26.6.10

Λερναία Ύδρα η τρομοκρατία

Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης και πρώην Υπουργός Δημοσίας Τάξεως Στέλιος Παπαθεμελής έκανε την ακόλουθη δήλωση:
Το χθεσινό αποτρόπαιο τρομοκρατικό κακούργημα με τον βαρύ συμβολισμό που ενέχει ο στόχος του, αποδεικνύει ότι η τρομοκρατία, παρά τα όποια κατά καιρούς πλήγματα, είναι πολυκέφαλη Λερναία Ύδρα.
Ο έλεγχος, πολύ δε περισσότερο η εξάρθρωσή της, απαιτούν συστηματικές, πείσμονες, και αδιάκοπες ενέργειες.
Εφησυχασμοί, αυτάρκειες, χαλαρώσεις και αμέλειες δεν χωρούν και πληρώνονται πολύ ακριβά.    
Εκφράζουμε την οδύνη μας και τα βαθύτατα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια του άτυχου υπασπιστή.

Κι όμως μπορούμε να αντισταθούμε στην αυτοκρατορία των αρπακτικών

γράφει ο Στέλιος Παπαθεμελής
Εν αρχή ήταν η Ελλάδα. Μια «μπουκιά» στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας. Έψαχναν πειραματόζωο. Το «αξιοποίησαν» δεόντως. Απομυζώντας και την τελευταία ρανίδα του οικονομικού αίματος των Ελλήνων επελαύνουν τώρα κατά των ευάλωτων οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου». Οι ηγέτες της Ευρωζώνης και της ΕΕ είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Αρνούνται να συνειδητοποιήσουν, ή είναι συναυτουργοί με το αδίστακτο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. ..

Πολιτικά αφελής και εθνικά Επικίνδυνη η σύνθετη με ουσιαστικό Μακεδονία

γράφει ο Στέλιος Παπαθεμελής

Κυκλοφορεί τις μέρες αυτές το σκεύασμα σε αμερικανική συσκευασία «Μακεδονία του Βαρδάρη». Διακαής πόθος της Ουάσιγκτον να ενταχθούν τα Σκόπια στους ευρωατλαντικούς θεσμούς. Η ελληνική πλευρά θεωρείται δεδομένη, αφού πριν 4 χρόνια η κυβέρνηση Καραμανλή προσέφερε το ουσιαστικό Μακεδονία με αντάλλαγμα ένα (γεωγραφικό) επίθετο. Η πολιτική τάξη το υιοθέτησε σύσσωμη, με εξαίρεση τον κ. Καρατζαφέρη ο οποίος αλίευσε για ένα διάστημα στα συνήθη θολά ύδατά του «ήξεις – αφίξεις» για να ομογενοποιηθεί και αυτός τελικά.
Η είδηση είναι ότι οι Αμερικανοί πασχίζουν να πείσουν τον (μεγάλο) ηγέτη του (μεγίστου) κράτους των Σκοπίων. Αυτός τους «παίζει» και μπράβο του. Οι δικοί μας είναι του χεριού τους. Προς το παρόν αδιευκρίνιστος ο Αντώνης Σαμαράς.

12.6.10

Αναδιαπραγμάτευση του χρέους, εδώ και τώρα!

Ψηλαφούμε την απελπισία στα πρόσωπα των ανθρώπων κάθε ηλικίας και ιδίως των νέων. Χρόνια δίσεχτα και μήνες οργισμένοι. Όμως πέραν της ελπίδας «ισχυρόν και άμαχον απόγνωσις όπλον» (=δυνατό και ακατανίκητο όπλο η απελπισία) έγραψε ο Μέγας Φώτιος.
Αλλά όπως κάθε όπλο, χρειάζεται επιδέξιους χειριστές. Γι’ αυτό το κράτος πρέπει να υπερβεί τις διαχρονικές αγκυλώσεις του. Τώρα!
Όμως τα έργα και οι ημέρες της εξουσίας δεν προοιωνίζονται το ποθούμενο. Ο μόνος κυβερνητικός τομέας, που δείχνει να λειτουργεί είναι αυτός της επικοινωνίας, κοινώς προπαγάνδας. Κυβερνάει η Τρόικα. Κυβερνάει το ΔΝΤ. Ο κοσμάκης περίμενε φτηνότερα είδη πρώτης ανάγκης και αυτοί του έδωσαν φτηνές και γρήγορες απολύσεις. Αγάλι – αγάλι, ξεφουρνίζουν τις αμφίσημες προβλέψεις του Μνημονίου το οποίο τα σκληρότερα των μέτρων τα επένδυσε μ’ αυτό που λέγεται «δημιουργική ασάφεια».
Η ανεργία ενδημεί και εκρήγνυται. Τώρα έρχονται και οι τζάμπα απολύσεις. Ήτανε στραβό το κλήμα, τόφαγε και το υπομονετικό γαϊδουράκι. Ολόκληρο το δίκαιο της εργασίας καρπός σκληρών αγώνων των εργαζομένων τα τελευταία 50 χρόνια το εκτελούν εν ψυχρώ. Θα αυξήσουν λένε 50% τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων μα έχουν πτώση 35% (Μάρτιος) της κατασκευαστικής δραστηριότητας. Ξέρουν τελικά τι τους γίνεται;
Ακόμη ο λαός δεν εξεγέρθηκε, αλλά έννοια τους ένα βήμα απέχει από του να τους πάρει με τις πέτρες. Κυριολεκτικά και όχι μόνο λεκτικά. Λεκτικά το κάνει ήδη και μάλιστα επί δικαίους και αδίκους.
Εμείς έχουμε υποστηρίξει εξ’ αρχής την αναδιαπραγμάτευση ή σε άλλη διατύπωση αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό δεν σημαίνει πτώχευση όπως πολλοί παρερμηνεύουν.
Ο Αμερικανός οικονομολόγος Στήβ Χάνκε που διαχειρίσθηκε την αναδιάρθρωση του χρέους του Ντουμπάϊ συμβούλευσε ήδη τα βέλτιστα στους ημετέρους (Βήμα 6/6/10) οι οποίοι ως την ώρα ουκ ηβουλήθησαν συνιέναι. Ο Χάνκε διαλύει και όλες τις πρωτόγονες φοβίες περί εκδίωξης από την Ευρωζώνη, πρόκλησης εσωτερικού πανικού, διακινδύνευσης των καταθέσεων, κατάρρευσης του ελλαδικού τραπεζικού συστήματος κ.λπ.
Υπήρξαν και συνεχίζονται μοιραία λάθη. Ο διά χειρός μας διεθνής διασυρμός της χώρας τραυμάτισε την πιστοληπτική της ικανότητα και την γενικότερη αξιοπιστία της. Βγάλαμε με τα ίδια μας τα χέρια τα μάτια μας. Και τώρα αόμματοι δεν βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας να πάρουμε γενναίες αποφάσεις.
Σημαντικές οι ειδωλοκλαστικές προτάσεις του Μίκη Θεοδωράκη (ΠΑΡΟΝ 6/6/10) που αν εξειδικευθούν μπορούν και κατά στάδια να πραγματωθούν. Εμείς θα επιμείνουμε στη δική μας ρεαλιστική και απολύτως εφικτή πρόταση αναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Είναι αμοιβαία - και για τους δανειστές – επωφελής (τεκμηριωμένη ανάλυση Δ. Παπαδημητρίου, Καθημερινή 6/6/10).
Είναι πλέον ή βέβαιο ότι υπό την μέγγενη του Μνημονίου δεν υφίσταται καμία λογική πιθανότητα αποπληρωμής του χρέους και απαλλαγής της χώρας από τα δεσμά της Τρόϊκας. Το περιβόητο σχέδιο διάσωσης μεγεθύνει το δανεισμό. Το πρωτογενές έλλειμμά μας είναι δυστυχώς διατηρητέο, ενώ το δημοσιονομικό έλλειμμα εξυπηρετεί αποκλειστικά το χρέος διογκώνοντάς το ταυτόχρονα τουλάχιστον κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες. Εξ άλλου για να πετύχει η χώρα ένα σταθερό ποσοστό χρέους επί του ΑΕΠ χρειάζεται πλεόνασμα προϋπολογισμού 10%, ρυθμοί και αριθμοί αντικειμενικά απίθανοι (Παπαδημητρίου ενθ’ αν.).
Δεδομένου ότι μια χρεοκοπία της Ελλάδος έχει ραγδαία επεκτατικά και μάλλον δραματικά αποτελέσματα στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, τη Βρετανία την Ιρλανδία και όχι μόνον η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι λύση για όλους. Στο Ντουμπάϊ ο Χάνκε πέτυχε να συρρικνώσει τις απαιτήσεις των πιστωτών από 23, 54 δισ. δολ. στα 14, 4 και να επιμηκύνει τον χρόνο αποπληρωμής σε 5 χρόνια τα αμέσως απαιτητά 4,4 δισ.δολ. και σε 8 χρόνια τα υπόλοιπα. Ενώπιον της απειλής μιας σφόδρα πιθανής πτώχευσης όπου οι πιστωτές χάνουν τα πάντα, είναι βέβαιον και με τον γενικότερο κίνδυνο του ντόμινο ότι θα συναινέσουν. Μεγαλύτερος χρόνος αποπληρωμής και χαμηλότερο επιτόκιο είναι το ρεαλιστικά ζητούμενο.
Η Ελλάδα υπολογίζουν (Ουάϊνμπεργκ – Παπαδημητρίου ένθ’ αν.) θα χρειασθεί 240 δισ. ευρώ την επόμενη 5ετία, από τα οποία 90 για τόκους. Απαραίτητη η αναδιάρθρωση των ομολόγων που λήγουν σήμερα σε ενιαίο 25ετές ομόλογο αυτοαπόσβεσης με επιτόκιο 4,5 % που εξοικονομεί σε 5 ½ χρόνια 140 δισ. ευρώ.
Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω!
Μπορούμε να κερδίσουμε το στοίχημα. Ο Βίκτωρ Χάνσον μας θύμισε πρόσφατα ότι η παρούσα χρηματοπιστωτική κατάρρευση ωχριά μπρος στα 400 – 500 χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς, τη Μικρασιατική Καταστροφή, την τριπλή Κατοχή, τον Εμφύλιο και την ευάλωτη θέση μας στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Ο ξένος διανοητής εμπιστεύεται στον διαχρονικό ηρωϊσμό των Ελλήνων.
Αν καταφέρουμε να μην τον διαψεύσουμε, θα κερδίσουμε το στοίχημα.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" 13/6/2010

11.6.10

Όχι άλλη πολιτική

Ο λαός παρακολουθεί μάλλον αηδιασμένος τα δρώμενα στην «Εξεταστική» ή γατί δεν βγάζει νόημα, ή γιατί είναι πεπεισμένος ότι τον δουλεύουν. Είναι αδύνατο να επιδείξουν προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία κομματικοί ή έστω ενδοκομματικοί αντίπαλοι. Εξ’ άλλου καμιά Εξεταστική δεν φώτισε ποτέ και δεν προήγαγε καμιάν υπόθεση. Καμιά, πλην ίσως εκείνης του Φακέλου της Κύπρου η οποία όμως επικαλούμενη αόριστους εθνικούς λόγους τον ξαναέκλεισε άρον άρον.
Είναι εξηγήσιμη ή κομματική ιδιοτέλεια αλλά προκαλούν θυμηδία οι γκάφες ολκής και ένιες ιλαροτραγικές σκηνές. Επιτέλους αν δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, θα μπορούσε όμως να υπάρχει σοβαρότητα.
Για την ώρα πάντως όσα, ελάχιστα έγιναν γνωστά κραυγάζουν για την ηθική απαξία της εποχής Σημίτη η οποία με τη συνδρομή της προπαγάνδας είχε κατορθώσει άχρι καιρού να περιβάλλεται με… φωτοστέφανο.
Οι «παραστάσεις» της Eξεταστικής κατήντησαν θέαμα. Σήριαλ κακόγουστο, χοντροκομμένο. Οι μίζες και οι μιζαδόροι έδρασαν στους δύο χώρους εξουσίας. Σ’ ένα πολιτικό σύστημα όπου «ενός ανδρός αρχή» και του περί αυτόν στενού κομματικού ιερατείου οι θεσμοί εξωτερικά μόνο λειτουργούν. Εσωτερικά υπόκεινται στον απόλυτο έλεγχο των δυναστειών και των πριγκίπων τους.
Την τελευταία 20ετία, η διαπλοκή πολιτικής και χρήματος κατέστη «αδελφοποιτή». Το χρήμα είχε ανάγκη της εξουσίας για να λεηλατεί. H εξουσία ανάγκη του χρήματος για να επικρατεί. Η μία στήριξε την άλλη με θύμα βεβαίως το κράτος και τα συμφέροντα του λαού.
Στη δημοκρατία η τελική αναγωγή της εξουσίας είναι συνταγματικά η συναίνεση του λαού. Αυτό το γνωρίζουν οι «διαπλεγμένοι» και ρίχνουν όλο το βάρος τους εκεί. Πώς; Απλούστατα χειραγωγούν τους πολίτες, δηλαδή τους κάνουν του χεριού τους. Το αμαρτωλό εργαλείο με το οποίο κατασκευάζεται νόθα συναίνεση είναι το επικοινωνιακό σύστημα.
Με ένα πανελλαδικής εμβέλειας τέτοιο μέσο μπαίνετε στο κοινοβούλιο. Με δύο γίνεσθε αξιωματική αντιπολίτευση, με τρία Κυβέρνηση! Από κοντά και η ροή άφθονου χρήματος από τα ταμεία των εθνικών εργολάβων και προμηθευτών.
Με το πρόσχημα απεξάρτησης από τα ύποπτα ιδιωτικά ταμεία, τα κόμματα επιδότησαν ετησίως τον εαυτό τους από τον τρύπιο πια σήμερα κρατικό κορβανά ανά 30 εκ. € για τα μεγαλύτερα και κάπου ανά 10 εκ. € για τα μικρότερα, χωριστά οι εκλογικές δαπάνες. Τώρα έχουν προεισπράξει αυτές τις επιδοτήσεις ως το 2016(sic!).
Aλλά ως το 2016 με τις δραματικές αλλαγές που προοιωνίζονται είναι άγνωστο αν αυτά τα κόμματα θα υπάρξουν. Και καλό είναι να μην υπάρξουν όπως συνέβη και στη γειτονική Τουρκία πριν 7,5 χρόνια.
Αν και το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν έχει στο ενεργητικό του ιδιαιτέρως σοβαρό έργο πρέπει να το πιστώσουμε το Πανευρωπαϊκό Forum Moneyval που από το 1997 πασχίζει να πείσει τις κυβερνήσεις να λάβουν αποτρεπτικά μέτρα κατά της διείσδυσης μαύρου χρήματος στο πολιτικό τους σύστημα. Και οι βραδυπορούσες Βρυξέλλες με την Οδηγία 18/2004 παρέσχαν ευχέρεια αποκλεισμού από έργα και προμήθειες του Δημοσίου, εταιρειών που δωροδόκησαν κυβερνητικά και άλλα κρατικά στελέχη εφ’ όσον έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση. Η Siemens εμπίπτει σ΄αυτή την κατηγορία, αλλά παρ’ ημίν ζει και βασιλεύει εισέτι. Και ίσως εις έτη πολλά!...
Η Κυβέρνηση παίζει κρυφτούλι με το ασφαλιστικό της νομοσχέδιο. Το παιχνίδι θυμίζει το κυνήγι των ελεφάντων. Σ΄αυτό κάποιοι απ΄τους κυνηγούς είναι μαυροντυμένοι και άγριοι και άλλοι λευκοντυμένοι και γελαστοί. Οι ατυχείς ελέφαντες τρέχουν να αποφύγουν τους μαυροφόρους και παραδίδονται στους λευκοφόρους που παριστάνουν τους φίλους τους αφού «χτυπούν» τους μαυροφόρους. Η κυβέρνηση εμπαίζει τους εργαζόμενους ότι τάχατες αντιμάχεται τους άγριους της Τρόικας, ενώ όλα, και το ποσοστό αναπλήρωσης 48% που τώρα ισχυρίζεται ότι το συμφώνησε μόνο για την «ανταποδοτική» και όχι την «προνοιακή», τα έχει συμφωνήσει με τους Κατοχικούς.
Οι αντιστάσεις στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους που θα περίμενε κανείς να προβάλουν οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις είναι χλωμές και καχεκτικές. Εφ ω και η αποδόμησή τους υπό τις παρούσες συνθήκες προδιαγράφεται βέβαιη.
Οι δυνάμεις της τριπλής κατοχής που εγκατέστησαν εδώ με την ψήφο τους ΠΑΣΟΚ, Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη είναι ανθρωποφαγικές. Δεν πρόκειται να συγκινηθούν από τα ανθρώπινα δράματα που οι αποφάσεις της προκαλούν.
Όλα τα μέτρα είναι του είδους που ο Paul Krugman ονομάζει και φυσικά αποδοκιμάζει (New York Times/Βήμα 1/6/10) πολιτική του οικονομικού πόνου.
Ο νομπελίστας επικρίνει έντονα τον ΟΟΣΑ που ενώ γνωρίζει το υψηλό ποσοστό ανεργίας στις χώρες ευθύνης του και το προβλέπει υψηλότερο συνιστά αντί της αναπτυξιακής πολιτικής αύξηση των επιτοκίων και περικοπές κοινωνικών δαπανών. Δηλαδή το διαμετρικά αντίθετο φάρμακο από αυτό που επιβάλλει η κοινή λογική και η οικονομική επιστήμη.
Αυτό νομοτελειακά θα επιδεινώσει την ύφεση γιατί όσα θα κέρδιζε ένας προϋπολογισμός από τις περικοπές τα χάνει από τις εισπράξεις. Απλή αριθμητική!
Το ΔΝΤ είναι τρισχειρότερο του ΟΟΣΑ.
Κατά τα λοιπά καθένας μας θα εύχονταν να μην αναγκασθεί για την τρέχουσα πολιτική να πει όσα ο Θερσίτης λέει στον «Τρωίλο και Χρυσίδα» του Σαίξπηρ: «η πολιτική τους δεν αξίζει ούτε ένα βατόμουρο!».

Εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" 5/6/2010

10.6.10

Ανεξέλεγκτη η τουρκική επιθετικότητα

Λόγω ασύγνωστης και πάλι ελληνικής αβελτηρίας τα τουρκικά πολεμικά θα πετούν εφεξής στο Αιγαίο χωρίς να υποβάλλουν σχέδια πτήσεων. Θα πετούν ανεξέλεγκτα. Τελείως!
Η Τουρκία η οποία παράγει καθημερινά διεκδικητική πολιτική άδραξε την ευκαιρία μιας τροποποίησης του Κανονισμού στον ICAO και πρότεινε παράγραφο που καθιστά προαιρετική για εκείνην την προηγούμενη ενημέρωση των ελληνικών αρχών για τις πτήσεις των μαχητικών της.
Η προηγούμενη Κυβέρνηση, παρά ορισμένους επαμφοτερισμούς αντέκρουσε την πρόταση καταθέτοντας αντίρρηση (objection).
Η παρούσα όμως Κυβέρνηση τον περασμένο Δεκέμβριο ήρε την αντίρρηση.
Εφεξής τα τουρκικά μαχητικά δεν θα καταθέτουν σχέδια για να πετάξουν στο FIR Αθηνών, τα ελληνικά όμως θα εξακολουθήσουν να καταθέτουν (φαίνεται τρελλό!). Έτσι ανατρέπεται με αποκλειστική υπαιτιότητά μας ένα καθεστώς που ίσχυσε από το 1947 ως τώρα.
Για την ιστορία ο ICAO ενημέρωσε τις χώρες για τις αλλαγές των κανονισμών του, περιλαμβανόμενης και της τουρκικής πρότασης από τις 17/12/09. Ενστάσεις από τις χώρες έπρεπε να κατατεθούν ως τις 15/1/10. Το υπουργείο του κ. Δρούτσα έστειλε την ένσταση κατόπιν εορτής μία εβδομάδα μετά την εκπνοή της προθεσμίας ,στις 22/1/10.
Η τουρκική πρόταση, ημών κοιμωμένων, εγκρίθηκε από τον ICAO τον Μάιο. Και πλέον στο Αιγαίο κατά τις επιθυμίες της Άγκυρας «επικρατούν ειδικές καταστάσεις (Εκτενή ρεπορτάζ Κύρας Αδάμ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 6 και Ελευθεροτυπία 7/6/10).
Τα περί του αντιθέτου λεγόμενα από τον πρωθυπουργό στην κοινή συνέντευξη Παπανδρέου – Ερντογάν στην Αθήνα, ήταν απλό επικοινωνιακό τρυκ.
Το έγκλημα είχε συντελεσθεί προ της ελεύσεως Ερντογάν εδώ.
Ένα ακόμη έγκλημα, δυστυχώς, χωρίς τιμωρία.
Αξιώνουμε να μάθουμε τι και γιατί συνέβη. Ζητούμε οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν.

Υ.Γ. Προς άρση πάσης αμφιβολίας: Δύο από τα 7 τουρκικά πολεμικά που παραβίασαν το FIR Αθηνών την περασμένη Τρίτη πέταξαν 150 μέτρα πάνω από πλοίο του Πολεμικού μας Ναυτικού 14 ν.μ. από τη Χίο.

6.6.10

«Αναφανήναι τις εκ των οστέων ημών έκδικος»

Παραγίνεται λόγος για δημοσιονομική και οικονομική κρίση. Αλλά το ποιητικό αίτιο της κρίσης είναι βαθύτερα πολιτικό και στην ολότητά του ηθικοπολιτικό, δηλαδή ηθικό. Η δυσωδία που διαχέεται από τα διαφυγόντα ψήγματα των αποτροπιαστικών σκανδάλων μαρτυρεί περί αυτού. Πεπωρωμένες συνειδήσεις, παροιμιώδες ανικανότητες, ερασιτεχνισμοί και κραυγαλέα αναποτελεσματικότητα του  πολιτικού προσωπικού «αιχμής».
Τα ανώτατα αξιώματα προϋποθέτουν αφοσίωση στο πολίτευμα, «δύναμιν μεγίστην των έργων της αρχής», (=ηγετική ικανότητα) και «αρετήν και δικαιοσύνην». (Αριστοτέλης, Πολιτικά ν,7,1309Α,32)
Όταν αυτά δεν συμπίπτουν στο ίδιο πρόσωπο επιβάλλεται κατ’ Αριστοτέλην να εξετάζουμε ποιο προσόν έχουν σε μεγαλύτερο βαθμό και ποιο σε μικρότερο ο καθένας. Έτσι για τη θέση του στρατηγού προηγείται η στρατηγική ικανότητα από την ηθική ακεραιότητα. Αν όμως πρόκειται να επιλέξουμε νομοφύλακα, ή ταμία, θα σταθμίσουμε τα αντίθετα προσόντα.
Στον Θουκυδίδη ο Κλέων διατυπώνει την σοφή άποψη ότι «αμαθία μετά σωφροσύνης ωφελιμότερον ή δεξιότης μετά ακολασίας» (Θουκυδίδης Γ, 37,3). Τουτέστιν, η αμάθεια συνδυασμένη με τη σωφροσύνη είναι ωφελιμότερη απ’ την σοφία, συνδυασμένη με την ακολασία.
Ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τον βυρσοδέψη Κλέωνα, που διεδέχθη τον Περικλή και φαντάζεται για διάδοχό του έναν…αλλαντοποιό! Ο τελευταίος εκπλήσσεται και διερωτάται « πώς εγώ που πουλάω μόνο λουκάνικα θα γίνω σεβαστός άνθρωπος;» Του απαντά ο Δημοσθένης ως πρόσωπο της κωμωδίας ότι είναι καλότυχος για να κυβερνήσει. Ο προτεινόμενος αντιτείνει με αυτογνωσία ότι δεν διαθέτει παιδεία και κάτι λίγα γραμματάκια μόνο έμαθε κουτσά – στραβά.
Δημοσθένης: «Αυτό μόνο είναι σε βάρος σου που τα ξέρεις, έστω και κουτσά – στραβά. Γιατί η κυβέρνηση βέβαια, δεν είναι δουλειά ούτε μορφωμένου, ούτε έντιμου και ενάρετου ανθρώπου, αλλά αμόρφωτου και αχρείου» (Ιππείς 178- 193 και ανάλυση Jacqueline de Romilly Προβλήματα της Αρχαίας Ελληνικής Δημοκρατίας, 48 έπ.).
Πάσα ομοιότης με τα καθ’ ημάς είναι συμπτωματική!
Η αχίλλεια πτέρνα της δημοκρατίας είναι ότι η ψήφος των σοφών και των ηλιθίων, των εγκληματιών και των αγίων είναι ισοδύναμες. Δεν γίνεται όμως αλλιώς.
Η τύφλωση του λαού ανήκει στα αρνητικά και της αρχαίας αλλά και της σύγχρονης δημοκρατίας. Ο Πλάτων ήθελε τους φιλοσόφους να κυβερνούν ή τους κυβερνήτες να φιλοσοφούν. Αυτοί όμως είναι είδος εν απολύτω ανεπαρκεία. Ο Αριστοτέλης βαθιά ρεαλιστής παραμερίζει τα κριτήρια πλούτου και καταγωγής και στηρίζει τη λαϊκή κυριαρχία, δηλαδή τη δημοκρατία. Ανακαλύπτει στο πλήθος ως συλλογικό ον, αξίες που ξεπερνούν τις αξίες των λίγων εκλεκτών.
Στον Θουκυδίδη (σε λόγον του συνήθως ετερόφρονος Αλκιβιάδη) εξισορροπείται το ζήτημα της λεγόμενης σύγκρουσης των γενεών (Romilly ένθ’ αν. σ.114): Όπως ακριβώς και οι πατέρες μας έφεραν την πόλη σε ακμή συσκεπτόμενοι μαζί οι νέοι με τους γεροντότερους, («άμα νέοι γεραιτεροις βουλεύονται») έτσι και σεις να προσπαθείτε τώρα με τον ίδιο τρόπο να την κάνετε καλύτερη. Και πιστέψτε ότι η νεότητα και τα γηρατειά χωριστά δεν έχουν καμιά δύναμη, («νεότητα και μεν γήρας ανευ αλλήλων ουδέν δύνασθαι») αν όμως ενωθούν σ’ ένα σύνολο η απερισκεψία των νέων, η μετριοπάθεια των μεσηλίκων και η μεγάλη σύνεση των γερόντων , αποκτούν μεγίστη δύναμη» (Θουκυδίδης VI, 18,6).
Επομένως η απάντηση στο δίλημμα επιτήδειος ή ικανός, είναι ικανός! Όμως όπως έλεγε ο Ναπολέων ικανότητα χωρίς ευκαιρία είναι άχρηστη.
Οι Κινέζοι την κρίση την γράφουν με δύο ιδεογράμματα από τα οποία το ένα συμβολίζει τον κίνδυνο και το άλλο την ευκαιρία.
Ο αμοραλιστής Μακιαβέλι κρίνει ασφαλέστερο, τον ηγεμόνα να τον φοβούνται παρά να τον αγαπούν, με ό,τι αποτρόπαιο συνεπάγεται αυτό. Πολιτικοί του έκγονοι Μέττερνιχ, Κίσσινγκερ και οι σουλτάνοι της δυσωνύμου γείτονος μονίμως επιτήδειοι ουδέτεροι.
Ο μέγας Πατριάρχης Φώτιος κατά την βυζαντινή Αναγέννηση του 9ου μ.Χ. αι. φιλοτέχνησε το πορτραίτο του χριστιανού ηγέτη, προσώπου με απεριόριστη ανθρωπιά, δικαιοσύνη και αγάπη. Βαρυσήμαντος, ο προτρεπτικός του λόγος προς τον μόλις εκχριστιανισθέντα Βούλγαρο Βόριδα Μιχαήλ κωδικοποιεί την Χριστιανική θεωρία της Ηγεσίας: Άξιος άρχοντας δεν είναι αυτός που μεγαλώνει τα σύνορα της χώρας του, αλλά εκείνος που θα κάνει σπουδαία μια πολιτεία φαύλη. («εκ φαύλης σπουδαίαν παρασκευάσαι»). Και αν ο λαός επιδίδεται σε αθλιότητες παραίτιοι είναι οι άρχοντές του. Για την άσκηση διοικήσεως έχει τεράστια σημασία «ρώμη και τάχος διανοίας» (=δύναμη και ταχύτητα σκέψης) ενώ η «μελέτη και πραγμάτων πείρα οξύτερον έδειξαν τον εκγεγυμνασμένον, ή τους κατά φύσιν μετασχηκότας» (λγ΄). Οι φύσει εύστροφοι, αλλά εξίσου και οι έμπειροι και εξασκημένοι είναι ικανοί να κυβερνούν.
Συμβουλεύει τον άρχοντα να μη ζητάει να ακούει από τους φίλους του «τα ηδέα, αλλά τα αληθή μάλλον» περίπτωση όλο και σπανιότερη πλέον. Κατά τα λοιπά όσο μεγαλύτερη εξουσία αποκτά κανείς τόσο περισσσότερο πρέπει να πρωτεύει στην αρετή ( μδ΄). Και μια ιδιαίτερη σύσταση: «Δεί δε εγκρατής άρχειν (= να κυβερνά με πυγμή) αλλά πως; «ου το κολάζειν, αλλά το δοκείν κολαστικόν είναι» (=όχι τιμωρώντας αλλά δείχνοντας έτοιμος να τιμωρήσει).
Κόντρα στον ωμό μακιαβελισμό «χαλεπόν μεν φόβον αγάπη κεράσαι (=συνδυάσει)», διότι όσοι αγαπούν δεν έχουν καθόλου φόβο. Αυτοί που φοβούνται αρνούνται την αγάπη, ενώ «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». (ξθ΄).
Για να καταλήξει: «Ισχυρόν γάρ και άμαχον απόγνωσις όπλον»(=η απόγνωση είναι ακαταμάχητο όπλο και δεν νικιέται εύκολα). (Όλα τα παραθέματα του Μ. Φωτίου από την έκδοση Ο Ηγεμών, μτφρ. Ιω. Πλεξίδα , Αρμός).
Η Ελλάδα βρίσκεται αυτό τον καιρό σε μια εξαιρετικά δύσκολη καμπή. Ο βρετανικός μάλιστα New Statesman την ονομάζει «επικού μεγέθους κλοπή». Το ελληνικό δημοσιονομικό και οικονομικό πρόβλημα σχετίζεται με τον ασύδοτο δανεισμό αλλά και με το στρεβλό οικονομικό υπόδειγμα που επέλεξαν οι ελίτ να καταναλώνουν περισσότερα απ’ όσα παράγουμε, να εισάγουμε περισσότερα απ’ όσα εξάγουμε, στην πραγματικότητα να τρώμε το έχει των παιδιών μας.
Και το μεν πρόβλημα της πραγματικής οικονομίας είναι πρόβλημα αναδιάρθρωσης του παραγωγικού ιστού, εισαγωγής της καινοτομίας, επιλογής τομέων που μπορούν να καταστούν ανταγωνιστικοί σε ορατό χρόνο, εκσυγχρονισμού του Τουρισμού κ.λ.π. Πάντως η ελληνική κρίση είναι «αποτέλεσμα ενός κωμικοτραγικού [διεθνούς] οικονομικού συστήματος που διέρχεται το ίδιο κρίση» (New Statesman).
O Στρός Καν αποκάλυψε ότι τα μέτρα δεν τα επινόησε το Ταμείο του, αλλά τα εισηγήθηκε η ελληνική Κυβέρνηση!...
Διερχόμεθα μια καθολική κρίση. Δημοσιονομική – οικονομική , σίγουρα πολιτική, κρίση ηθική. Το πολιτικό σύστημα νοσεί από καιρό. Κομματοκρατία, κλεπτοκρατία και μύρια παρεπόμενα συνιστούν την παθολογία του.
Η αιμομικτική, σχέση εξουσίας και χρήματος είναι προκλητική (όρα Siemens). Το χρήμα διαθέτει τα εργαλεία (ΜΜΕ, κυρίως ηλεκτρονικά) που η εξουσία χρειάζεται για να διατηρηθεί ή να διεκδικηθεί. Οι αγορές (εξ)αγοράζουν το πολιτικό προσωπικό και το καθιστούν ενεργούμενό τους. Η δημοκρατία μας λειτουργεί από καιρό ως μεταδημοκρατία: Οι πολίτες «προγραμματίζονται» από την τηλεοπτική προπαγάνδα που διαμορφώνει ανακλητά πολιτικά είδωλα, μιας έως δύο χρήσεων.
Το εξαρτημένο από τις αγορές πολιτικό προσωπικό συνάπτει εταιρική σχέση με τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα «αξιοποιώντας» την πολιτική αποξένωση του λαού και ύστερα σέρνεται δειλό, μοιραίο και άβουλο.
Οι «αφισοκολλητές» που στελέχωναν τους παλαιούς κομματικούς μηχανισμούς εξαφανίσθηκαν. Οι υπουργοί δεν προέρχονται πια από τα κομματικά θερμοκήπια (καλώς). Τώρα ο αρχηγός προωθεί στελέχη τους προσωπικούς φίλους του. Κυβερνήσεις- ΜΚΟ.
Η μεταδημοκρατία είναι η εντροπία της δημοκρατίας. Δηλαδή η όλο και μονιμότερη ροπή εξουσίας και κοινωνίας σε αταξία και αποδιοργάνωση.
Εκατόν τόσα χρόνια πριν ο Γεώργιος Σουρής διετραγωδούσε την τότε εντροπία ως εξής:
«Κλέφτες, φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γης και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί,
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή»!...
Στη δημοκρατία τελικός αποδέκτης της ευθύνης είναι ο ενεργός πολίτης. Όσο αυτός αδρανεί τίποτε δεν θα αλλάξει και ο τόπος θα βουλιάζει ώσπου να πιάσει πάτο. Και έτι περαιτέρω.
Αλλά οι πολίτες για να ενεργοποιηθούν θα το πράξουν μόνο με την έμπνευση μιας φωτισμένης τίμιας ηγεσίας.
Όσο ποτέ επίκαιρος ο Βιργίλιος:
«Αναφανήναι τις εκ των οστέων ημών έκδικος» (Αινειάδα 4,625). Να αναφανεί κάποιος, από τα κόκκαλα βγαλμένος τα ιερά των ηρώων και των αγίων μας για να τιμωρήσει τους επιόρκους και τους εχθρούς μας.
εφ. ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ, 5/6/2010

4.6.10

Το πειρατικό καθεστώς του Ισραήλ

Σε μπαράζ νέων κακουργημάτων προχώρησε το αιμοδιψές καθεστώς του Ισραήλ με μια βάρβαρη κρατική πειρατεία στα διεθνή ύδατα. Στόχος του να τρομοκρατήσει και να ματαιώσει νηοπομπή παροχής βοήθειας στους αποκλεισμένους της Γάζας. Προκαλεί κατάπληξη το γεγονός της βραδυφλεγούς, μετά από 8 ολόκληρες ώρες, νωθρής αντίδρασης της ελληνικής κυβέρνησης.
Τα Ισραηλινά στρατεύματα χρησιμοποίησαν βία κατά Ελλήνων πολιτών, απήγαγαν υπό ελληνική σημαία πλοίο, ενώ έκλεισαν σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως Έλληνες κι εμείς σφυρίζαμε αδιάφοροι. Είδαμε και πάθαμε να διακόψουμε τις ως μη όφειλε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τους Ισραηλινούς.
Εννοείται ότι με όλα που κάνουμε προσφέρουμε ελεύθερο το πεδίο δράσης στην Τουρκία να εμφανίζεται μοναδικός προστάτης των Παλαιστινίων και κατ’ ακολουθία των Αράβων και των Μουσουλμάνων.
Θα βάλουμε κάποτε μυαλό;