4.7.10

Θέσεις της Δημοκρατικής Αναγέννησης για την οικονομική κρίση και την υπέρβασή της

Όπως ομολογήθηκε από επίσημα χείλη, μεταξύ άλλων και του Άλαν Γκρίνσπαν, η δεύτερη μεγάλη κρίση που έπληξε το 2008 την ανθρωπότητα, και θα την ταλανίζει για πολύ ακόμη, ήταν το αποτέλεσμα της φανατικής εφαρμογής των συνταγών των νεοφιλελεύθερων (το ίδιο, άλλωστε, και η πρώτη του 1929-32).
Θα ανέμενε λοιπόν, κανείς λογικά, τη μεταμέλεια των ενόχων της καταστροφής και, κυρίως, την απομάκρυνσή τους  από τις θέσεις-κλειδιά που κατέχουν, από το ’80 και μετά, ώστε να καταστεί δυνατή η ριζική μεταβολή της παγκόσμιας, όσο και  της ελληνικής οικονομικής πολιτικής...
Δυστυχώς, όμως, ο πανικός των ακραιφνών νεοφιλελεύθερων υπήρξε βραχύβιος. Γι’ αυτό, όσο απομακρυνόμαστε από το ξέσπασμα της κρίσης, επανέρχεται δριμύτερη η αλαζονεία τους. Είναι αδιανόητο, αλλά δυστυχώς αποτελεί πραγματικότητα, το ότι οι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι καλπάζουν  ήδη αδίστακτα  προς την υλοποίηση του τελικού  σταδίου του προγράμματός τους, που είναι η εγκληματική κατεδάφιση του κράτους Πρόνοιας.
Πρόκειται για το όνειρο που, ανέκαθεν, έτρεφαν οι νεοφιλελεύθεροι, δεδομένου ότι θεωρούν το κράτος Πρόνοιας ως τον  υπ’ αριθμό 1 εχθρό τους, επειδή, κατ’ αυτούς, ευθύνεται για τα υψηλά δημόσια ελλείμματα και επειδή, ακόμη, οι συνέπειές του παρεμποδίζουν τη δήθεν αυτορρύθμιση  των αγορών.
Η Ελλάδα επιλέχθηκε, ως ο ασθενέστερος κρίκος της Ευρώπης, και αν δεν αντιδράσουμε, έντονα και αποτελεσματικά, οι συνθήκες στο χώρο της εργασίας θα εξομοιωθούν με ότι ίσχυε, σχετικά, στην εποχή του σκοτεινού Μεσαίωνα: προλεταριοποίηση των εργαζομένων, πλήρης ανασφάλεια, έλλειψη συγκεκριμένου ωραρίου, κίνδυνος απόλυσης ανά πάσα στιγμή, κατάργηση  όλων των επιδομάτων, των διακοπών, του 13ου και 14ου  μισθού και απίσχνανση  της εργατικής αμοιβής με τη χρησιμοποίηση πολυάριθμων μεθοδεύσεων. Θα βυθιστούμε, και πάλι, στην απόγνωση και στην απόλυτη βαρβαρότητα της αγοράς εργασίας, όπως επικρατούσαν ως τις αρχές του 19ου αιώνα.
Και βέβαια, είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι η συζήτηση γύρω από το ασφαλιστικό είναι  χωρίς αντικείμενο, από τη στιγμή που καταργείται η μόνιμη απασχόληση, στα πλαίσια της οποίας και μόνο, μπορούσε να υπάρξει ασφάλιση των εργαζομένων.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ είναι κάθετα αντίθετη με τις οδυνηρές λύσεις, που επέλεξε η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της κρίσης και πιστεύει ότι η κατάκτησή μας  από το ΔΝΤ, όχι μόνο δεν ήταν μονόδρομος, αλλά επιπλέον ήταν και είναι η χειρότερη δυνατή λύση. Η πιο ταπεινωτική, η πιο εξευτελιστική και η πιο αδιέξοδη, για την αποφυγή της οποίας έπρεπε να αγωνιστούμε με νύχια και δόντια. Γιατί, βέβαια, δεν είναι δυνατόν να υποστηριχθεί ότι οι ανθρωποθυσίες, στις οποίες υποβάλλεται ο λαός μας, και  οι οποίες θα συνεχιστούν δριμύτερες στο μέλλον,  «ήταν δήθεν απαραίτητες για τη σωτηρία της χώρας μας». Ποιας σωτηρίας, αλήθεια, όταν τα 4/5 του ενεργού μας πληθυσμού προλεταριοποιούνται, όταν απειλείται με εξαφάνιση η μεσαία τάξη, όταν η φτώχεια γενικεύεται και όταν η κορύφωση των αδικιών και των ανισοτήτων κατανομής αποκλείει την ομαλή λειτουργία της οικονομίας; Όταν η κοινωνική εξέγερση είναι, με τις συνθήκες αυτές, αναπόφευκτη και όταν η τρομοκρατία στις πόλεις καθιερώνεται ως η καθημερινότητα μας; Όταν, η εξουθένωσή μας, μέσα από την υποτέλεια των πάντων στο  βωμό του ΔΝΤ απειλεί, ακόμη, και την εθνική μας υπόσταση; Για ποια, λοιπόν, ΣΩΤΗΡΙΑ  ομιλούμε;
Στα πλαίσια αυτού του γκρίζου περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο διαβιώνουμε, η  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ πρότεινε από την πρώτη στιγμή λύση για την έξοδο από την κρίση. Πρόκειται για λύση, που βεβαίως και αναπόφευκτα εμφανίζει  κάποια προβλήματα. Αν, ωστόσο, αυτά συγκριθούν με την τραγωδία που βιώνουμε στις δαγκάνες του ΔΝΤ  ελαχιστοποιούνται,  ως δια μαγείας.
Αναφερόμαστε, ευθέως, στην τεχνική αναδιαπραγμάτευσης του χρέους, που επιλέχθηκε, στο πρόσφατο παρελθόν,  από σημαντικό αριθμό αναπτυσσόμενων οικονομιών με δυσκολίες και  που, όπως πρέπει να είναι γνωστό,  προτείνεται  και για την Ελλάδα, ως ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ, από πολυάριθμους  και διεθνώς γνωστούς οικονομολόγους. Οι μορφές, οι δόσεις και οι μέθοδοι μιας  αναδιαπραγμάτευσης  χρέους είναι  άπειρες και γι’ αυτό διαφορετικές για κάθε χώρα. Ωστόσο, οι βασικές της κατευθύνσεις, καθώς και οι συνέπειές της είναι, γενικά, ομοιόμορφες. Να τονίσουμε, συνοπτικά, ότι η απόφαση για την αναδιαπραγμάτευση του χρέους δεν θα πρέπει, σε καμιά περίπτωση να είναι μονομερής, αλλά σε συμφωνία με την ΕΕ και με τους δανειστές μας. Προς τούτο, θα ήταν αρκετή η αναφορά στους αμείλικτους αριθμούς που περιβάλλουν το χρέος μας, όπως αυτό εμφανίζεται τώρα, για να γίνει ξεκάθαρο ότι είναι παντελώς αδύνατη η υλοποίηση των όρων του περίφημου μνημονίου. Οι δανειστές μας θα χρειαστεί να κατανοήσουν ότι, όπως έχει τώρα η κατάσταση θα χάσουν το σύνολο του κεφαλαίου τους και ότι συνεπώς είναι πολύ προτιμότερο να δεχθούν, ενδεχόμενα,  ένα “κούρεμα” του χρέους που να μην υπερβαίνει το 10-15%  (haircut). Να σημειωθεί ότι το 80% περίπου του εξωτερικού μας χρέους είναι προς τράπεζες, προς τις οποίες μεταφέρθηκε ήδη, από την έναρξη της κρίσης (διεθνώς, όπως  και στην Ελλάδα),  ένα τεράστιο μερίδιο του ΑΕΠ, από τους φορολογούμενους, προκειμένου να μη χρεοκοπήσουν. Έτσι, και με τη βοήθεια του κράτους, οι τράπεζες, ανά την υφήλιο, πραγματοποιούν, και πάλι, υψηλά κέρδη. Στη συνέχεια, το σύνολο των χρεών  μας θα πρέπει να  μετατραπεί σε 20ετή ή 25ετή ομόλογα,  με επιτόκιο που να μην υπερβαίνει το 4- 4.5%. Εκτιμάται ότι έτσι θα περιοριστούν οι ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδος κατά 60% ή κατά 140 περίπου δισεκατομμύρια ευρώ. Θα έχουν απώλειες  όσοι αγόρασαν 10ετή ομόλογα με πάνω από 8% επιτόκιο, αλλά ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι πρόκειται για καθαρή τοκογλυφία και εκμετάλλευση;
Ένα τέτοιο σχέδιο θα απάλλασσε την Ελλάδα από τον πανικό της ανάγκης  άμεσης εξεύρεσης χρημάτων σε αφιλόξενες αγορές και θα μπορούσαμε  να επικεντρωθούμε σε αναπτυξιακή προσπάθεια, που φυσικά παντελώς αποκλείεται στο στασιμοπληθωριστικό περιβάλλον του ΔΝΤ (γιατί, βεβαίως, δεν πρόκειται περί αντιπληθωρισμού, όπως έλπιζαν οι αρμόδιοι του ΔΝΤ). Εξάλλου, με βάση εμπειρίες χωρών που ακολούθησαν στο πρόσφατο παρελθόν τη  μέθοδο της αναδιαπραγμάτευσης του χρέους τους, η επάνοδός τους στις αγορές μπόρεσε να πραγματοποιηθεί σε δύο περίπου χρόνια.
Ένα τέτοιο σχέδιο, πάνω απ’ όλα, θα καθιστούσε ανεκτές τις απάνθρωπες θυσίες, που με τέτοια ελαφρότητα μας επιβάλλει η τρόικα.
Παραδόξως, ωστόσο, η οποιαδήποτε συζήτηση περί αναδιαπραγμάτευσης του χρέους μας θεωρείται απαγορευμένη από την ελληνική κυβέρνηση, από  την ΕΕ και από το ΔΝΤ, χωρίς φυσικά και να εξηγείται το γιατί. Παραδόξως, επίσης, η αναδιαπραγμάτευση του χρέους εσφαλμένα εξομοιώνεται με πτώχευση, με χρεοκοπία, με στάση πληρωμών ή με την  ανάγκη εγκατάλειψης της ευρωζώνης, ενώ ασφαλώς δεν πρόκειται περί αυτών. Η εξήγηση όλων αυτών θα πρέπει, ίσως, να αναζητηθεί στο γεγονός ότι στην ευρωπαϊκή πλάστιγγα βαραίνουν περισσότερο τα συμφέροντα των τραπεζών, από όσο η επιβίωση του λαού μας!  Ή  ίσως, ακόμη,  αυτά τα ανεξήγητα από πρώτη ματιά συμβαίνουν επειδή το πρώτιστο μέλημα των ακραιφνών νεοφιλελεύθερων είναι η εξαφάνιση του κράτους Πρόνοιας, που αρχίζει  στην Ελλάδα, με τη σαφή πρόθεση να  επεκταθεί, στη συνέχεια και στην υπόλοιπη Ευρώπη, και  που βεβαίως μια τέτοια σκοτεινή  διαδικασία διευκολύνεται τα μέγιστα, όταν επιχειρείται  κάτω από την  μπότα του κατακτητή (βλ. ΔΝΤ).
Αλλά, οποία ειρωνεία αλήθεια! Τώρα που η Ευρώπη χάνει το μοναδικό δικό της πρόσωπο, αυτό δηλαδή του ανθρώπινου καπιταλισμού, πασκίζει να το αποκτήσει η Αμερική.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ αγωνιά για τις εξελίξεις, στη χώρα μας, και προσπαθεί, με απόγνωση, να εμπεδώσει την πεποίθηση ότι υπάρχει λύση στο αδιέξοδο, στο όποιο έχουμε περιέλθει και ότι, συνεπώς, το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος.  Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ επιδίδεται με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτει, σε αγώνα που θεωρεί πάνω απ’ όλα ανθρωπιστικό, για να αποφευχθεί η  προγραμματισμένη δουλοποίηση των εργαζομένων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Δυστυχώς έχουμε πρόβλημα πολιτικού προσωπικού και ηγεσίας, όπως φαίνεται. Είναι άνθρωποι που παίρνουν εντολές από τις αγορές χωρίς να ενδιαφέρονται για την Ελλάδα και τους Έλληνες πολίτες και άρα δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα. Πιστεύω όμως ότι τελικά ο λαός με κάποιο τρόπο θα δώσει την λύση στα αδιέξοδά του.