- τυχόν εκβιαστικό άδειασμα προσφύγων που θα επιχειρήσει ο σουλτάνος.
Ο Ερντογάν εμπεδώνει μιαν απολυταρχία τυράννου, αλλά είναι πιο αδύναμος από ποτέ, σίγουρα όμως πιο απρόβλεπτος, πιο διεκδικητικός, πιο μακιαβελικός.
Η Τουρκία έχει μακρά παράδοση εξαγωγής  εσωτερικών προβλημάτων. Επομένως τίποτε δεν αποκλείεται και προς τις τρεις κατευθύνσεις: Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη. Η Θράκη είναι πιο ευάλωτη λόγω της μακροχρόνιας αδράνειάς μας και της ταυτόχρονα συστηματικής και εμμονικής διάβρωσης του ελλαδικού κρατικού imperium από τους πράκτορες και τους μηχανισμούς της Άγκυρας. Οι χειραγωγούμενες πρόσφατες κινήσεις στους κύκλους της μειονότητας, ελπίζουμε να αφυπνίσουν το κοιμώμενο ελληνικό κράτος και να αποφασίσει επιτέλους να (αντι)δράσει.
            Υπερδραστήριοι ψευτομουφτήδες, υιός Σαδίκ, βουλευτές μοναδικοί μουσουλμάνοι-ντροπή στα κόμματά μας- που άφησαν ορφανές από Χριστιανούς Ξάνθη και Ροδόπη, υπονομευτικής δράσης τράπεζα Ziraat Bank, αλωνίζουν. Ο τούρκος Γεν. Πρόξενος λειτουργεί ως κράτος εν κράτει. Κώδωνα κινδύνου εκκωφαντικό  και για εθνικά «κωφούς» κρούει  ο Ευριπίδης Στυλιανίδης με το πόνημά του «Θράκη. Το επόμενο βήμα…».
Το «διά ταύτα» συνοψίζεται στο ευαγγελικό πρόσταγμα: «Γρηγορείτε»!
Μη ξεχνούμε την εκροή εγκεφάλων. Το παραγωγικότερο και ικανότερο τμήμα του ανθρωπίνου κεφαλαίου μας οι νέοι 25-39 ετών, άγαμοι με υψηλό βαθμό εξειδίκευσης, πήραν των ομματιών τους και αναζήτησαν την τύχη τους εκτός συνόρων. Αυτοί ανέρχονται μεταξύ 2008-2013 σε 223.000 από ένα συνολικό αριθμό ξενιτευθέντων  427.000 .
Θλιβερός ο απολογισμός της ελληνικής αγοράς: 2008 - σήμερα, έβαλαν λουκέτο 244.714 επιχειρήσεις και χάθηκαν 842.670 θέσεις εργασίας. Εθνική Καταστροφή!
Οι νέοι μας φεύγουν έξω, αλλά κάποιοι άλλοι ακατονόμαστοι (No Borders, No Nation) εισβάλλουν και καταλύουν το κράτος. Αυτό όμως τηρεί εκ του μακρόθεν τα γινόμενα ως απαθής θεατής. Ω της παραφροσύνης!
Ξεμπρόστιασε την συνένοχη εξουσία ο Πρύτανης του Αριστοτελείου (ΒΗΜΑ,24/7/16).
Υπάρχουν και καλές ειδήσεις: στον Good Country Index που μετράει την θετική συνεισφορά κρατών στον πολιτισμό και τις επιστήμες, μεταξύ 163 χωρών είμαστε 32η, η Κύπρος μας 15η.
Μπορούμε!
 
                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Η Ελλάδα τελευταίο μεσογειακό κάστρο ασφάλειας, δικαιούται στρατηγικά ανταλλάγματα

Του Στέλιου Παπαθεμελή*
 
Η αποτυχημένη απόπειρα του πραξικοπήματος ξεσκέπασε ολόκληρο το συγκεκαλυμμένο δράμα της γείτονος. Ο ισλαμιστής νεοσουλτάνος σε κατάσταση παράκρουσης λειτουργεί ως ταύρος εν υαλοπωλείω. Απολύει, φυλακίζει, διαπομπεύει, λιντσάρει, δολοφονεί εχθρούς, ή υποτιθέμενους εχθρούς. Επαναφέρει άρον-άρον την ποινή του θανάτου παρά  τις προειδοποιήσεις της διεθνούς κοινότητας με το επιχείρημα ότι «δεν θα τους έχει στη φυλακή να τους ταΐζει» (sic!)
Αν η Τουρκία ως προχθές είχε προσωπείο δημοκρατίας είναι πλέον απροκάλυπτα ισλαμοφασιστική και βέβαια διχασμένη και απομονωμένη.
Το μεγάλο δράμα της τώρα αρχίζει, καθώς ο ηγέτης της κατά την αρχαιοελληνική παροιμία «ελλεβόρου δείται».Ελλέβορος, φυτό που θεραπεύει τη μανία και την διανοητική ανισορροπία.
Η Τουρκία δεν ήταν ποτέ δημοκρατία. Κατά τον Ντεμιρέλ (3/6/1995): «Εάν εφαρμόσουμε τη δημοκρατία που μας ζητούν οι Ευρωπαίοι, τότε θα διαλυθούμε και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ!» Εφ΄ ω και «LEtat cest moi».
Τι τέξεται η επιούσα είναι δύσκολο να απαντηθεί, αλλά τίποτε (κακό ) δεν μπορεί να αποκλεισθεί.
Ο σουλτάνος φαντασιωνόμενος  ότι είναι παντοδύναμος απειλεί θεούς και δαίμονες. Είναι ικανός για όλα (τα κακά). Προκαλεί τους Ευρωπαίους. Θα τους «πνίξει», πρωτίστως εμάς, αδειάζοντας τα 3.000.000 προσφύγων που έχει στοιβάξει στις μικρασιατικές ακτές.
Από τους Αμερικανούς αξιώνει τελεσιγραφικά να εκδώσουν τον Φετουλάχ Γκιουλέν, αξίωση που δεν πιστεύουμε να ικανοποιήσουν οι υπερατλαντικοί. Αλλά Ευρωπαίοι και Αμερικανοί γνωρίζουν την μέθοδο κατευνασμού του σουλτάνου δαπάναις του Ελληνισμού.
Ο Ερντογάν είναι παρανοϊκός και καχύποπτος. Και τώρα ακραία ανασφαλής και επικινδύνως αστάθμητος. Την επομένη του γεγονότος το στράτευμά του φυσικά δεν είναι αυτό που ήταν. Η ενότητα και πειθαρχία του θρυμματίστηκαν. Οι αμέτρητες αποστρατείες και καρατομήσεις υψηλόβαθμων στρατιωτικών οδηγούν σε ραγδαία πτώση της ποιότητάς του. Η ανάκτησή της θα απαιτήσει χρόνο και προπαντός κλίμα εμπιστοσύνης το οποίο σκοτώνουν κυριολεκτικά οι κυβερνητικές πράξεις.
Άκρως προβληματικός ως σύμμαχος της Δύσεως και κατά περίπτωση της Ανατολής. Ουδείς μπορεί σοβαρά να τον εμπιστευθεί. Η απομόνωσή του ωστόσο μπορεί να τον αποθηριώσει.
Η Ελλάδα εκ των πραγμάτων αναδεικνύεται σε όαση σταθερότητας για ολόκληρη την περιοχή. Η έσχατη σταθερή στην Ανατολική Μεσόγειο. Μοναδικότητα που το πολιτικό μας προσωπικό οφείλει να προφυλάξει ως κόρην οφθαλμού.
Η Ελλάδα, ως τελευταίο κάστρο ασφάλειας στην σπαρασσόμενη περιοχή να διεκδικήσει από συμμάχους και εταίρους τα στρατηγικά ανταλλάγματα που δικαιούται και να παύσει να τους παρέχει εφεξής γην και ύδωρ, δωρεάν.
Απέναντί μας η κρατική τουρκική πολιτική είναι από γεννησιμιού της αμετάλλακτη. Γκρίζος λύκος, μαύρος λύκος είναι λύκος. Και ο λύκος «από αριθμού ου φοβείται λαβείν»(Αίσωπος), δεν φοβάται να αρπάξει από τα μετρημένα.
Αμετάλλακτη σημαίνει εμμονικά επιθετική, επεκτατική και αναθεωρητική πολιτική.
Αν ο Ερντογάν μακροημερεύσει μεταπραξικοπιματικά, θα είναι σίγουρα ο χειρότερος Ερντογάν που γνωρίσαμε. Οι στασιαστές βεβαίως δεν είναι άγγελοι φωτός, αλλά η αντιμετώπισή τους - ο λόγος για τους «8» - δεν πρέπει να υποκύψει στους εκβιασμούς του ισλαμοοθωμανού.
Η ελληνική Δικαιοσύνη που στην αρμοδιότητα της εμπίπτουν, ανεπηρέαστη έξωθεν, να σεβασθεί τις θεμελιώδεις αξίες του νομικού μας πολιτισμού.
Οι τουρκικές κυβερνήσεις των τελευταίων 70 χρόνων πυξίδα τους για την Κύπρο έχουν το γνωστό σχέδιο του Νιχάτ Ερίμ.
Μπήκαμε στο έτος 43 από τουρκικής εισβολής. Ο χορός της καλά κρατεί και τα τετελεσμένα της, ελληνικής αντιστάσεως μη υπαρχούσης, νομιμοποιούνται de facto και de jure. Πραξικόπημα και εισβολή, δίδυμες πράξεις προδοσίας. Ωμή αμερικανική συμπαιγνία. Εν αρχή ην η απόσυρση της ελληνικής Μεραρχίας από την πειθήνια στα υπερατλαντικά κελεύσματα Χούντα. Επαίσχυντος ο ρόλος του Χένρυ Κίσσινγκερ σε όλες τις φάσεις της τραγωδίας, προ, κατά και μετά. «Οι των τοιούτων παθημάτων κάθαρσις»(Αριστοτέλης) δεν έγινε. Ποτέ ο Φάκελος δεν άνοιξε. Οι ελληνόφωνοι συνεργοί του κακουργήματος δεν λογοδότησαν. Πολύ γρήγορα τσουβαλιασθήκαμε στους ατέρμονες «διακοινοτικούς διαλόγους», όπου οι διεθνείς παίκτες χειραγωγούν τις ηγεσίες μας.
Οι Αμερικανοί, έχουν μία περίεργη, οιονεί ερωτική σχέση με τους Τούρκους. Ό,τι και να τους κάνουν, αυτοί παραμένουν εμμονικά φιλότουρκοι. Η ανθύπατός τους της Ευρασίας, Βικτώρια Νούλαντ, πηγαινοέρχεται στην Μεγαλόνησο και κανοναρχεί τον «διάλογο». Δεξιά κυβέρνηση και αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση στην Κύπρο σέρνονται πίσω της. Το προετοιμαζόμενο έγκλημα έχει όνομα: Διζωνική Ομοσπονδία  δύο πολιτικά ισοτίμων κρατών = ο Ανάν στον κύβο = Υποταγή της ελληνικής πλειοψηφίας στην τουρκική μειοψηφία, = στον ισλαμοφασισμό του Ερντογάν.
Η επίσημη Ελλάς ποιεί την νήσσαν, κατά το ακατανόητο δόγμα, «η Κύπρος αποφασίζει,  η Ελλάδα συμπαρίσταται»!...Στο μεταξύ στα μουλωχτά ανατρέπονται οι πληθυσμιακές αναλογίες με μαζικούς τουρκοεποικισμούς. 
Με ποιάν εγγύηση οι Ισραηλινοί τώρα ποια θα εμπιστευτούν αντί της συμφωνιμένης διαδρομής του αερίου: Κύπρος-Κρήτη-Ευρώπη να την πάνε μέσω Τουρκίας; Ποιας Τουρκίας; Επιβάλλεται δυναμική ελληνική παρέμβαση.  
                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

21.7.16

Μολονότι «κακόν κακού ουχ άπτεται» ελπιδοφόρα μηνύματα απ΄ τους εφήβους μας

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

            Την απαρέσκειά του προς το δόγμα Σόιμπλε της στυγνής λιτότητας εξέφρασε ο πλανητάρχης συνομιλώντας με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Συνέκρινε μάλιστα την μετά κρίση απογείωση του αμερικανικού ΑΕΠ κατά 10% με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή στασιμότητα- την ελληνική καταβάθρωση δεν την υπαινίχθηκε….-
            Αμερικανοκρατούμενος οργανισμός, το ΔΝΤ έχει επιμόνως ταχθεί υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους αλλά είναι πεισμόνως προσκολλημένος στη φονική λιτότητα, όπου «γερμανικότερος» των Γερμανών. «Ενάρετες» οι θέσεις τους (πλην λιτότητας) όμως, όπως θα έλεγε ο μέγας Σταγειρίτης, «δει ου μόνον αρετήν, αλλά και δύναμιν υπάρχειν καθ’ ην έστι πρακτικός» (Πολιτικά Ζ,3 1325 b,12).
            Οι ισχυροί έχουν μοιράσει τις σφαίρες επιρροής. Ευρώπη και Ελλάδα είναι «Lebensraum» της Γερμανίας.
Ο Σόϊμπλε, σχεδιάζει τώρα οι προϋπολογισμοί των μελών της Ευρωζώνης να προεγκρίνονται από το Βερολίνο! Ο Ολλάντ είναι ανύπαρκτος, ο Ρέντσι κρέμεται από τα μαλλιά του, ο Νότος πνέει τα λοίσθια, ο Βορράς είναι μαζί του και εκείνος λεηλατεί.
            Επώδυνη η διαπίστωση του Αρχιεπισκόπου: «Οι ξένοι δεν θα φύγουν από την Ελλάδα μέχρι η ιστορία της χώρας μας να αποχρωματισθεί, ο λαός να πάψει να θρησκεύει, να αποκοπούμε από τις ιδέες και τις παραδόσεις μας, να μπούμε σ’ αυτό που λέγεται νέος κύκλος της Ιστορίας».
            Και επειδή «χείλη αρχιερέως ου ψεύδονται» ο κώδων του κινδύνου που κρούει ο Μακαριώτατος πρέπει να αφυπνίσει πάντας, τους νουν έχοντας σ’ αυτόν τον μαρτυρικό τόπο.
            Οι ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται σε τρικυμία. Ισπανία και Πορτογαλία στο εδώλιο. Γιγαντιαίο το τραπεζικό χρέος της Ιταλίας 360 δισ. €.
Σε τρικυμία οι χώρες. Σε τρικυμία εν κρανίω οι ηγεσίες.
Ένας «δικός» μας της Κομισιόν, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ανέλαβε γερό πόστο στην γνωστή μας Goldman Sachs. Θα θυμάστε, υποθέτουμε, ότι την προσέλαβε ο κ. Σημίτης και «μαγείρεψαν» τα νούμερα που δεν έβγαιναν «ωμά» για να μας σύρουν στην ΟΝΕ. Κακιά ώρα, αφού η κρίση έπληξε ελάχιστα τις χώρες ΕΕ εκτός ευρώ, π.χ. Πολωνία, Κροατία. 
Για την «προσφορά» της η νέα εργοδότις του Μπαρόζο εισέπραξε τότε πακτωλό χρήματος από την «ισχυρή Ελλάδα» του υπαρκτού εκσυγχρονισμού.
            Πάντως κανένα από αυτά τα «παιδιά» του διεθνούς συστήματος, αλλοεθνείς ή Ελλαδίτες δεν χάνεται. Λίγο μόνο καιρό ξαποσταίνουν και ξανά προς τη δόξα τραβούν …
            Μας ήθελαν διότι μετά την άρνηση συμμετοχής της Βρετανίας κλονιζόταν εν τη γενέσει της η εμπιστοσύνη του εγχειρήματός τους. Άκριτη και πρωθύστερη η επιλογή μας από βαλκάνιο επαρχιωτισμό, αδιαφορώντας          για τις επιπτώσεις.
 Στην προχθεσινή της συνέντευξη η Καγκελάριος επαίρονταν ότι για την Ελλάδα βρήκε το «σωστό μείγμα». Μέγιστη (αυτ)απάτη, εκτός αν υπονοεί της καταστροφής μας …
Η Γερμανία διαχειρίζεται ως ίδιον νόμισμα το ευρώ. Αυτό της έδωσε τη δυνατότητα ροής αγαθών συνδυασμένης με ροή πιστώσεων ευθέως προς κράτη-αγοραστές οπλικών συστημάτων και υποδομών (όρα Ελλάδα). Αλλά η μη ισοσκελισμένη ροή αγαθών οδήγησε σε ραγδαία συσσώρευση χρεών (J.K. Galbraith, Καλωσόρισες στη μαρτυρική αρένα, σ. 15).
Μας μεταχειρίζονται όπως τον κακότυχο του αισωπείου ανεκδότου: «Τίς ποτε εξ ανάγκης τα ίδια τέκνα επώλησεν και άλλος ταύτα εν πίστει ηγόρασεν». Πούλησε  κάποιος από απόλυτη ανάγκη τα παιδιά του και ο αγοραστής τα αγόρασε επί πιστώσει! Ακριβώς τα δημόσια φιλέτα μας τα διαρπάζουν αντί πινακίου φακής, εξοφλητέα σε αμέτρητο βάθος χρόνου. «Εν πίστει».
Επιμένουν Μέρκελ-Ολλάντ να συγκαλούν τα Δυτικά Βαλκάνια ερήμην της Ελλάδος. Προχθές στο Παρίσι με αρχιτρίκλινο τον Ράμα, μεγαλοπαραγωγό μαριχουάνας-κάνναβης με τις οποίες πνίγει Ευρώπη και Αμερική, ενώ μετεξελίσσεται σε αποσταθεροποιητικό παράγοντα της περιοχής με τα τρελλά ιδεολογήματα περί  «φυσικής Αλβανίας»!
Αντιδρούμε πώς; Και με ποια αποτελέσματα; Ή προσπερνούμε τα γινόμενα σαν να αφορούν άλλη χώρα;  Σε τι αντιδρούμε άλλωστε; Μας φέρνουν Πολωνό στο ΤΧΣ, μας απειλούν με βουλγαροποίηση ή ρουμανοποίηση. Θέλουν να βουλγαροποιήσουν τα μεροκάματα. Το κόστος ζωής, το καθηλώνουν γερμανοποιημένο. Καθεστώς οικονομικής δουλείας.
Είμαστε η χώρα του ακαταδιώκτου και της ατιμωρησίας. Απόδειξη το τερατωδέστερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης, τα μαύρα ταμεία της Siemens που κρύβουν κακουργηματικές διαπλοκές και συσσωρευμένη δημόσια διαφθορά. Έλαβαν επ΄ αόριστον αναβολή επειδή  1,5 χρόνο περίπου δεν ετοιμάσθηκε (από ποιους;) η μετάφραση του παραπεμπτικού βουλεύματος. Το προχθεσινό φιάσκο οδηγεί σε παραγραφή, προφανή  στόχο των διαπλεκομένων μεγίστων συμφερόντων. Και  ασφαλώς έχει όνομα.
Αλλά «κακόν κακού ουχ άπτεται»(Αίσωπος). Το κακό δεν πειράζει το κακό! Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει…
Ελπιδοφόρα ωριμότητα έδειξαν τα παιδιά της Βουλής των Εφήβων. Σεβασμό στις ελληνικές αξίες της ζωής, (Πίστη, Πατρίδα, Ταυτότητα) και σοφία όπως δείχνει η απάντηση του παιδιού στον υπουργό: «Όπως ένα φυτό δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τις ρίζες του, έτσι και τα Νέα Ελληνικά δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς τα Αρχαία»!
 Καλός αιωνός!


                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

12.7.16

Κυβερνώντες και κυβερνώμενοι “νοῦν μόνον κτήσαι”

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Υποβληθήκαμε σε εθελούσια μνημονιακή δουλεία. Παραμένουμε αιχμάλωτοί της.
Ικανοποιήσαμε όλες τις απαιτήσεις των αχόρταγων δανειστών: Κατεβάσαμε το δημόσιο έλλειμμα από το 14,5% στο 3 % του ΑΕΠ. Μειώσαμε το μοναδιαίο κόστος εργασίας κατά 22%. Και έχουμε ήδη πλεόνασμα ισοζυγίου πληρωμών.
Άλλοι χωρίς να καταφέρουν τα ίδια (Ιρλανδοί, Πορτογάλοι) είναι στο απυρόβλητο των βαρώνων της Ε.Ε.
Τα διεθνή αρπακτικά κουρσεύουν τον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο των Ελλήνων. Ανενόχλητοι και με επίσημη ελληνική βούλα. Ιδιοποιούνται τις ελληνικές τράπεζες- τις πέρασαν στην ιδιοκτησία της ΕΚΤ και των ξένων μετόχων. Διορίζουν και παύουν τις διοικήσεις τους. Μας κατάντησαν χώρα ανάπηρης κυριαρχίας την οποία πειθαναγκάζουν να υπακούει τυφλά στις εντολές τους.
Τα κοράκια είναι από τη φύση τους αρπακτικά, αλλά άμυαλα. Στον γνωστό αισώπειο μύθο «κόραξ και αλώπηξ» ο κόραξ άρπαξε ένα κομμάτι κρέας, το ανέβασε σε ένα δέντρο και ετοιμάστηκε να το καταβροχθίσει. Η αλεπού που τον εντόπισε μηχανεύτηκε να του το πάρει. Στάθηκε απέναντι και άρχισε να τον εγκωμιάζει αραδιάζοντάς του ύμνους και διθυράμβους:   «είσαι μεγάλος και ωραίος αξίζεις  να γίνεις βασιλιάς των πουλιών…».Με την επισήμανση «τοτο πντως αν γνοιτο, ε φωνν εχεν ο κόραξ» και αυτό θα μπορούσε να συμβεί αν είχε και φωνή! Το αρπακτικό θέλοντας να δείξει ότι έχει και φωνή άφησε να πέσει το κρέας και έκραξε δυνατά. Τότε η αλεπού το άρπαξε λέγοντας: Κόρακα έχεις τα πάντα, μόνο μυαλό να αποκτήσεις.«Νον μόνον κτήσαι».
Τα κοράκια όμως της παγκοσμιοκρατίας χρειάζονται εκτός από μυαλό και καρδιά για να σέβονται το ανθρώπινο πρόσωπο.
Αυτά έβαλαν στο μάτι τα ελληνικά κόκκινα δάνεια των 150 δισ €. Εποφθαλμιούν να τα «τσεπώσουν» σε τιμές σκοτωμού των 10-20% της αξίας τους . Μετά θα τα μοσχοπουλήσουν εις πενταπλούν. Θα κλάψουν μάνες κι ορφανά, θα ξεσπιτωθεί κοσμάκης. Θρήνος και οδυρμός.
Βεβαίως το τοπίο προσφέρεται για βρώμικες δοσοληψίες με μεγάλους θαλασσοδανειολήπτες που θα μπορούν να εξοφλήσουν με ασήμαντο κλάσμα την οφειλή.
Καθημερινά ακούγονται κραυγές αγωνίας για την ακατάπαυστη σφαγιαστική φοροκαταιγίδα η οποία συλλαμβάνει τους φτωχούς όπως ο ιστός της αράχνης τα μικρά ζωύφια καθώς τα μεγάλα τον διαρρηγνύουν. Υπάρχει ωστόσο δίκαιο σύστημα, η φορολόγηση του παραγόμενου πλούτου (εύστοχες επισημάνσεις Μ. Κουρής, ΠΑΡΟΝ 3/7/16). Και δίκαιος τρόπος, η σύνδεση των ταμειακών μηχανών όλων των επιχειρήσεων με το taxis.
Η χώρα παραμένει στην εντατική. Η φούσκα Μαρινόπουλος δείχνει την πολλαπλή παθογένεια της οικονομίας μας, με κλειστές 244.000 επιχειρήσεις, άλλες λόγω των συνθηκών, πολλές εξαιτίας υπερδανεισμού και μετατροπής δανείων σε ατομικό πλουτισμό, ή ποικίλες καταδολιεύσεις. Ενώ αφανίστηκαν  843.000 θέσεις εργασίας και χάθηκαν 30δισ. εισοδήματα.
Το πολιτικό προσωπικό «μεριμνά και τυρβάζεται» περί άλλα, στα οποία όμως δεν περιλαμβάνεται η έξοδος από την κρίση.
Στο μεταξύ ο εξ ανατολών τα βρίσκει, τα βρήκε με όλους που τα είχε σπάσει. Αυτό αλλάζει το γεωπολιτικό τοπίο του ζωτικού μας χώρου. Τα νέα δεδομένα μας προλαβαίνουν ανυποψίαστους. Η ελληνική διπλωματία είχε επαφεθεί στις ρήξεις και συγκρούσεις του Ερντογάν με τους πάντες και την αφελή αυτοκαθησυχαστική σκέψη ότι στα 12 χρόνια της εξουσίας του δεν δημιούργησε θερμό επεισόδιο. Τις συστηματικές και επίμονες, κρύες μεν, αλλά ωμές έργω προσβολές των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων η πολιτική μας τάξη τις αντιπαρέρχεται.
Το ψυχογράφημα του σουλτάνου δείχνει άτομο άφιλο, αφιλότιμο, βίαιο και ωμό. Εξαφάνισε τους στενότερους συνεργάτες του. Τον πνευματικό του καθοδηγητή Φετουλάχ Γκιουλέν δεν πρόλαβε να τον «τακτοποιήσει» διότι πρόλαβε εκείνος να διαφύγει.
Τώρα την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος γλείφει εκεί που έφτυνε. Εξαναγκάζεται σε παραχωρήσεις προς Πούτιν. Τα βρίσκει με Νετανιάχου χάρις στο ισχυρό τουρκοεβραϊκό κεφάλαιο και την αμερικανική πίεση. Το παλεύει με Σίσι. Πονοκέφαλός του η αναπυροδότηση του κουρδικού (μέτωπο Συρίας, εσωτερικό μεPKK).
Οι αδιστάκτως φιλότουρκοι Ατλαντικοί, πασχίζουν να καταστήσουν την Τουρκία συγκύριο στην ΑΟΖ Ελλάδος – Κύπρου. Υπήρξε επίσημη ισραηλινή δέσμευση ότι η εξαγωγή του φυσικού τους αερίου θα έχει την διαδρομή Κύπρος-Κρήτη-Ευρώπη.   Όμως η Κυπριακή ηγεσία τους μπέρδεψε με τη λεγόμενη “λύση”. Ο Θεός να την κάνει τέτοια! Το εθνικό μας κέντρο αγρόν αγοράζει.
Τα νέα δεδομένα απελευθερώνουν την επιθετικότητα του νεοοθωμανού ο οποίος θα ψάξει σίγουρα ευκολότερους στόχους(Ελλάδα-Κύπρος). Στο μεταξύ συνεχίζει να βεβηλώνει την Αγία Σοφία. Χλιαρή έως ανύπαρκτη η ελλαδική αντίδραση.
Εμείς θα βλέπαμε κλειδί εδώ τον Βλαδίμηρο Πούτιν θυμίζοντάς του ότι ο συνονόματός του που εκχριστιάνισε το γένος των Ρώσων το έπραξε όταν οι απεσταλμένοι του τον πληροφόρησαν ότι θαμπώθηκαν από την Θεία Λειτουργία που παρακολούθησαν στην Αγιά Σοφιά: «Δεν ξέραμε αν βρισκόμασταν στην γη, ή στον ουρανό. Δεν ξέρουμε πώς να το περιγράψουμε με λόγια».(Ρωσικό Χρονικό Νέστορος - The Russian Primary Chronicle, Cambridge, MA 1953, σ. 111).
                                                                               *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

4.7.16

Κατάντησαν την Ευρώπη “ένα πουκάμισο αδειανό”

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

           
Το Brexit επιβεβαιώνει την δεινή ήττα των ελίτ, του πολιτικού προσωπικού και της αποχαυνωμένης ευρωπαϊκής ιντελλιγκέντσιας.
            Μικρομεσαίοι διαχειριστές μεγάλης εξουσίας καταρράκωσαν το όραμα των πατέρων της Ευρώπης για μια ισχυρή συμπολιτεία των λαών, των εθνών και των κρατών της ηπείρου.
            Η παγκοσμιοποίηση επαίρονταν ότι εκμηδένισε τις εθνικές ταυτότητες,  εξαφάνισε την  αίσθηση του ανήκειν, τις παραδόσεις, την πολιτισμική ιδιοπροσωπεία των λαών.
            Η ψήφος των Βρετανών την διέψευσε παταγωδώς. Οι μεγαλύτερες ηλικίες υπερψήφισαν την έξοδο. Οι νεώτεροι την παραμονή. Ορισμένη ερμηνεία διαβλέπει «ταξικό» στίγμα στην ψήφο. Οι παλαιότεροι θυμούνται το 8ωρο και τους εργατικούς αγώνες λένε, που είναι άγνωστα στους νέους. Αυτό όμως θα ίσχυε αν χειροτέρευε αισθητά η εισοδηματική θέση των Βρετανών οι οποίοι μακράν ελλαδικών μνημονίων και εξοντωτικής λιτότητας δεν βίωσαν τα τελευταία χρόνια ανάλογες με εμάς συνθήκες. Πιο κοντά στην πραγματικότητα βρισκόμαστε αν ψηλαφήσουμε την ψυχή των Ευρωπαίων πολιτών. Προφανώς ήγγικεν η ώρα ο πολλαπλώς ποδοπατούμενος στις  αξίες ζωής του πολίτης,  να αντιδράσει.
            Τι είναι τελικά η Ευρωένωση των ημερών μας;
            Ξεκίνησε με το μύθο της Ενιαίας Αγοράς - και των Αγορών που τα ξέρουν και τα μπορούν όλα. Θα ήταν πανάκεια προβλημάτων και πληγών. Δημοκρατία, πολιτική, οικονομική και κοινωνική. Δίκαιη ανάπτυξη, διαρκής ευημερία. Εξήγγειλε  την οικονομική και νομισματική ενοποίηση, αλλά ξέχασε την οικονομική. Αλλά στην πράξη έμεινε   μόνο στην νομισματική το έκτοτε καταλυτικό εργαλείο του γερμανικού ηγεμονισμού.
            Γερμανική οικονομικοπολιτική επικυριαρχία, στυγνότερη από την γνώριμή μας στρατιωτική Κατοχή. Χρυσοπληρωμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Κρίσιμες αποφάσεις από όργανα χωρίς την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση. Κυρίαρχοι του παιχνιδιού εθνικοί εργολάβοι και προμηθευτές.
            Πλεονάζουν οι επικοινωνιακοί  κεκράκτες που κατασκευάζουν προγραμματισμένους πολίτες μέσω εξωνημένων ΜΜΕ, ελεγχόμενων δημοσκοπήσεων, τώρα  και στοιχημάτων. Σ΄ αυτήν την επιχείρηση πλύσης εγκεφάλου  με  ψευδολόγο εκτίμηση της ψήφου τους, γύρισαν την πλάτη οι Βρεταννοί ψηφοφόροι. Το αποτέλεσμα διέψευσε παταγωδώς τους προγραμματιστές του.
            Η εξέλιξη  θα έχει ασφαλώς κόστος  για  τους  ιδίους  και  τη  χώρα τους, αλλά έδωσαν  ένα ηχηρό ράπισμα στο «εγώ» του μοιραίου διδύμου Μέρκελ- Σόιμπλε.
            Και  επειδή ο λύκος στην  αναμουμπούλα  χαίρεται  οι  αγορές  αφηνίασαν. Τα χρηματιστήρια έπεσαν, οι μετοχές έχασαν 2 τρισ. δολλάρια!
            Ο ιδιωτικός πλούτος του κόσμου ανέρχεται σήμερα στα 232 τρισ. δολλάρια και από αυτά τα 77 τρισ. είναι εις χείρας του 0,334% του παγκόσμιου πληθυσμού.
            Η βρετανική έκπληξη συνιστά ισχυρό  ταρακούνημα στην ευρωπαϊκή τάξη.

Εκτιμάται ότι θα αφυπνίσει και θα απελευθερώσει δυνάμεις ενεργοποιώντας πολίτες που είχαν την αίσθηση περιθωριοποίησης, χωρίς όμως την βούληση αντίστασης. Θα ξεσηκώσει τον κόσμο των φτωχών  και νεόπτωχων, το “πρεκαριάτο”.
            Αλγεινή η εμπειρία μας από την ανεπάρκεια της ευρωπαϊκής τάξης πραγμάτων. Ανίκανη να επιλύσει το ελεγχόμενο πρόβλημα της ελλάσονος των οικονομιών της, της ελληνικής (2%) παρά τα προγράμματα καθ΄ ολοκληρίαν  ιδιοκτησίας της. Η αναξιοπιστία της βάλλεται εκ των έσω π.χ. Βελκουλέσκου: «Το πρόγραμμα δεν βγαίνει ακόμα και αν εφαρμοσθούν τα πάντα». Παραταύτα το ευρωιερατείο επιμένει πεισμόνως σ΄ αυτό.
            Από τις μέχρι τώρα συζητήσεις στα όργανα της Ε.Ε για το Brexit,  τα ηγετικά κλιμάκια της Ένωσης δεν δείχνουν να έλαβαν το μήνυμα.
            Ορισμένοι ξεσπαθώνουν λάβροι με τιμωρητική διάθεση κατά των ατάκτων. Άλλοι τους θέλουν «εντός, εκτός και επί τ΄ αυτά». Αλλά  ουδείς θέτει  τον δάκτυλον «εις τον τύπον των ήλων».
            Όσοι βλέπουν μακρύτερα παρακολουθούν ανήσυχοι ότι οι «θεσμικοί» των Βρυξελλών «ουκ ηβουλήθησαν συνιέναι». Μια ράθυμη και τελείως αναποτελεσματική  εκεί  γραφειοκρατία ζει και κινείται, αμειβόμενη ηγεμονικά και … αφορολόγητα  χωρίς  να  παράγει κανένα σοβαρό έργο. Αυτοί δεν κατάλαβαν τι και γιατί έγινε στη Βρετανία και ευελπιστούν ότι με τους «πρόθυμους», κεκράκτες και  αναλυτές  τους θα  κουκουλώσουν και πάλι την κατάσταση. Και  θα ζήσουν αυτοί  καλά και οι λαοί βεβαίως χειρότερα.
            Η Ευρώπη δεν χρειάζεται επισκευή. Χρειάζεται αναθεμελίωση και ανακατασκευή.
Υ.Γ: Είχαμε επανέλθει επιμόνως στην ανάγκη άμεσης αξιοποίησης της μέχρι προχθές ρωσοτουρκικής και ισραηλοτουρκικής ρήξης. Δυστυχώς δεν εισακουσθήκαμε. Ήδη  οι σχέσεις τους ξαναγίνονται μέλι-γάλα. Στη διεθνή πολιτική συμμαχίες και  έχθρες είναι εφήμερες. Αιώνια είναι τα συμφέροντα.
            Η νέα τροπή στην εγγύτερη περιοχή μας ασφαλώς θα πολλαπλασιάσει τις δυσκολίες χειρισμών. Τα μάτια μας τετρακόσια!
            Ο σουλτάνος αφού πούλησε αγριάδες σε Μόσχα και Τελ Αβίβ τώρα έπεσε ικέτης στα γόνατα ζητώντας τη συγνώμη τους. Και επειδή πρόκειται για αδίστακτο τυραννίσκο το κλείσιμο των δύο σοβαρών μετώπων του λύνει τα χέρια να κινηθεί προς Κύπρο- Αιγαίο- Θράκη. Οψόμεθα.
            Αυτό μας υποχρεώνει να τεθούμε σε κατάσταση συναγερμού!
            Και να ακούσουμε τον Σωκράτη: «Ομόνοια μέγιστον αγαθόν ταις πόλεσιν είναι (…) άνευ δε ομονοίης ουτ΄ αν πόλις εύ πολιτευθείη, ουτ΄ οίκος καλώς οικηθείη»(Ξενοφώντος Απομνημονεύματα, Δ΄, 16).

                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

26.6.16

Στο δια ταύτα πρέπει να αλλάξουν τα πάντα…

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η Αγία και Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος αποτελεί κοσμοιστορικό γεγονός. Η μακρά προετοιμασία της δείχνει το μέγεθος του εγχειρήματος και οι απουσίες της τελευταίας ώρας τις εγγενείς δυσκολίες του.
Η ιστορία σχεδόν ποτέ δεν δικαίωσε απόντες, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για όργανο όπου εφαρμόζεται η θεμελιώδης δημοκρατική αρχή «των πλειόνων η ψήφος κρατείτω»( στ΄ κανόνας Α΄ Οικουμενικής).
Οι απόντες συνέπραξαν σε όλη τη προδικασία και επέλεξαν για ακατανόητους λόγους, πάντως άσχετους προς την αλήθεια και το δόγμα της Εκκλησίας να απουσιάσουν. Επιλογή τους και ευθύνη τους.
Στην Ορθοδοξία η Αυτοκεφαλία εγγυάται την ελευθερία των Εκκλησιών και η Συνοδικότητα την ενότητά τους και την δύναμη να μαρτυρούν περί της αληθείας.
Το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο δεν έπαψε να είναι κατά τον χαρακτηρισμό του μεγάλου βυζαντινολόγου Steven Runciman «Εκκλησία εν αιχμαλωσία». Και είναι άθλος τού Προκαθημένου του η πραγμάτωση της Συνόδου.
Η επίσημη Ελλάς με τις αφελείς ψευδαισθήσεις τής μηδέποτε υπαρξάσης ελληνοτουρκικής φιλίας δεν τόλμησε  να εκπονήσει μια Μεγάλη Πολιτική. Στα πλαίσια μιας τέτοιας στρατηγικής οφείλαμε να καταστήσουμε σημαία την πρόσκτηση διεθνούς προσωπικότητας για το Πατριαρχείο, ώστε να πάψει να ασφυκτιά ως ίδρυμα εσωτερικού τουρκικού δικαίου.
Αντιπαρήλθαμε με πρωτοφανή αδράνεια την εξόντωση του Ελληνισμού, Κωνσταντινουπόλεως, Ίμβρου, Τενέδου και φυσικά τις κατ΄ εξακολούθηση προκλητικές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάννης.
Η υποτιθέμενη προστασία του Οικουμενικού Θρόνου υπήρξε το άλλοθι των ελλαδικών ηγεσιών για την απραξία τους απέναντι στους μονίμως κλιμακούμενους τουρκικούς εκβιασμούς.
Σοβεί ο γνωστός γεωπολιτικός ανταγωνισμός ΗΠΑ-Ρωσίας, αλλά κατά περιόδους ξεφυτρώνει και το ιδεολόγημα της «Γ΄ Ρώμης».
Μια πολυδιάστατη ελληνική εξωτερική πολιτική δεν θα άφηνε ποτέ να συρθούν τα πράγματα στην πρόσδεση του ενός ή του άλλου ανταγωνιστή, αλλά θα ισορροπούσε κερδίζοντας.
Τα τελευταία σαράντα χρόνια όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι υποτίθεται πίεσαν την Τουρκία να ανοίξει επιτέλους την Χάλκη. Προφανώς οι πιέσεις δεν ήταν όσο έπρεπε άτεγκτες, ούτε της Ελλάδος προς ΗΠΑ, ούτε των ΗΠΑ προς Άγκυρα.
Και χωρίς τους «4» η Μεγάλη Σύνοδος είναι βέβαιο ότι επετέλεσε το σοβαρό της έργο.
Η πρόταση του Οικουμενικού για επανάληψή της κάθε 7 χρόνια είναι εύστοχη.
Ο κόσμος οδυνάται και δοκιμάζεται αγρίως από τις σύγχρονες πληγές του Φαραώ. Οι «δοκούντες άρχειν των εθνών» κάνουν το παν για να τον καταστήσουν έρμαιό τους γκρεμίζοντας πεισματικά τις σταθερές του.
Η Ορθοδοξία σε πραγμάτωση του κανόνα πίστεως, ελπίδας και αγάπης έχει ένα ρωμαλέο κοινωνικό ιδεώδες. Αυτό είναι μετα-καπιταλιστικό, μετα-σοσιαλιστικό, μετα-κομμουνιστικό και μετα-μεταμοντέρνο.


Και μια αποστροφή του T.S. Eliot για την Ορθοδοξία. Την καταγράφει ο Σεφέρης:
 «Μιλήσαμε για τον μυστικισμό στην Ορθοδοξία.
 -Μου φαίνεται πως η Ορθοδοξία είναι πιο κοντά
 στην αρχέγονη χριστιανοσύνη, παρατήρησε». (Δοκιμές β΄, σ.194)
Η Γ. Δ/ντρια της Unesco επιφορτισμένη να προστατεύσει τα μεγάλα μνημεία του κόσμου (όπως Αγία Σοφία) αδράνησε προκλητικά  στην ισλαμική προσβολή, προφασιζόμενη ότι δεν το έμαθε(!) Ανάξιος ο μισθός της…
Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές δεν είναι γνωστό το βρετανικό αποτέλεσμα. Ενδεχόμενη υπερψήφιση του Brexit θα προκαλέσει σίγουρα τεκτονικό σεισμό στα θεμέλια της Ευρωένωσης.
Όπως όμως συμβαίνει σ΄ αυτές τις περιπτώσεις πρέπει εκ βάθρων να ξαναχτιστεί το οικοδόμημα. Επιβάλλεται να ξεκινήσει μια de profundis συζήτηση για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης, με όρους που θα αποτρέπουν την επανάληψη της τραγωδίας.
Σε περίπτωση εξάλλου υπερψήφισης της παραμονής, αφού λυτοί και δεμένοι του διεθνούς συστήματος πάλεψαν με νύχια και με δόντια να κατασκευάσουν πλειοψηφία, θα είναι τραγικό λάθος η αναξιόχρεη  θεσμική ηγεσία της Ένωσης να το ερμηνεύσει ως θρίαμβο της καταστροφικής πολιτικής της και να επιδοθεί σε χορούς και πανηγύρια, ως νικητής και τροπαιούχος. Η εσχάτη πλάνη θα είναι τότε χείρων της πρώτης.
            Τελικά ασχέτως αποτελέσματος  στο «δια ταύτα»  πρέπει να αλλάξουν τα πάντα στην Ευρώπη
            Με ή χωρίς Brexit η Ευρώπη είναι μία γερασμένη δημογραφικά ήπειρος με διάχυτα τα συμπτώματα διαφθοράς. Οι ηγεσίες της είναι κατώτερες των περιστάσεων. Οι ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Η περιέλευση της Ένωσης στη γερμανική ηγεμονία και οι ενδημικές παθογένειες από τις οποίες κατατρύχεται επιβεβαιώνουν την γερμανική αδυναμία δημιουργικής ηγεμόνευσης.
            Ήρθε ο Μπαν Κιν Μουν, Γ.Γ. ΟΗΕ (παγκόσμιο αριστείο απραξίας). Πρώτη  έγνοια του να επισκεφτεί τις εδώ ΜΚΟ του Soros (τάχα και φιλανθρώπου). Γιγαντιαίο δίκτυο διαπλοκής, πολυπολιτισμικών οραμάτων και εξωθεσμικών παρεμβάσεων. Απεργάζεται και προωθεί διαλυτικά σχέδια κρατών και εθνικών οντοτήτων. Εξάρτημά του το γνωστό ΕΡΙM που χρηματοδοτεί αδιαφανώς σε 45 χώρες 450 οργανώσεις, εν αις και πολλές ελληνώνυμες.
            Αυτοί ανέδειξαν το προσφυγικό σε κυρίαρχο ζήτημα εργαλειοποιώντας το με στόχο τη μετάλλαξη των κοινωνιών, όσο οι λαοί θα παραμένουν ανενεργοί.

                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης