13.5.10

PERSONA NON GRATA

Έρχεται σήμερα στην Αθήνα ο αμετανοήτως επιθετικός γείτων με κουστωδία υπουργών, επιχειρηματιών και λοιπών Νεοοθωμανών. Η ανθελληνική πολιτική του μας εμποδίζει, όπως θα κάναμε για κάθε άλλον ξένο, να τον καλοσωρίσουμε.
Για μάς ο επίσημος επισκέπτης είναι persona non grata, για τους εξής πολύ απλούς λόγους:
Πρώτον: Εκπροσωπεί μια χώρα, η οποία είναι δύναμη εισβολής, κατοχής και εποικισμού εθνικού μας χώρου.
Δεύτερον: Προσβάλλει, καθημερινώς, έργω τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.
Τρίτον: Διατηρεί εναντίον μας casus belli για την περίπτωση άσκησης νομίμων δικαιωμάτων μας.
Τέταρτον: Αν και η χώρα του τυγχάνει αποδέκτης μεγίστων ελληνικών δωρημάτων από το 1999 που ξεκίνησε η ενταξιακή της πορεία, δεν προέβη ως σήμερα στην παραμικρή κίνηση καλής θελήσεως.
Δεδομένου εξ άλλου ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην εντατική, λόγω του οικονομικού της εμφράγματος, διερωτάται ο κοινός νους, βάσει τίνος σκεπτικού ο πρωθυπουργός έκρινε ότι αυτή είναι η κατάλληλη ώρα να διαπραγματευτεί με την Τουρκία. Αδύναμος μέχρις εξαντλήσεως ο ίδιος, τραυματισμένη η διεθνής αξιοπιστία μας από τα πλήγματα των κερδοσκόπων, στο επίκεντρο του διασυρμού από τα κακεντρεχή παγκόσμια ΜΜΕ, όφειλε να «αγοράσει» χρόνο. Ουδείς θα μπορούσε να πειθαναγκάσει τον Έλληνα πρωθυπουργό να καλέσει τώρα τον ομόλογό του, εάν ο ίδιος δεν το επέλεγε. Δεν εννοώ να πιστέψω - άπαγε της βλασφημίας - ότι υπέκυψε σε έξωθεν πιέσεις.
Η Άγκυρα ζητάει. Μόνον ζητάει. Η Ελλάς δεν ζητάει. Τίποτε δεν ζητάει, αλλά συζητάει. Όλες τις τουρκικές αξιώσεις, τις συζητάει. Και σταδιακά τις ικανοποιεί.
Η πολιτική τάξη και οι συμπλέουσες ελίτ ενεργούν ούτως ή άλλως «σαν έτοιμες από καιρό» για κάθε υποχώρηση. Τις αποτρέπει, ενίοτε, η σκέψη της λαϊκής αντίδρασης. Για τους εθνικούς μας κατευναστές τα πράγματα είναι ώριμα: Ένας λαός ταπεινωμένος από τα μέτρα των «διασωστών», είναι ευάλωτος και σε άλλες βαρύτερες ταπεινώσεις.
Όμως ένας ιστορικός λαός με συνείδηση αποστολής και αξιοπρέπειας δε μπορεί να υπακούσει σε εκβιασμούς που υπονομεύουν την ίδια την υπόστασή του.
Οι κατευναστές κατασκευάζουν το ψευδοδίλημμα «ειρήνη ή πόλεμος». Όμως το αληθινό δίλημμα δεν είναι αυτό. Αλλά το «αποτροπή ή πόλεμος». Είμαστε εναντίον του πολέμου εκ πεποιθήσεως. Αλλά για να τον αποτρέψουμε δεν αρκούν ειρηνολογικά φληναφήματα. Επιβάλλονται αντιπολεμικές πράξεις:
Πρώτον: ο πόλεμος αποτρέπεται όχι μόνο με ξόρκια αλλά με ισχυρή εθνικοαμυντική θωράκιση, ενεργά διεθνή ερείσματα, υψηλό φρόνημα ενστόλων και λαού.
Δεύτερον: Αν μια ηγεσία αποκλείσει εκ προοιμίου τον πόλεμο, τότε θα παραδώσει αμαχητί την πατρίδα της και το λαό της όπως στα 1940 ο Δανός βασιλιάς έδωσε στον πρώτο Γερμανό μοτοσυκλετιστή το στέμμα του να το παραδώσει στον Χίτλερ!
Ο ανεκτίμητος δάσκαλός μας, Θουκυδίδης, μας προειδοποιεί ότι, αν θέλουμε ειρήνη, ο εχθρός δε θα μας επιτεθεί μόνο αν γνωρίζει ότι εμείς δε φοβόμαστε τον πόλεμο, και φυσικά είμαστε έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε. «Ειδέναι δε χρη ότι ανάγκη πολεμείν, ην δε εκούσιοι μάλλον δεχώμεθα ήσσον εγκεισομένους τους εναντίους έξομεν» (Θουκυδίδης, Ι, 144, 3).
Οι ηγεσίες μας επιμένουν να αρέσουν στην Αμερική η οποία τελικά δεν νομίζουμε ότι ενθουσιάζεται από τη δουλοπρέπειά τους. Οι εμμονές αυτές ματαίωσαν πολυπολικές επιλογές, συμβατές με το μεταψυχροπολεμικό κλίμα και άκρως επωφελείς για μας.
«Να προχωρήσουμε σε αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών» προτείνει ο Μπαγίς. Μας εκλαμβάνει ως κρετίνους. Η Άγκυρα έχει τον πολυαριθμότερο μετά τις ΗΠΑ στρατό και αν μειώσει κάποιον αριθμό στο Αιγαίο είναι τελείως ανεπαίσθητο για τη συνολική της ικανότητα αυτό. Άλλωστε, πού είναι το πρόβλημα να μεταφέρει ακαριαία δυνάμεις απ’την Ανατολία στην Ιωνία, όπως από το Κουρδιστάν στην Κύπρο;
Δυστυχώς, οι αόμματοι Ευρωπαίοι δεν κατάλαβαν ότι οι αγορές είναι ανάλγητες. Το αγγλοσαξωνικό διευθυντήριο απεργάσθηκε την αποσάρθρωση του ευρωπαϊκού οράματος με την αδρή συνδρομή της Μέρκελ και την αδράνεια των ομοιοπαθών του Νότου. Οι αγορές δρουν ταχύτερα, όπως οι εγκληματίες από τους διώκτες τους.
Το «πανηγύρι» των Αθηνών είναι μια ακόμη επιτυχία του νεοοθωμανικού επεκτατισμού: επισημοποίησε κατά τον πανηγυρικότερο τρόπο τις διαρκώς πολλαπλασιαζόμενες διεκδικήσεις του.
Στο «μιλητό» και περισσότερο στα «μουλλωχτά», χωρίς υπογραφές που θα ξεσήκωναν τον κόσμο, θα γίνουν στο διήμερο σημεία και τέρατα που θα τα μάθουμε τελευταίοι, όπως ο απατημένος σύζυγος.
Τέτοιες ώρες για το λαό ταιριάζει η προτροπή του Χριστού:
«Γρηγορείτε και προσεύχεσθε»!
Εφ. Η Σφήνα 14/05/2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: