24.2.11

Από την ιλαροτραγωδία στο ανέκδοτο

Του Στέλιου Παπαθεμελή 
Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης

          Αν αναζητούσε  κανείς τίτλο για τα ελλαδικά δρώμενα ως το μεσημέρι της Τρίτης ο ευστοχότερος θα ήταν: ιλαροτραγωδία.
          Δηλαδή τραγωδία που καταλήγει σε κωμικό αποτέλεσμα. Σε άλλη διατύπωση: «τραγωδία ήτις εξελίσσεται από του τραγικού εις το κωμικόν. Κατ’ επέκτασιν πάσα θλιβερά κατάστασις έχουσα κωμικήν έκβασιν» (Λεξικόν «Ηλίου»). Κωμική αλλά με τραγικά αποτελέσματα.
          Από κει και ύστερα η ιλαροτραγωδία γίνεται ανέκδοτο, ήτοι διήγηση με αστείο περιεχόμενο που προκαλεί το γέλιο (Λεξικά).
          Η τρόϊκα ανεκοίνωσε τα .... συμπεφωνημένα, δηλαδή αποκρατικοποιήσεις ύψους 50 δισ. ευρώ ως το 2015. Απλοελληνιστί ξεπούλημα εθνικής περιουσίας.
          Πού ανέκυψε το πρόβλημα; Στην ανακοίνωση όχι στο περιεχόμενό της. Ο κ. Ντερούζ τα είπε ωμά, χοντρά και άγαρμπα: βγάλτε στο σφυρί ΔΕΗ, Ελληνικό, παραλίες και ό,τι άλλο αξίζει.
          Εφ’ ω και το καθεστωτικό επικοινωνιακό σύστημα- το μόνο άλλωστε που λειτουργεί με επιτυχία- χτύπησε μεταμεσονύχτιο συναγερμό. Πηχιαίοι τίτλοι «Οργή στο Μαξίμου για τις ιδιωτικοποιήσεις- Γιώργος κατά τρόϊκας- έξαλλος ο πρωθυπουργός με την τρόϊκα – κ.α.π. Από κοντά και οι λοιπές μνημονιακές δυνάμεις, «να κηρυχθεί persona non grata η τρόϊκα» (Καρατζαφέρης)και άλλα ηχηρά παρόμοια….
          Ο κ. Παπανδρέου μάς διαβεβαίωσε προχθές ότι «δεν θα απολέσουμε τα βασικά στοιχεία της εθνικής μας κυριαρχίας». Ότι είμαστε «μειωμένης κυριαρχίας» μας το είπε άλλοτε. Με τα τεχνάσματα της προπαγάνδας αυτή τη φορά γινήκαμε ρεζίλι των σκυλιών. Τώρα τρέχουν λυτοί και δεμένοι να συμμαζέψουν τα ασυμάζευτα. Θα φέρουν λένε νόμο να απαγορεύει την εκποίηση αλλά να επιτρέπει την … αξιοποίηση.
          Κατά κανόνα άλλα σκέπτονται, άλλα λένε και άλλα κάνουν και άλλα (ξανά) λένε.
          Τον Σεπτέμβριο ο πρωθυπουργός δήλωνε στη Ν. Υόρκη: «Ξεκινήσαμε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που εφαρμόζεται σ’ ένα ευρύτατο φάσμα τομέων, όπως μεταφορές, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ακίνητα, ΔΕΚΟ, τράπεζες μέσω απ’ ευθείας πώλησης, υπογραφής σύμβασης παραχώρησης, δημόσιου διαγωνισμού, ιδιωτικοποιήσεων, στρατηγικών συνεργασιών ή χρηματοοικονομικών εταιρειών συμμετοχικού κεφαλαίου- εταιρειών holding» (Ελευθεροτυπία 15/2/2011).
          Τώρα ο κ. Παπανδρέου κάνει πίσω (τρόπος του λέγειν) στο θέμα της εκποίησης και αντ’ αυτής επιλέγει την αξιοποίηση με όλες τις υπερσύγχρονες μορφές που υπερκερούν την εκποίηση και μεταθέτουν στη μειοψηφία των μετόχων την πάσαν εξουσία. Γιατί τι είναι στ’ αλήθεια η Holding Company περί της οποίας ομιλεί; Eταιρεία η οποία με την απόκτηση μεγάλου ή και μικρού πακέτου μετοχών άλλων εταιρειών ελέγχει την δραστηριότητά τους.
          Οι σύγχρονες μορφές ελέγχου ξεπερνούν την έννοια της κυριότητας. Με την ανακοίνωση όμως της εκποίησης έγιναν μαλλιά- κουβάρια κυβέρνηση και κυβερνών κόμμα. Με το πυροτέχνημα της αξιοποίησης ωστόσο η προπαγάνδα αποπροσανατολίζει την κοινωνία και θέλει να της δείξει ότι μπορεί να έχει και την  πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο.
          Εξάλλου με το Μνημόνιο η χώρα παραιτήθηκε από τις ασυλίες και επομένως οι τοκογλύφοι μπορούν να εκποιήσουν κάθε δημόσια περιουσία.
          Όμως η ιστορία των 50 δισ. ευρώ θέτει το πρόβλημα της δυνατότητας που είχε η χώρα να μην υπαχθεί στο δυσώνυμο Ταμείο. Όπως απεκάλυψε ο Βρετανός (τότε) πρωθυπουργός Gordon Brown, το κόστος στην Ελλάδα της αποφυγής της χρεωκοπίας ήταν μόλις 30 δισ. ευρώ τους πρώτους μήνες τού 2010. Λόγω των ευρωπαϊκών καθυστερήσεων (λέει ο Μπράουν) και της ημετέρας αβουλίας (προσθέτουμε εμείς) το περιβόητο «πακέτο διάσωσης» έφτασε 110 δισ. ευρώ με όλη την τραγωδία χωρίς τέλος που έκτοτε ζούμε.
          Παραδώσαμε την οικονομική κυριαρχία στους δανειστές μας και την τριανδρία τους, με επώδυνες συνέπειες για τη λειτουργία της δημοκρατίας.
          Έχει απόλυτο δίκιο, δυστυχώς, ο Μπορίς Καγκαρλίντσκι όταν υποστηρίζει (ΝΕΑ 14/2/2011) ότι «αυτή η εκχώρηση οδηγεί στο τέλος της δημοκρατίας παρά την ύπαρξη των δημοκρατικών θεσμών».
          Το πολίτευμα λειτουργεί, οι πολίτες ψηφίζουν-όσοι έχουν το κουράγιο να πάνε στις κάλπες- αλλά δεν επηρεάζουν τις αποφάσεις της κυβέρνησής τους. Αποφασίζει η διαπλοκή (=αιμομικτική σχέση χρήματος και πολιτικής) η οποία και χειραγωγεί δεόντως το εκλογικό σώμα με τα τηλεκατευθυνόμενα ηλεκτρονικά κυρίως ΜΜΕ.
          Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, «όταν ο λαός διατηρεί τις αρετές και την εγρήγορσή του, καμιά κυβέρνηση με οποιαδήποτε ακρότητα, αδυναμία και αστόχαστες ενέργειες δεν μπορεί να τον βλάψει στο σύντομο διάστημα των 4 χρόνων» (Αβραάμ Λίνκολν).  
          Αρκεί να τις διατηρεί ή να τις ανακτήσει….
Εφημερίδα ''ΤΟ ΠΑΡΟΝ'' 20/11/2011

Δεν υπάρχουν σχόλια: