27.8.12

Οι «Πέρσες» του Αισχύλου

Θέατρο Κήπου
Δευτέρα 27 Αυγούστου
Τρίτη 28 Αυγούστου
Ώρα 9 μ.μ.

Οι «Πέρσες» του Αισχύλου είναι είδος πολιτικής πραγματείας με ποιητική μορφή. Ο Αισχύλος θέλησε να δείξει πώς μια υπερδύναμη, η Περσία, μπορεί να καταστραφεί αν υπερβεί τα παραδεδειγμένα ηθικά όρια και φτάσει στην Ύβριν.
Οι Πέρσες εγκωμιάζουν τη Νίκη του Μαραθώνα εμβληματική στην κατίσχυση του ελληνικού πολιτισμού και αποδεικνύουν κατά τον Ηρόδοτο ότι όταν οι Έλληνες ομοφρονούν, είναι ικανοί να νικήσουν και όλους μαζί τους ανθρώπους της γης.
Ο λόγος του Αισχύλου πάντα επίκαιρος..
«Ω παίδες Ελλήνων, ίτε…Ελευθερούτε πατρίδα, τέκνα, γυναίκας
και των πατρώων θεών ελευθερούτε τα ιερά και των προγόνων
τους τάφους…»
Αξιοπρέπεια..μέτρο..αινιγματικό χαμόγελο από τις κόρες του Ερεχθείου..υψηλό γούστο..σκέψη..φιλοσοφία..δημοκρατία..ποίηση..ρυθμός…βλέμμα στο ιστορικό παρελθόν που ατενίζει ένα καλύτερο αύριο..για όλα αυτά είναι τώρα που πολεμάτε…
Μάθημα από αυτήν την τραγωδία, πιο επίκαιρο, δεν γίνεται!
Συνιστούμε σε όλους τους φίλους μας (και τους…εχθρούς μας) να παρακολουθήσουν την παράσταση της τραγωδίας:

Θέατρο Κήπου                 Δευτέρα 27 Αυγούστου
                                     Τρίτη 28 Αυγούστου

                                     Ώρα 9 μ.μ.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιάννης Νικολαϊδης
Πρωταγωνιστούν: Φωτεινή Φιλοσόφου
                           Γιάννης Νικολαϊδης
                           Ζαχαρίας Ρόχας
ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ: Κώστας Λάσκος, Γιώργος Γεωργίου,Χρήστος Κανέλλης, Μανώλης Σκιαδάς, Βασίλης Ασημακόπουλος, Γιώργος Χουσάκος και χορός ανδρών.

Το κουνούπι και η καμήλα

γράφει ο Ηλίας Σταμπολιάδης

«Αλλοίμονο σας Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, ότι διυλίζετε το κουνούπι και αφήνετε την καμήλα να περάσει», αυτά είπε ο Χριστός πριν δύο χιλιάδες χρόνια και η σύγκριση της καμήλας με το κουνούπι δείχνει το μέγεθος της υποκρισίας των αρχόντων στην εφαρμογή των νόμων.
Αφορμή η σύλληψη μιας παράνομης επιχειρηματία από τις δυνάμεις της οικονομικής αστυνομίας, που διαχειρίζεται εστιατόριο στη Ύδρα χωρίς να εκδίδει αποδείξεις, παρακρατώντας έτσι το ΦΠΑ που αναλογεί στο κράτος. Προφανώς δεν είναι ο μόνος επιχειρηματίας ή πολίτης αυτού του τόπου που φοροδιαφεύγει και αποτελεί καθήκον μιας ευνομούμενης  πολιτείας να προστατεύει τα συμφέροντα του κράτους από τους καπηλευτές του δημοσίου χρήματος και άρπαγες του δημοσίου πλούτου.
Με αφορμή αυτό το προφανές αδίκημα όλα τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια του συστήματος, άνδρες και κυρίως γυναίκες, προσπαθούν να  μας πείσουν ότι αδίκως εξεγέρθηκε ο κόσμος της Ύδρας ενάντια στην οικονομική αστυνομία, προς ενίσχυση της οποίας κατέφθασαν στο νησί με πλοίο της γραμμής άνδρες των ΜΑΤ και με   ειδικά ναυλωμένη φρεγάτα οι εκπρόσωποι των αρχών, με ένα κόστος που προφανώς υπερβαίνει τις απώλειες του Δημοσίου από την φοροδιαφυγή της εν λόγω κυρίας.
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο Ελληνικός λαός είναι διεφθαρμένος και υποστηρίζει τους παρανομούντες προς έκπληξη και αγανάκτηση όλων αυτών των νομίμων πολιτών, δημοσιογράφων, πολιτικών και εντίμων διανοουμένων, που υπηρετούν το σύστημα και κόπτονται για την νομιμότητα.
Εκπλήσσονται που ο λαός υποστηρίζει έναν μικροκατεργάρη και δεν εκπλήσσονται ούτε δημιουργούν θέμα για το ότι κυκλοφορεί ελεύθερος ο Γ. Παπανδρέου  που ψευδόμενος δημοσίως λέγοντας ότι «λεφτά υπάρχουν» παρέσυρε το εκλογικό σώμα σε μία πλάνη, ζημιώνοντας το Δημόσιο με δισεκατομμύρια, τη στιγμή μάλιστα που ήδη είχε έλθει σε προ-συνεννόηση με τον τότε διευθυντή του ΔΝΤ, όπως αποκάλυψε ο τελευταίος, αλλά και  μέλη του ιδίου οργανισμού.
Εθελοτυφλούν για το ότι ο Κ. Σημίτης έκανε τα στραβά μάτια στην υπόθεση του χρηματιστηρίου, που ζημίωσε τους Έλληνες αποταμιευτές με δισεκατομμύρια και τους απέτρεψε από την πραγματική παραγωγική επένδυση οδηγώντας τους στην ανέγερση ακινήτων που τώρα φορολογούν μανιωδώς. Αδιαφορούν  για το ότι υπουργοί με αποδεδειγμένη ενοχή  στην κατασπατάληση και κατάχρηση δημοσίου χρήματος κυκλοφορούν ελεύθεροι, ενώ μερικοί από αυτούς συγγράφουν μάλιστα τα απομνημονεύματα τους για το πώς οι ίδιοι έδιναν επιδοτήσεις σε κομματικούς οπαδούς και προσελάμβαναν δημοσίους υπαλλήλους κατηγορώντας εκ των υστέρων το σύνολο του λαού ότι  τάχα «μαζί τα φάγαμε».
Είναι προφανές ότι  το κόστος της «επιχείρησης Ύδρα», που όπως ήδη  ανέφερα υπερβαίνει κατά πολύ την απώλεια της συγκεκριμένης φοροδιαφυγής, δεν έγινε για την υπεράσπιση των υπαλλήλων της οικονομικής αστυνομίας αλλά προφανώς για την πρόσληψη τυχόν εξέγερσης ενός αγανακτισμένου λαού που ζει υπό την βία της κοινωνικής αδικίας και την έλλειψη μέτρου στην εφαρμογή των νόμων.
Οδηγούν το λαό στην εξαθλίωση για να καλύψουν δικές τους παρανομίες και του δημιουργούν αισθήματα ενοχής για πραγματικές μεν παρανομίες που όμως συγκρινόμενες με τις δικές τους καταχρήσεις δίνουν ακριβώς το μέτρο σύγκρισης της καμήλας με το κουνούπι. Εάν δεν απομακρυνθούν από την εξουσία με νόμιμο τρόπο και δεν δικασθούν από ανεξάρτητους δικαστές θα οδηγήσουν το λαό  σε εμφύλιο σπαραγμό με απρόβλεπτες συνέπειες. Αυτός, προφανώς, είναι ο εφιάλτης τους και η ευθύνη είναι όλη δική τους και κατόπιν αυτών που καραδοκούν για κάτι τέτοιο.

Ποιοι καίνε την Ελλάδα;

Λιγοστά και μη σύγχρονα μέσα, λάθη και εγγενείς ανεπάρκειες της πολιτικής πυρόσβεσης. Κατανοητά και τα ειδικά χαρακτηριστικά, οι δαιμονιώδεις άνεμοι, η εφετινή ξηρασία. Όλα κατά κάποιον τρόπο εξηγούν τη νέα καταστροφή της Χίου. Λείπει ο Βίκτωρ Ουγκώ για να την απαθανατίσει!
Όμως υπάρχει μια πλευρά που οι πάντες αντιπαρέρχονται: Οι πυρκαγιές στην Ελλάδα, με απειροελάχιστες εξαιρέσεις, που προέρχονται και αυτές από εγκληματική αμέλεια, είναι έργο αδιστάκτων εμπρηστών.
Το ερώτημα για την ταυτότητα των δραστών, είναι αμείλικτο.
Στην εγκληματολογία, όταν δεν γνωρίζεις τον δράστη, ψάχνεις ποιός μπορεί να έχει λόγο να διαπράξει το αποτρόπαιον.
Παλαιότερα βασιζόμενοι σε αποχρώσες ενδείξεις, λογικές αναλύσεις και κουρδικού ελέγχου έντυπα, εκτίμησή μας ήταν ότι ηθικός και κατά περίπτωση πραγματικός αυτουργός των εμπρησμών είναι ο εξ ανατολών αγαπημένος μας γείτων…
Κάποιοι μας είπαν τότε εκτός από…τουρκοφάγους, φαντασιόπληκτους.
Αργότερα, ήρθε ο Μεσούτ Γιλμάζ (διατελέσας πρωθυπουργός) και κατήγγειλε ευθέως και επωνύμως την συνάδελφό του Τσιλέρ, ότι ως πρωθυπουργός σχεδίασε και εκτέλεσε εμπρησμούς κυρίως στα νησιά μας.
Ο Γιλμάζ ή κάποιος ανάλογος δεν ξαναβγαίνει σήμερα, αλλά τίποτε δεν έχει αλλάξει στο κεφάλαιο αυτό.
Είναι φυσικό να υποψιαζόμαστε την προέλευση του εγκλήματος. Πρέπει οι έρευνες να στραφούν κατά των πρακτόρων τους.

Πρωτογενές έλλειμμα πνευματικής διαύγειας και πολιτικής βούλησης

Του Στέλιου Παπαθεμελή

Ο κόσμος τα έχει χαμένα. Σέρνεται αλαφιασμένος και απελπισμένος. Οι ταγοί του δεν του εμπνέουν πια την παραμικρή εμπιστοσύνη.
Βιώνουμε μιαν ανομολόγητη χρεοκοπία. Έχουν βαλθεί να μας πεθάνουν, οι αλλοεθνείς κερδοσκόποι ως χώρα και οι ομοεθνείς τοποτηρητές τους ως ανθρώπους με αξιοπρέπεια.
Δεν πρέπει να τους το επιτρέψουμε. Να βρούμε τον βηματισμό μας.
Θλιβόμενοι, κακουχούμενοι και πολυειδώς πλανώμενοι, αυτόν τον καιρό αναζητούμε μιαν ανάσα ρεμβασμού στο Δεκαπενταύγουστο. Μας ανοίγει το δρόμο ο Παπαδιαμάντης. Πάμε μαζί του στις Παναγιές της Σκιάθου. Στην Παναγία την Κουνίστρα , στην Παναγίτσα στο Πυργί, στην Παναγία του Ντομάν, στην Κεχριά. «Είχα τάξιμον να υπάγω στην Κεχριάν να ψάλω το `Πεποικιλμένη‚ », αρχίζει το ομώνυμο διήγημά του, για να καταλήξει «Τέλος ηξιώθην να ψάλω το Πεποικιλμένη».
Καλλικέλαδος ψαλμωδός ο φιλόκαλος των γραμμάτων μας, κάνει ακόμη πιο μελωδικούς τους κατανυκτικότατους και λυρικότατους ειρμούς και τροπάρια.
Ωσεί αυτήκοοι και αυτόπτες τον παρακολουθούμε:
«Πεποικιλμένη τ θεία δόξη, ερ κα εκλες Παρθένε μνήμη σου, πάντας συνηγάγετο, πρς εφροσύνην τος πιστούς».
Οι απαίδευτοι στη βαθύτερη ουσία της πίστεως, αντιπαρέρχονται ανυποψίαστοι όσα βιώνουν φωτισμένα μυαλά όπως ο Τσαρούχης. Αυτός έβλεπε ότι το μεγάλο οικοδόμημα της Ορθοδοξίας εκτός από τα δόγματα και τους κανόνες, «τόχτισαν ποιητές, μουσικοί, ζωγράφοι, κεντηστάδες, χρυσικοί και καλαϊτζήδες, χτίστες και αρχιτέκτονες».
Τι κατόρθωσαν όλοι αυτοί; «Με τον τρόπο τους εκφράσανε το συνδυασμό του πνεύματος με τη σάρκα, τη θεϊκή ισορροπία ανάμεσα στα δύο, που αποτελεί την ουσία του Όρθόδοξου Χριστιανισμού»(Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος σ.94).
Οσμή ευωδίας πνευματικής ο εκκλησιαστικός Δεκαπενταύγουστος. Οι ιερές ακολουθίες του, συμπυκνώνουν μια κοσμοαντίληψη, η οποία απορρίπτει την «αδάπανον ευλάβειαν» πολλών σύγχρονων χριστεπωνύμων, τους οποίους βεβαίως «ου παραδέχεται η βασιλεία των ουρανών» (Μ. Βασίλειος). 
Σίγουρα η πίστη είναι μια προσωπική περιπέτεια του ανθρώπου στην αναζήτηση και συνάντησή του με τον Θεό.
Για τον πολλαπλά εφιαλτικότερον παρόντα αιώνα, ισχύουν ασφαλώς όσα είπε ο Marcel Moré για τον προηγούμενο: «Ο λόγος εκείνων που βρήκαν τρόπο να καθήσουν άνετα πάνω στο σταυρό, δεν μπορεί πια να έχει καμιάν απήχηση σ’ έναν αιώνα που σπαράζεται από πραγματικότητες ουσιαστικά τραγικές».
Είναι βέβαιο ότι διαθέτουμε και τις γνώσεις και τα εργαλεία για να βγούμε από την κρίση (Κρούγκμαν, Τέλος στην ύφεση τώρα, 259). Πλην, το μόνο που εμποδίζει την ανάκαμψη είναι η έλλειψη πνευματικής διαύγειας και πολιτικής βούλησης (ένθ.αν.).
Η πνευματική διαύγεια, αποτελεί όρο σωστής προσέγγισης. Η συμβατική σοφία σέρνεται συχνά από ιδεολογικοπολιτικές προκαταλήψεις. Γι’ αυτήν, η κρίση είναι ατύχημα στην αρένα των αγορών. Το Ευαγγέλιο  όμως, την βλέπει ως ανθρωπολογική βλάβη.
Η χριστιανική ερμηνεία της κρίσης, ξεκινάει απ’ την διάγνωση ότι «ρίζα πάντων των κακών εστίν η φιλαργυρία, (Απ.Παύλος,Τιμ.Α’ 6,10).
Αμείλικτο το ευαγγελικό κατηγορώ κατά της πλουτοκρατίας:
«Ακούστε με τώρα κι εσείς οι πλούσιοι, κλάψτε με γοερές κραυγές για τα βάσανά σας που όπου νά ’ναι έρχονται. Ο πλούτος σας σάπισε και τα ρούχα σας τά ’φαγε ο σκόρος, το χρυσάφι σας και το ασήμι κατασκούριασαν και η σκουριά τους θα είναι μαρτυρική κατάθεση εναντίον σας και θα καταφάει τις σάρκες σας σαν τη φωτιά» (Ιάκωβος 5,1-3).
Συγκλονιστικά και τα πατερικά κείμενα που μαστιγώνουν το ατομικό κέρδος, τον ακόρεστο πλουτισμό, την τοκογλυφία.
Ποιος είναι εν τέλει ο χριστιανικά εύπορος; Ο αυτάρκης. «Ο μη δεόμενος των αλλοτρίων αλλ’ εν αυταρκεία αγαπών είναι, πάντων εστίν ευπορώτερος» (Ιω.Χρυσόστομος PG,48,982).
Όσα αποκαλύφθηκαν εσχάτως, αποδεικνύουν ότι τροϊκανοί και ημέτεροι γνωρίζουν αείποτε ότι βαττολογούν για ένα πρόγραμμα που δεν έχει ενδεχόμενο ούτε ένα στο εκατομμύριο να πραγματωθεί.
Τέλειωσαν και τα ψέματα της πολιτικής τάξης.
Πέστε στον κοσμάκη όλη την αλήθεια, αφού ούτως ή άλλως  αυτός θα πληρώσει τον λογαριασμό.
Επιστροφή στην ανάπτυξη. Να ξεκινήσουμε απ’ το μηδέν. Να ανασκουμπωθούμε όλοι. Κάτι  να παραγάγουμε… 
«Έως πότε θα είμεθα αχαρακτήριστοι Γραικύλοι;» (Παπαδιαμάντης, Η κάλτσα της Νώενας,Βήμα,Άπαντα 12,65).

Πότε θα κάνει ξαστεριά;

του Στέλιου Παπαθεμελή

 «Μες στων καιρών την ανημποριά
διώξε το γρέγο και το βοριά
και ξαναγύρισε ήλιε στη γη
με του θριάμβου σου την κραυγή.
Ότι συ ει η αλήθεια και η ζωή και η ανάστασις.
Ο ων και ο ην και ο ερχόμενος».

Αγωνία και προσμονή, αποτυπωμένες στις «Μέρες Επιταφίου» του Νίκου Γκάτσου, κατά παραγγελία Μάνου Χατζηδάκη.
Η χώρα βιώνει την αγωνία στο ζενίθ, ενώ εξαντλείται η προσμονή της.
Εγκλωβισμένη σ’ ένα «πρόγραμμα» που οδηγεί στο πουθενά, βάλλεται πανταχόθεν με καταιγιστικά πυρά. Διεθνείς κερδοσκόποι, ανάλγητοι εταίροι, ιδιοτελείς σύμμαχοι και λοιποί αναξιόπιστοι θεσμικοί, εκτέλεσαν επί τόπου και επέπεσαν σαν τα κοράκια στο οδωδός και τυμπανιαίο πτώμα της ελληνικής οικονομίας.
Όσο περνάει ο καιρός, όλο και κάποιος από τα ενδότερα του κακόφημου ΔΝΤ βγάζει στη φόρα μερικά από τα μύρια άπλυτά του που αποκαλύπτουν το βρώμικο παιχνίδι που έπαιξαν και συνεχίζουν σε βάρος μας, αλλοεθνείς, ου μην αλλά, και ομοεθνείς εχθροί του λαού. Χαρακτηριστικές αν και «μισές» προς το παρόν οι παρεμβάσεις του Πίτερ Ντόιλ και του ημέτερου Π. Ρουμελιώτη.
Για «παραλείψεις και συγκαλύψεις» στην ευρωπαϊκή και την ελληνική κρίση χρέους μίλησε ο πρώτος. Ενώ το εκ γενετής «μη εφαρμόσιμο» του ελληνικού προγράμματος επεσήμανε ο δεύτερος, που πρότασή του για κούρεμα τότε που ήταν επωφελής (Μάιος-Αύγουστος 2010), απέρριψε ο ΓΑΠ.
Ο φωτισμένος πατέρας της Ευρώπης Ζαν Μονέ εύστοχα διέγνωσε ότι το κοινό όφελος, η συγκεκριμένη, όπως έλεγε, αλληλεγγύη αποτελεί τη συγκολλητική ουσία των ευρωπαϊκών λαών.
Αυτό ανέτρεψαν οι άπληστοι κερδοσκόποι, επιβάλλοντας υπέρτατο νόμο τη σωτηρία των τραπεζών, μέσω της πειθήνιας κομματοκρατίας, που λειτουργεί ως θυγατρική της τραπεζικής βιομηχανίας.
Χυδαιολογούν τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ και ανευθυνοϋπεύθυνοι πολιτικοί τύπου Ρέσλερ χύνουν καθημερινά δηλητήριο κατά της Ελλάδος, κλιμακώνοντας έναν αήθη πόλεμο νεύρων που αμαυρώνει τη διεθνή εικόνα της χώρας, διαχέοντας μηνύματα αβεβαιότητας.
Για ποιο επενδυτικό κλίμα κόπτονται ορισμένοι, ενώ μοιράζουν αυτοεκπληρούμενες προφητείες καταστροφής και μονάχη έγνοια έχουν τον σφετερισμό του εθνικού μας πλούτου; Ο καυγάς τους είναι για το… πάπλωμα!
Εγκαλούμεθα για υπερμεγέθη δημόσιο τομέα, αν και είναι κάτω του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Το πραγματικό μας πρόβλημα είναι η λειτουργική του ανασυγκρότηση με δραστική ελάττωση της γραφειοκρατίας.
Η ΕΚΤ είναι υποτίθεται η τράπεζα όλων των Ευρωπαίων. Αδιανόητο επομένως να μας εκβιάζει με χρεοκοπία αν δεν αποπληρώσουμε τα 3,2 δισ.€ της 20/8. Αδυνατούμε. Τα 31,3 δισ.€. του τριμήνου τα έχουν προκατάσχει: 23,8 δισ. για τις τράπεζες, 1,4 δισ. σε τόκους και 2 δισ. έντοκα γραμμάτια δημοσίου, προσθέτοντας τα 3,2 δισ. της ΕΚΤ= 30,4 δισ.€. Υπόλοιπον εγγύς του μηδενός, 0,9 δισ. για την πραγματική οικονομία!
Παρ’ όλα αυτά η ΑΤΕ Bank, η οποία μαδήθηκε με το «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων, αντί να εισφερθεί σ’ ένα ισχυρό δημόσιο τραπεζικό πυλώνα, σε εκπλήρωση προφανώς διαπλεκομένων προεκλογικών δεσμεύσεων που αφορούν και την εξαφάνιση του δικομματικού χρέους (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) 210 δισ.€, ιδιωτικοποιήθηκε.   
Οι ελλαδικές πολιτικές ελίτ, αντί να ηγηθούν μιας πανστρατιάς που θα βάλει όλο αυτό το αληταριό στο μπάγκο του, αντιπαρέρχονται με αιδήμονα σιωπή τα τεκταινόμενα, όταν δεν τα αναπαράγουν.
Σπρώχνοντας την Ελλάδα στον όλεθρο, οι εταίροι πριονίζουν χωρίς να το συνειδητοποιούν, το δένδρο στο οποίο κάθονται. Και απομιμούνται τους προγόνους τους.
Έγραφε ο γενναίος Μακρυγιάννης:
«Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίγοι τους δυστυχείς Έλληνες. Εις της πρώτες χρονιές εφόδιαζαν τα κάστρα των Τούρκων˙ τους κατάτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα διά να μην υπάρξουν. Η Αγγλία τους θέλει να τους κάμη Άγγλους με την δικαιοσύνη την αγγλική, καθώς οι Μαλτέζοι ξυπόλυτους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρούσοι Ρούσους, κι ο Μετερνίκ της Αούστριας Αουστριακούς -κι όποιος τους φάγη από τους τέσσερους. Και τους λευτερώνουν χειρότερα κι από τους Τούρκους. Και οι τέσσεροι καλά φρονούν, όμως να ιδούμεν τι λέγει κι αυτός ο μάστορης ο γερο-Θεός».
Όλοι μας γέλασαν φοβερά. Μόνη ελπίδα μας να ανατρέψουμε τα Μνημόνια για να μην καταντήσουμε ευρω-γερμανική αποικία, «ο μάστορης ο γερο-Θεός» να βάλει το χέρι Του και μεις μυαλό.
Αμήν!

«Ο καιρός για λιτότητα είναι η άνθηση και όχι η κάμψη» ηλίθιοι, αναβοά ο Keynes

Του Στέλιου Παπαθεμελή
Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης
 
Παρακολουθούμε το κύκνειο κυβερνητικό άσμα του πολιτικού προσωπικού. Είδους υπό εξαφάνιση! Το «παλιό» οπισθοδρομεί ενώ το «νέο» αργοπορεί.
Σε ανώμαλες περιόδους ο ιστορικός χρόνος συντομεύεται. Και μεγάλες αλλαγές συντελούνται με γοργούς ρυθμούς. Κόσμος πάει κι έρχεται, μάλλον περαστικοί είναι… Σημασία έχει οι αλλαγές να γίνουν προς το καλύτερο. Αυτό όμως προϋποθέτει ισχυρή γνώση ιστορίας. Ο Πολύβιος την ονομάζει «αληθινωτάτην παιδείαν και γυμνασίαν (= άσκηση) προς τας πολιτικάς πράξεις» (Ιστορίαι Α, 1, 1). Εξυπακούεται ότι οι «πεπαιδευμένοι», πρέπει να είναι δίκαιοι και ανδρείοι. Αυτονοήτως ικανοί. Το «παλιοί» ή «νέοι» αποπροσανατολίζει. Στη θουκυδίδεια επιστημολογία «νομίσατε νεότητα και γήρας άνευ αλλήλων μηδέν δύνασθαι» (VI, 18, 6). Διότι «ομού το φαύλον και το μέσον και το πάνυ ακριβές, αν συγκραθέν μάλιστα αν ισχύειν». Κοντολογίς, μόνο αν γίνει ένας σωστός συγκερασμός απ’ τους ανώριμους νέους, τους ώριμους και τους φρόνιμους ηλικιωμένους θα απαρτισθεί ένα ισχυρότατο σύνολο.
Η πολιτική τάξη αγωνιά για την νομιμοποίησή της από τους δανειστές και τη Γερμανία ως επιχώριος τοποτηρητής της ξενικής εξουσίας.
Επειδή πάντως ουδέν κακόν αμιγές καλού, παρά και εξαιτίας της χαώδους κατάστασης που κυριαρχεί, «ελήλυθεν η ώρα» να αντιμετωπισθεί εκείθεν των μνημονίων, το αμαρτωλό πλέγμα διαφθοράς, διαπλοκής, φοροδιαφυγής και συνενοχής ενός προνομιούχου τμήματος της κοινωνίας. Το απαρτίζουν, ως γνωστόν, εθνικοί εργολάβοι και προμηθευτές, συνεξουσιάζοντα κομματικά απολειφάδια, συγκυβερνώντες εργατοπατέρες που εξευτελίζουν τον θεσμό του συνδικαλισμού και ό,τι άλλο ανέδειξε το πελατειακό κράτος που εμπόδισε τη δημιουργία ενός κανονικού, αξιόπιστου, αποτελεσματικού και τίμιου κράτους.
Η κυβέρνηση, που αυτή την ώρα επελαύνει «υψηλή επιταγή» της Κατοχής κατά της φτωχολογιάς για να μαζέψει άλλα 11,5 δισ. € από το εξαντλημένο υστέρημα της, μπορεί αδαπάνως και με απλή θέληση εδώ να δράσει. Να ανοίξει δηλαδή το κεφάλαιο των αναγκαίων και σωστών μεταρρυθμίσεων. Όχι των ανοήτων περί φαρμακείων, ταξί κ.λ.π.
Θα παράσχει δε μέγιστο παράδειγμα η πολιτική τάξη, αν επιβάλει εις εαυτήν την εξόφληση των κομματικών θαλασσοδανείων εκ. € (Ν.Δ.=120, ΠΑΣΟΚ 125, λοιποί του διακομματικού καρτέλ μικρότερα ποσά). 
Ιταμή πρόκληση στον πολίτη που αγωνιά για το γάλα του παιδιού του, η πρόσφατη αδρή επιδότηση των κομματικών ταμείων με τα ακόλουθα εκ.€ για το 2012: Ν.Δ. 15,4, ΣΥΡΙΖΑ 14,1, ΠΑΣΟΚ 7,5, Ανεξάρτητοι Έλληνες 4, ΚΚΕ 4, Χρυσή Αυγή 3,75, ΔΗΜΑΡ 3,4.
Είναι βέβαιον ότι δεν τα χρειάζονται, αφού διαθέτουν στρατιές απεσπασμένων υπαλλήλων, δωρεάν τηλέφωνα και άλλες δημόσιες παροχές (π.χ. για τα «ιδρύματά» τους κ.λ.π.). Ενώ λόγω διαπλοκής, εισρέουν στα ταμεία τους απροσδιόριστοι άδηλοι πόροι.
Αείποτε ζητούμενο και ουδέποτε ικανοποιούμενο η εσωκομματική δημοκρατία. Γι’ αυτό οι βουλευτές εξακολουθούν εξαρτήματα της προσωποπαγούς ηγεσίας. Αυτό τινάζει στον αέρα το πολίτευμα. Έτσι η πολιτική τάξη θα συνεχίσει να βλάπτει τη χώρα.
Σημαντική πάντως κίνηση για την έξοδο από την χρόνια κρίση, θα ήταν η απλή αναλογική.
Ούτε οι ημέτεροι, ούτε τ’ αφεντικά και ο περίγυρός τους της συμβατικής σοφίας, υποταγμένοι όλοι σε βολικές πολιτικές και ιδεολογικές προκαταλήψεις, έχουν το κουράγιο να ξεκολλήσουν απ’ τη βάναυση συνταγή της λιτότητας. Προς κέντρα λακτίζουν. «Ο καιρός για λιτότητα είναι η άνθηση, όχι η κάμψη», αναβοά, εις ώτα μη ακουόντων, ο εμπειρότατος Keynes.
Οι σοφοί του κόσμου αποκαλύπτονται στην διαχρονικότητα του Ελληνισμού. «Πώς καταντήσαμε λοχία», ρεζίλι των σκυλιών;
Η ουσία του προβλήματός μας είναι ηθικοπνευματική.
Μπορούμε από παράδειγμα προς αποφυγήν, να γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση; Μπορούμε, όπως πολλές φορές ως τώρα…