22.11.08

Για μια επανεξέταση προτύπων και ανασχεδιασμό πολιτικών.

Ο κοσμάκης αναστενάζει μπροστά στον εφιάλτη της ύφεσης, της ανεργίας, των λουκέτων των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Τα κανάλια αναπαράγουν στην διαπασών το κουτσομπολιό που αλληλοεκτοξεύουν πράσινοι και βένετοι στην Εξεταστική. Η τελευταία τείνει να καταστεί «ριάλιτι σόου». Μας προετοιμάζουν για τα χειρότερα!

Τριάντα πάνω- κάτω, χρόνια διεθνώς και είκοσι σίγουρα στη χώρα μας ο αριστεροδεξιός νεοφιλελευθερισμός επέβαλε την ιδιωτικοποίηση (=ιδιοποίηση από μέρους του κεφαλαίου) του κρατικού πλούτου, εν ονόματι της ελευθερίας των αγορών. Η πτώση του Τείχους είπαν ήταν η δικαίωσή τους, εκεί που εμείς νομίζαμε ότι ήταν η απελευθέρωση των σκλάβων από το αρχιπέλαγος Γκιουλάκ. Αυτό το σύστημα απαξίωσε να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής της πλειονότητας των πολιτών του πλανήτη. Συσσώρευε απίστευτα κέρδη στους λίγους. Ξαφνικά (;) μπλόκαρε. Επήλθε το κραχ. Αγωνία στους G8, περισσότερη στους G20, μεγαλύτερη στους πέρα απ’ αυτούς.Υπερδραστηριότητα των ηγετών.

Εξαιρετικά ευθύβολος ο Serge Halini της Monde Diplomatique (έκδοση «Κυριακάτικης» 16/11/08): «Οι «γιατροί» που υποδύονται τους αγανακτισμένους από τις (α)συνέπειες του νεοφιλελευθερισμού είναι οι ίδιοι που του δίνουν αφροδισιακά- δημοσιονομικά, ρυθμιστικά, φορολογικά, ιδεολογικά- που χρειάζεται για να δραστηριοποιείται ακούραστα». Και έχει απόλυτο δίκαιο όταν ολοκληρώνει: « Θα έπρεπε να κριθούν ανίκανοι, ξέρουν όμως ότι ένας ολόκληρος στρατός από πολιτικούς και ΜΜΕ θα ενεργοποιηθεί για να τους ξεπλύνει»!

Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων; Τα βλέπουμε, τα ζούμε.

Η λεγόμενη Συμφωνία του Μπρέτον Γούντς τον Ιούλιο του 1944 προέβλεπε σταθερές ισοτιμίες με το δολλάριο, την ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας που στην πορεία αποδείχθηκαν οι φύλακες άγγελοι του διεθνούς Καπιταλισμού. Για να φτάσουμε στο 1985 όταν πια το Δ.Ν.Τ. μετεξελίσσεται στον φοβερό και τρομερό φορέα όπου διοχετεύονται πόροι από τις φτωχές προς τις πλούσιες χώρες.

Μεταξύ 1983-1990 150,5 δισ. δολ. υφαρπάχτηκαν από τις φτωχές και πήγαν στις πλούσιες χώρες. Παληά τέχνη των πλουσίων.

Τώρα στη συνάντηση των G20 ακούστηκαν ξανά τα λόγια τα μεγάλα όπως μας τα είπε ο Βρετανός νεοεργατικός κ. Μπράουν ότι τάχα «ανοίγει ο δρόμος για την ορθή αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων των ημερών μας».Περιμένουμε.

Οι κυβερνήσεις κατ΄ αρχήν βρίσκονται σε πανικό. Κατανοητό. Αιφνιδιάσθηκαν από τις εξελίξεις, ενώ αυτές που είναι στην έδρα του κακού, στις πλούσιες δηλαδή χώρες, όφειλαν να το προβλέψουν.

Οι κοινωνίες της Δύσεως ονομάζονται από χρόνια καταναλωτικές. Αλλά κάθε κοινωνία που βασίζεται στην κατανάλωση μετακυλίει εκ των πραγμάτων το κόστος της στον δανεισμό. Ευημερία με δανεικά δεν γίνεται διότι στη λογική της αγοράς δεν υπάρχουν δανεικά και αγύριστα.

Δυστυχώς η δική μας περίπτωση είναι ιδιαζόντως καταναλωτική, ό εστί μεθερμηνευόμενον πρότυπο στραβό. Καταναλώνω, δανείζομαι, εισάγω, αυξάνω το δημόσιο χρέος, καθιστώ ελλειμματικό το ισοζύγιο των πληρωμών. Στις χώρες της εφήμερης φεύ ευμάρειας οι παράγοντες της εξουσίας όσο και εκείνοι της αγοράς δεν ασχολήθηκαν με το αμείλικτο πρόβλημα: ανάπτυξη, επενδύσεις. Η κρίση υποχρεώνει σε μια εκ βαθέων επανεξέταση μοντέλων και ανασχεδιασμό πολιτικών.

Πως θα γίνουμε παραγωγικοί και ανταγωνιστικοί. Υπάρχει σπατάλη δημόσια, και ιδιωτική. Η περιστολή τους είναι υπέρ ποτέ αναγκαία. Και προκύπτει καθήκον μιας λεπτής ισορροπίας ανάμεσα στην ανάγκη να τονωθεί η ζήτηση γιατί χωρίς αυτήν θα βυθισθούμε στην ύφεση και στο χρέος μας να την τονώσουμε χωρίς άλλο δανεισμό.

Τα εγχώρια ΜΜΕ δεν επιδεικνύουν την πρέπουσα σοβαρότητα στη επικοινωνιακή διαχείριση του προβλήματος. Λαϊκισμοί και επιδερμικές προσεγγίσεις με αλατοπίπερο που θηρεύει την θεαματικότητα υπεραπλουστεύουν τα ζητήματα και αποπροσανατολίζουν τον κόσμο.

Μέσα σ’ όλο αυτό το αλαλούμ γίνεται πράγματι ένας πλειστηριασμός ενδιαφέροντος για τις ευπαθείς κοινωνικά ομάδες. Η ευρωπαϊκή, αλλά και η διεθνής Κεντροαριστερά, αν κρίνουμε από τη συνάντηση του Μεξικού ανακάλυψε ξανά τον σοσιαλισμό. Ενώ και συντηρητικοί ηγέτες, όπως ο Νικολά Σαρκοζύ, τείνουν να μιλούν μια κοινή γλώσσα, περίπου θα έλεγα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Επειδή όμως όπου ακούς πολλά κεράσια πρέπει να κρατάς μικρό καλάθι, δεν μας ενθουσιάζουν οι εύηχες ρητορείες. Περιμένουμε να δούμε έργα.

Επ’ ευκαιρία ο φίλος μας κ. Ομπάμα σαν δεν άρχισε καλά την προεδρική του καριέρα. Πήρε τηλέφωνο στους γνωστούς μας Σακασβίλι της Γεωργίας και Γκιούλ της Τουρκίας στους οποίους έδωσε, λένε, διαβεβαιώσεις άφθονης στήριξης… Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει πληροφορία αν τηλεφώνησε και του άλλου γείτονά μας του… Γκρουέφσκυ. Πρέπει να τον συγχαρεί για τους 16 (αριθμός δεκαέξι) φαντάρους που έστειλε στο Ιράκ…

Αν συμβεί κι αυτό όλα θα τα έχουν δεί τα μάτια μας.

Εμείς τι κάνουμε;

Στέλιος Παπαθεμελής (21/11/08)


Δεν υπάρχουν σχόλια: