11.6.10

Όχι άλλη πολιτική

Ο λαός παρακολουθεί μάλλον αηδιασμένος τα δρώμενα στην «Εξεταστική» ή γατί δεν βγάζει νόημα, ή γιατί είναι πεπεισμένος ότι τον δουλεύουν. Είναι αδύνατο να επιδείξουν προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία κομματικοί ή έστω ενδοκομματικοί αντίπαλοι. Εξ’ άλλου καμιά Εξεταστική δεν φώτισε ποτέ και δεν προήγαγε καμιάν υπόθεση. Καμιά, πλην ίσως εκείνης του Φακέλου της Κύπρου η οποία όμως επικαλούμενη αόριστους εθνικούς λόγους τον ξαναέκλεισε άρον άρον.
Είναι εξηγήσιμη ή κομματική ιδιοτέλεια αλλά προκαλούν θυμηδία οι γκάφες ολκής και ένιες ιλαροτραγικές σκηνές. Επιτέλους αν δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, θα μπορούσε όμως να υπάρχει σοβαρότητα.
Για την ώρα πάντως όσα, ελάχιστα έγιναν γνωστά κραυγάζουν για την ηθική απαξία της εποχής Σημίτη η οποία με τη συνδρομή της προπαγάνδας είχε κατορθώσει άχρι καιρού να περιβάλλεται με… φωτοστέφανο.
Οι «παραστάσεις» της Eξεταστικής κατήντησαν θέαμα. Σήριαλ κακόγουστο, χοντροκομμένο. Οι μίζες και οι μιζαδόροι έδρασαν στους δύο χώρους εξουσίας. Σ’ ένα πολιτικό σύστημα όπου «ενός ανδρός αρχή» και του περί αυτόν στενού κομματικού ιερατείου οι θεσμοί εξωτερικά μόνο λειτουργούν. Εσωτερικά υπόκεινται στον απόλυτο έλεγχο των δυναστειών και των πριγκίπων τους.
Την τελευταία 20ετία, η διαπλοκή πολιτικής και χρήματος κατέστη «αδελφοποιτή». Το χρήμα είχε ανάγκη της εξουσίας για να λεηλατεί. H εξουσία ανάγκη του χρήματος για να επικρατεί. Η μία στήριξε την άλλη με θύμα βεβαίως το κράτος και τα συμφέροντα του λαού.
Στη δημοκρατία η τελική αναγωγή της εξουσίας είναι συνταγματικά η συναίνεση του λαού. Αυτό το γνωρίζουν οι «διαπλεγμένοι» και ρίχνουν όλο το βάρος τους εκεί. Πώς; Απλούστατα χειραγωγούν τους πολίτες, δηλαδή τους κάνουν του χεριού τους. Το αμαρτωλό εργαλείο με το οποίο κατασκευάζεται νόθα συναίνεση είναι το επικοινωνιακό σύστημα.
Με ένα πανελλαδικής εμβέλειας τέτοιο μέσο μπαίνετε στο κοινοβούλιο. Με δύο γίνεσθε αξιωματική αντιπολίτευση, με τρία Κυβέρνηση! Από κοντά και η ροή άφθονου χρήματος από τα ταμεία των εθνικών εργολάβων και προμηθευτών.
Με το πρόσχημα απεξάρτησης από τα ύποπτα ιδιωτικά ταμεία, τα κόμματα επιδότησαν ετησίως τον εαυτό τους από τον τρύπιο πια σήμερα κρατικό κορβανά ανά 30 εκ. € για τα μεγαλύτερα και κάπου ανά 10 εκ. € για τα μικρότερα, χωριστά οι εκλογικές δαπάνες. Τώρα έχουν προεισπράξει αυτές τις επιδοτήσεις ως το 2016(sic!).
Aλλά ως το 2016 με τις δραματικές αλλαγές που προοιωνίζονται είναι άγνωστο αν αυτά τα κόμματα θα υπάρξουν. Και καλό είναι να μην υπάρξουν όπως συνέβη και στη γειτονική Τουρκία πριν 7,5 χρόνια.
Αν και το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν έχει στο ενεργητικό του ιδιαιτέρως σοβαρό έργο πρέπει να το πιστώσουμε το Πανευρωπαϊκό Forum Moneyval που από το 1997 πασχίζει να πείσει τις κυβερνήσεις να λάβουν αποτρεπτικά μέτρα κατά της διείσδυσης μαύρου χρήματος στο πολιτικό τους σύστημα. Και οι βραδυπορούσες Βρυξέλλες με την Οδηγία 18/2004 παρέσχαν ευχέρεια αποκλεισμού από έργα και προμήθειες του Δημοσίου, εταιρειών που δωροδόκησαν κυβερνητικά και άλλα κρατικά στελέχη εφ’ όσον έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση. Η Siemens εμπίπτει σ΄αυτή την κατηγορία, αλλά παρ’ ημίν ζει και βασιλεύει εισέτι. Και ίσως εις έτη πολλά!...
Η Κυβέρνηση παίζει κρυφτούλι με το ασφαλιστικό της νομοσχέδιο. Το παιχνίδι θυμίζει το κυνήγι των ελεφάντων. Σ΄αυτό κάποιοι απ΄τους κυνηγούς είναι μαυροντυμένοι και άγριοι και άλλοι λευκοντυμένοι και γελαστοί. Οι ατυχείς ελέφαντες τρέχουν να αποφύγουν τους μαυροφόρους και παραδίδονται στους λευκοφόρους που παριστάνουν τους φίλους τους αφού «χτυπούν» τους μαυροφόρους. Η κυβέρνηση εμπαίζει τους εργαζόμενους ότι τάχατες αντιμάχεται τους άγριους της Τρόικας, ενώ όλα, και το ποσοστό αναπλήρωσης 48% που τώρα ισχυρίζεται ότι το συμφώνησε μόνο για την «ανταποδοτική» και όχι την «προνοιακή», τα έχει συμφωνήσει με τους Κατοχικούς.
Οι αντιστάσεις στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους που θα περίμενε κανείς να προβάλουν οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις είναι χλωμές και καχεκτικές. Εφ ω και η αποδόμησή τους υπό τις παρούσες συνθήκες προδιαγράφεται βέβαιη.
Οι δυνάμεις της τριπλής κατοχής που εγκατέστησαν εδώ με την ψήφο τους ΠΑΣΟΚ, Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη είναι ανθρωποφαγικές. Δεν πρόκειται να συγκινηθούν από τα ανθρώπινα δράματα που οι αποφάσεις της προκαλούν.
Όλα τα μέτρα είναι του είδους που ο Paul Krugman ονομάζει και φυσικά αποδοκιμάζει (New York Times/Βήμα 1/6/10) πολιτική του οικονομικού πόνου.
Ο νομπελίστας επικρίνει έντονα τον ΟΟΣΑ που ενώ γνωρίζει το υψηλό ποσοστό ανεργίας στις χώρες ευθύνης του και το προβλέπει υψηλότερο συνιστά αντί της αναπτυξιακής πολιτικής αύξηση των επιτοκίων και περικοπές κοινωνικών δαπανών. Δηλαδή το διαμετρικά αντίθετο φάρμακο από αυτό που επιβάλλει η κοινή λογική και η οικονομική επιστήμη.
Αυτό νομοτελειακά θα επιδεινώσει την ύφεση γιατί όσα θα κέρδιζε ένας προϋπολογισμός από τις περικοπές τα χάνει από τις εισπράξεις. Απλή αριθμητική!
Το ΔΝΤ είναι τρισχειρότερο του ΟΟΣΑ.
Κατά τα λοιπά καθένας μας θα εύχονταν να μην αναγκασθεί για την τρέχουσα πολιτική να πει όσα ο Θερσίτης λέει στον «Τρωίλο και Χρυσίδα» του Σαίξπηρ: «η πολιτική τους δεν αξίζει ούτε ένα βατόμουρο!».

Εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" 5/6/2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: