28.12.13

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τις τελευταίες εβδομάδες η αιθαλομίχλη πνίγει τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Δραματική είναι η κατάσταση και στη Θεσσαλονίκη, ιδίως στις δυτικές συνοικίες της.

          Τέσσερις φορές πάνω από τα όρια της Ε.Ε. η τοξικότητα των αιωρούμενων σωματιδίων. Δεκαεννέα καρκινογόνες ουσίες ανίχνευσε επιστημονική μελέτη του Α.Π.Θ. στη σωματιδιακή ρύπανση των δυτικών συνοικιών της Θεσσαλονίκης.

          Ώσπου να βρεθούν οι δέκα συναρμόδιοι υπουργοί προς δόξαν της ελληνικής γραφειοκρατίας για να συνυπογράψουν την Κοινή Υπουργική Απόφαση, που υποτίθεται αντιμετωπίζει το πρόβλημα, οι βλάβες στην υγεία των πολιτών θα είναι ανήκεστες.

          Πάντως, η πολυθρύλητη απόφαση, οψέποτε ληφθεί, περιλαμβάνει σειρά μέτρων, τα οποία είναι ημίμετρα και εξ ορισμού ανεπαρκή να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.

          Εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα ενός εστί χρεία: της μείωσης  του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης.

          Οι « σοφοί » της εξουσίας να στίψουν το μυαλό τους να βρουν το ισοδύναμο εσόδων, αλλά και να πατάξουν την λαθρεμπορία, που επικαλούνται ως επιχείρημα της απραξίας τους. Μπορούν αν θέλουν να χτυπήσουν το βρώμικο πανίσχυρο κύκλωμα της λαθρεμπορίας.
www.danagennisi.gr

23.12.13

Να μη ζούμε σαν να μη γεννήθηκε ο Χριστός

Να μη ζούμε σαν να μη γεννήθηκε ο Χριστός

 Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Το «μέγα και παράδοξον θαύμα» της Θείας Γέννησης ανέτειλε στον κόσμο «το φως το της γνώσεως». Και φωτίζει έκτοτε  «τους εν σκότει και σκιά θανάτου», δηλ. την Οικουμένην άπασαν. Πρέπει όμως να θέλει αυτή να φωτισθεί . Επειδή ο Θεός ελευθέρoυς εποίησε τους ανθρώπους. Η απάνθρωπη κατάχρηση της ελευθερίας από εκείνους που σφετερίζονται εξουσία και χρήμα- όψεις του ιδίου νομίσματος- συσσώρευσε στις κοινωνίες αυτήν την απερίγραπτη συμφορά που βιώνουμε και
σήμερα.

    Κάποτε μιλούσαμε , από απόσταση ασφαλείας,  για τους πεινασμένους και απόκληρους του γ΄κόσμου. Αλλά πως τα φέρνει η ζωή , ο γείτονας  της διπλανής πόρτας έφθασε σήμερα να ζει σε τριτοκοσμικές συνθήκες.

    Οι Έλληνες υφίστανται ένα ατελείωτο μαρτύριο βάναυσων περικοπών των μέσων της ζωής τους: Οι καταγεγραμμένοι άνεργοι ( η άδηλη ανεργία είναι άλλο κεφάλαιο) τον Σεπτέμβριο μετρήθηκαν στους 1.376.463. Οι συνταξιούχοι είναι 2.7000.000.Οι εργαζόμενοι μόνο 3.600.000. Οι τελευταίοι με τον ιδρώτα τους πρέπει να εξασφαλίσουν τον επιούσιον των προηγουμένων και επί  πλέον άλλων περίπου 4.000.000       ( παιδιά, ασθενείς και κοινωνικά ευάλωτες ομάδες) .

    Απολογισμός μνημονίου: Το 60% του εργασιακά ενεργού πληθυσμού δεν βρίσκει δουλειά. Οι παραγωγικές δομές μας καταστράφηκαν. Νέοι φόροι 1,69 δις ευρώ μας περιμένουν. Την ίδια ώρα το ενεργητικό των τραπεζών της Ε.Ε- και οι δικές μας- είναι 3 ½  φορές μεγαλύτερο από το άθροισμα του ΑΕΠ των χωρών τους. Το τίμημα αυτής και άλλων δυσπλασιών πληρώνεται με το εν εξελίξει κοινωνικό ολοκαύτωμα .

    Ωστόσο υπάρχει ελπίδα, ευαγγελίζεται ο Αλβανίας Αναστάσιος (Θεός εφανερώθη εν σαρκί , σ. 83 επ.) «αρκεί να μη ζούμε σαν να μη γεννήθηκε ο Χριστός». Υπάρχει ελπίδα στην τελική νίκη της αλήθειας και της αγάπής και τη συντριπτική ήττα της υποκρισίας, της κερδοσκοπίας, της απληστίας , της αδικίας, της εκμετάλλευσης και του φόβου.

    Αυτός που γεννήθηκε στην Φάτνη με την άκρα ταπείνωση σώζει τον κόσμο. Τον καταστρέφουν εκείνοι που γεννήθηκαν στα παλάτια. Η κοινή πίστη ενώνει τους ανθρώπους ως πρόσωπα.

    Η αποδόμηση ως κυρίαρχη ιδεολογία σήμερα στην πατρίδα μας και σε ολόκληρη την Ευρώπη επέβαλε πρακτικές αποδυνάμωσης και περιθωριοποίησης της παρουσίας της Εκκλησίας . Δεν θέλουν κοινωνία προσώπων αλλά κοινωνία-πολτό.

Χωρίς εθνική και πνευματική οντότητα, άβουλη και  απρόθυμη να αντισταθεί στο κακό.

    Οι εκκοσμικευμένες ευρωπαϊκές ελίτ ντρέπονται για την χριστιανική τους καταγωγή και αν κατά συνθήκην χρησιμοποιούν χριστιανικούς τίτλους, όπως π.χ. το C.D.U.( Χριστιανική Δημοκρατική Ένωση) της Μέρκελ , ούτε τα κόμματα ούτε και οι ηγεσίες τους έχουν την ελάχιστη λειτουργική σχέση με την πνευματική  ζωή και τα βιώματα της πίστης.

    Τα έκγονα των πατέρων της Ευρώπης μάχονται το έθνος – κράτος . Στο όνομα της ισοπεδωτικής παγκοσμιοκρατίας εξοβελίζουν την πίστη από τον κώδικα αξιών ζωής, διαβρώνουν εκ των ένδον την οικογένεια, τελευταία έπαλξη αντίστασης στην πολτοποίηση.  Την αντικαθιστούν με  το άτομο,τα άτομα.

    Ο γάμος επί αιώνες « ανδρός και γυναικός συνάφεια» , αφού μόνο με αυτήν γεννιέται άνθρωπος, « και συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία» με βούλα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου εκπίπτει σε διαλυτό ανά πάσαν στιγμήν σύμφωνο συμβίωσης.  Και ασχέτως φύλου . Ο Πούτιν κατηγορείται από τους « ευαίσθητους» Ευρωπαίους ηγέτες για την άρνησή του στο όνομα της Ορθόδοξης Παράδοσης να υιοθετήσει τους γάμους ομοφυλοφίλων ότι παραβιάζει
δήθεν τα ανθρώπινα δικαιώματα. O tempora , o mores!

    Οι δανειστές μας είναι τοκογλύφοι αισχίστου είδους . Και οι υποτιθέμενοι διασώστες μας φανατικοί υπηρέτες των αφεντικών τους. Οι προϋποθέσεις δανειοδότησης σήμερα είναι τέτοιες που όπως καταγγέλλει ο Ούγγρος Πρωθυπουργός    

Β. Ούρμπαν «θέτουν σε κίνδυνο την εθνική κυριαρχία και πιέζουν τις κυβερνήσεις να πάρουν τα χρήματα από τους ίδιους τους ανθρώπους στους οποίους θα έπρεπε να τα χορηγούν».

    Η μνημονιακή Ελλάδα  βασανίζεται από τους διεθνείς δημίους της με την απλόχερη συνέργεια  εθελόδουλων επιχωρίων που αντι να αντιστέκονται συνεπικουρούν.

    Επιβάλλεται το ξεκαθάρισμα που έκανε άλλοτε ο Ελύτης: « Υπάρχουν δύο Ελλάδες αυτή που εξαναγκάζεται και τους ίδιους  τους υπηκόους της να καταπονεί και σ΄ένα διεθνή χορό μεταμφιεσμένων να μετέχει με το όνομα της Ευρώπης ( διάβαζε Αμερικάνας). Και υπάρχει η άλλη που εξακολουθεί να υπακούει στον Ηράκλειτο και στον Μακρυγιάννη».

     Και καταλήγει : «Η πρώτη μπορεί να καταλυθεί μια μέρα. Η δεύτερη ακόμα και αν μείνη χωρίς υπόσταση, ποτέ.

Τουλάχιστον εγώ γι΄αυτήν υπάρχω» (Ελύτης, Συν τοις άλλοις, σ. 253)

    Και εμείς Ποιητή μας  γι΄αυτήν υπάρχουμε…

*Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης                                                                                          www.stelios@papathemelis.gr

19.12.13

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης

Στέλιος Παπαθεμελής έκανε την ακόλουθη δήλωση:


Εικόνα πρώτη:
Διατελέσας υπουργός Συγκοινωνιών και Πολιτισμού, κατά τεκμήριον έχων και κατέχων, συλλαμβάνεται να κυκλοφορεί χάριν αναψυχής σίγουρα, το πολυτελές όχημά του με πλαστές πινακίδες.
Εικόνα δεύτερη:
Φτωχοί μεροκαματιάρηδες παροπλίζουν τα ταπεινά οχήματα-εργαλεία τους επειδή αδυνατούν να πληρώσουν φόρους, ασφάλειες και λοιπό κόστος λειτουργίας τους.
Ουδείς από αυτούς διανοήθηκε να μιμηθεί τον πρώην υπουργό, να παραδώσει τις πραγματικές και να τοποθετήσει στο αυτοκίνητό του κίβδηλες και παραποιημένες για να γλιτώσει το φορολογικό βάρος.
Οι έντιμοι προτιμούν τα πόδια και το λεωφορείο από το όνειδος της πλαστογραφίας.
Ο δράστης αυτού του θλιβερού συμβάντος τιμώνταν  στις εκλογές της τελευταίας 20ετίας με την ψήφο πολλών χιλιάδων πολιτών οι οποίοι τώρα πρέπει να αισθάνονται τύψεις για την επιλογή τους. Και για αυτήν και για πλείστες άλλες…
Τέτοιες τύψεις όμως μπορούν υπό προϋποθέσεις να αποβούν σωτήριες, αν συνοδεύονται από έμπρακτη μετάνοια.
Η κατάσταση την οποία βιώνουμε στη χώρα επιβεβαιώνει τον λόγο του Αντισθένη «Τας πόλεις απόλλυσθαι, όταν μη δύνωνται τους φαύλους από τον σπουδαίων διακρίνειν»(Διογένης Λαέρτιος στ, 1,5). Δηλαδή οι πολιτείες αφανίζονται, όταν οι πολίτες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους φαύλους από τους ότι άξιους.
Και το χρέος να ξεχωρίζουν είναι το ζητούμενο.     

18.12.13

ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

   Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η σερβική κυβέρνηση ακύρωσε την προγραμματισμένη για τις επόμενες μέρες τριήμερη Διάσκεψη Σερβίας – Τουρκίας – Βοσνίας, διότι ο Ερντογάν δεν ανεκάλεσε την αναίσχυντη δήλωσή του ότι «το Κόσσοβο είναι Τουρκία και η Τουρκία Κόσσοβο».

   Στον αντίποδα της σερβικής γενναιότητας η κωφάλαλη ελληνική Κυβέρνηση δεν άκουσε το αχαλίνωτο ξεσάλωμα του νεοοθωμανού στην Κεσάνη (09/12/13) που ούρλιαζε ότι «η Θράκη έχει για μας ιδιαίτερη σημασία. Η Θράκη είναι ταυτόχρονα και Θεσσαλονίκη, είναι και Κομοτηνή και Ξάνθη»! Γι’ αυτό και δεν αντέδρασε πέρα από μια καθυστερημένη, άχρωμη και υποτονική δήλωση υπαλλήλου του ΥΠΕΞ. Ούτε φυσικά ματαίωσε την επίσκεψη Νταβούτογλου στην Αθήνα. Αντίθετα τον υπεδέχθη έν χορδαίς και οργάνοις.

    Σε   αποκορύφωση της εμφανούς  δουλικότητάς μας, οι δικοί μας τον παρακολουθούν - με βαθιά κατανόηση - να μας  καθυβρίζει, διότι τάχα δεν «φροντίζουμε»  το τζαμί του Μοναστηρακίου, κάτι  που του προκάλεσε, λέει, εξαιρετική θλίψη ….

     Θα περιμέναμε από τον Έλληνα ομόλογό του, να αποστομώσει τον αυθάδη και ξεδιάντροπο νεοοθωμανό βεζύρη  για την κατά συρροήν και κατά εξακολούθηση πολιτιστική γενοκτονία των ιερών της Ορθοδοξίας μας στην τουρκική επικράτεια.

Όπως για παράδειγμα, την πρόσφατη μετατροπή σε τζαμί  της  Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντας, το εν εξελίξει σχέδιο τζαμοποίησης του Τιμίου Προδρόμου της ιστορικής Μονής του Στουδίου,  την επικρεμάμενη μετατροπή σε τζαμί της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινουπόλεως και άλλες τουρκικές αθλιότητες ών ούκ έστι αριθμός.

   Η ρωμαλέα και αποφασιστική στάση της σερβικής κυβέρνησης αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και δείχνει το δρόμο της τιμής και της ευθύνης σε όλους. Και ιδίως σ’ αυτούς που τον έχουν χάσει….

* Προέδρος της "Δημοκρατικής Αναγέννησης" 

12.12.13

ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

Του Ηλία Σταμπολιάδη

Όλοι βιώνουμε καθημερινά την εθνική υποδούλωση της χώρας μας και παρ’  όλα αυτά όχι μόνο δεν έχουμε οργανωθεί να την αποτινάξουμε αλλά ούτε καν τολμάμε να το διανοηθούμε, υποταγμένοι στην αδράνεια και την ηττοπάθεια που πολλοί την αποδέχονται  ως μέσον συμμετοχής μας σε έναν τάχα ανώτερο δυτικό πολιτισμό.
Η υποδούλωση αυτή τη φορά δεν ήλθε με την εισβολή ξένων στρατευμάτων στη χώρα. Άρχισε με την εισβολή δανεικών χρημάτων από το εξωτερικό, όχι για την δημιουργία παραγωγικών μονάδων που τα προϊόντα τους θα αποπλήρωναν το χρέος, αλλά σπαταλήθηκαν  στη διαφθορά, στην αύξηση του καταναλωτισμού σε εισαγόμενα προϊόντα και σε  μη παραγωγικές κινητές και ακίνητες περιουσίες δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της ευημερίας.
Η ψευδαίσθηση αυτή, η οποία είναι ενάντια στην πραγματική οικονομία και την παράδοση της συντηρητικής διαχείρισης του οικογενειακού και εθνικού εισοδήματος, δημιουργήθηκε  με την εισβολή όχι μόνο ξένων προτύπων διαβίωσης αλλά και με την σταδιακή κατάργηση των ηθικών και πολιτισμικών αξιών που διατήρησαν το ελληνικό έθνος ζωντανό μέχρι τις ημέρες μας.
Εξ αρχής, οι δανειστές όχι μόνο γνώριζαν αλλά και φρόντισαν ώστε τα χρήματα που δανείζουν να μην επενδυθούν σε παραγωγικές επενδύσεις που θα ανταγωνίζονταν τις δικές τους οικονομίες. Έναντι του προφανούς κινδύνου μη αποπληρωμής των δανείων επέβαλαν υψηλά επιτόκια τα οποία επαύξησαν το χρέος κεφαλαιοποιώντας τους απλήρωτους τόκους. Σε ανύποπτο χρόνο παρέσυραν  την Ελλάδα στον μηχανισμό του ευρώ με την πρόφαση του σταθερού νομίσματος  στερώντας τη χώρα από το δικαίωμα έκδοσης χρήματος και στη συνέχεια η τρόϊκα μετάτρεψε το χρέος προς ιδιώτες σε χρέος προς κράτη. Συγχρόνως έδεσαν την Ελλάδα με δανειακές συμβάσεις του θέτουν ενέχυρο την δημόσια και ιδιωτική περιουσία και το συμφέρον των δανειστών υπεράνω αυτού των Ελλήνων πολιτών.
Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να είχαν  συμβεί εάν οι  Έλληνες πολιτικοί είχαν τον στοιχειώδη πατριωτισμό και δεν ενεργούσαν υπό τις υποδείξεις των υπονομευτών της εθνικής μας ανεξαρτησίας, οι οποίοι τους υποστήριξαν να καταλάβουν την εξουσία.  Βεβαίως σε αυτό έχει συμβάλει με τις επιλογές του ένας εντέχνως εκμαυλισμένος λαός που σήμερα διαμαρτύρεται διότι οι πολιτικοί, που αυτός επέλεξε, τον οδηγούν στην καταστροφή.
Δυστυχώς το ψευδεπίγραφο δημοκρατικό  μας σύστημα δεν καλλιεργεί τη συλλογικότητα και το κοινοτικό πνεύμα αλλά αφήνει τον ιδιώτη αδύναμο απέναντι σε ένα ισχυρό κυβερνητικό μηχανισμό που ουσιαστικά δεν προέρχεται από αυτόν αλλά  ούτε και ενεργεί για αυτόν. Το κομματικό σύστημα διασπά τον κόσμο δημιουργώντας αντιπαλόμενους πόλους που κατακερματίζουν την εθνική μας συνοχή.
Δύο είναι οι δράσεις που είναι απαραίτητες για την ανάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας που αποτελεί και προϋπόθεση για την βιώσιμη οικονομική μας ανάπτυξη, η οικονομική και η πολιτειακή. Η οικονομική δράση απαιτεί:
1.    Άμεση περικοπή των 2/3 του χρέους που στην ουσία αποτελούν κεφαλαιοποίηση των τόκων και δικαιώματα μας για τις αποζημιώσεις του Παγκοσμίου πολέμου. Βασικό επιχείρημα για τη δράση αυτή συνιστά η συνυπευθυνότητα των δανειστών, πράγμα που οι ίδιοι εφάρμοσαν για τις καταθέσεις στην Κύπρο, καθόσον:  α) Γνώριζαν ότι το εμπορικό ισοζύγιο πληρωμών της χώρας ήταν αρνητικό και για την εξισορρόπηση της διαφοράς αγόραζαν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου δανείζοντας του με τον τρόπο αυτό τα χρήματα για να ξεπληρώσει τη διαφορά και που αμέσως η κατοχή των ομολόγων επέστρεφε σε αυτούς ως κέρδος έναντι της αντίστοιχης εμπορικής ζημιάς για την Ελλάδα.  β) Το δημιουργηθέν κέρδος δεν το θέτουν σε κυκλοφορία στη δική τους αγορά για να αποφύγουν πληθωριστικές τάσεις και το επενδύουν  πάλι στην Ελλάδα αλλά όχι σε  παραγωγικές μονάδες που θα αποπλήρωναν το χρέος, αλλά αγοράζουν νέα ομόλογα ή εταιρείες παροχής υπηρεσιών, επιβάλλοντας δανειακές συμβάσεις και μνημόνια που δεσμεύουν την εθνική μας ανεξαρτησία και μας καθιστούν αποικία τους. Συγχρόνως εξαπατούν και τους δικούς τους πολίτες λέγοντας τους ότι στερούνται για να φανούν αλληλέγγυοι προς τους τεμπέληδες Έλληνες ενώ στην ουσία κερδίζουν δις ευρώ από τους τόκους των δανείων.
2.    Άμεση έξοδο από το ευρώ μέχρις ότου η Ευρώπη καταστεί ομοσπονδιακό κράτος με κοινή δημοσιονομική πολιτική για όλους τους λαούς που θα την απαρτίζουν. Αυτή η ενοποίηση  δεν πρόκειται, κατά τη γνώμη του γράφοντος, να συμβεί στο ορατό μέλλον και το κόστος εξόδου θα μεγαλώνει συνέχεια όσο αυτή καθυστερεί. Πάντα όμως θα είναι μικρότερο από αυτό της παραμονής μας στο ευρώ και βεβαίως αποτελεί την βασική προϋπόθεση για την μακροπρόθεσμη οικονομική ανάκαμψη και την εθνική ανεξαρτησία της χώρας μας, που πρέπει να ανακτηθεί με κάθε κόστος.
3.    Την δημιουργία μίας πραγματικής Τράπεζας της Ελλάδος που να ελέγχεται 100% από το κράτος με καθήκον την εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του αναπτυξιακού σχεδιασμού της χώρας.

Όσον αφορά την κοινωνική δράση αυτή θα πρέπει να  επικεντρωθεί στα ακόλουθα:
1.    Ριζική αναθεώρηση του Συντάγματος για την εξάλειψη όλων αυτών των διατάξεων που εισήχθησαν παραπλανητικά και διευκολύνουν την παραβίαση του από την εκάστοτε κυβέρνηση. Συγκεκριμένα να υπάρξει: α) Σαφής διάκριση της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας. β) Άμεση εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό. γ) Ισοτιμία της ψήφου των πολιτών με τη θέσπιση της απλής αναλογικής αφού τα περί δήθεν ακυβερνησίας μας έχουν εκθέσει επανηλημένα υπό την εποπτεία του λύκου. δ) Αναδιάταξη των εκλογικών περιφερειών ώστε να μην εκλέγονται περισσότεροι από έξι βουλευτές σε κάθε περιφέρεια και όλοι να επιλέγονται από το ίδιο ψηφοδέλτιο, το ίδιο να ισχύει και στις Δημοτικές εκλογές.
2.    Αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος με τις ακόλουθες κατευθυντήριες γραμμές: α) Κατάργηση του συνδικαλισμού στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση με εξαίρεση την τριτοβάθμια όπου όλοι οι εκπρόσωποι των φοιτητών θα εκλέγονται από κοινό ψηφοδέλτιο. β) Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα και η διδακτέα ύλη να ακολουθούν την πνευματική ωρίμανση των παιδιών και όχι την τάχα εξέλιξη ξένων συστημάτων που μέχρι τώρα πιθηκίζουν. γ) Το σύστημα να καλλιεργεί την κριτική ικανότητα και να μην επικεντρώνεται στην αποστήθιση ασύνδετων πληροφοριών που τάχα αποτελούν εξέλιξη της τεχνολογίας. δ) Το σχολείο πρέπει να καλλιεργεί το συλλογικό πνεύμα και να προτάσσει τον κοινό τρόπο ζωής που αποτελεί και την ιδιαιτερότητα του έθνους μας με υποχρεωτική παρακολούθηση  εκ μέρους των τυχόν αλλοεθνών.
3.    Υπεράσπιση της βιωσιμότητας του έθνους έναντι των εθνομηδενιστικών τάσεων της νέας τάξης πραγμάτων και να περιλαμβάνει: α) Έλεγχο της λαθρομετανάστευσης με αποδοχή μόνο όσων κατέχουν ειδίκευση χρήσιμη για την εθνική οικονομία εφόσον υπάρχει επώνυμος εργοδότης που θα τους απασχολήσει τουλάχιστον για μία διετία. β) Η ελληνική υπηκοότητα να δίδεται μόνο σε όσους έχουν ελληνική παιδεία με έλεγχο  της Ελληνικής τους συνείδησης από ειδική κοινωνική υπηρεσία όπως κάνουν και οι Ελβετοί.

Εδώ τίθεται το ερώτημα, ποιες είναι οι πολιτικές δυνάμεις που θα ήθελαν και θα μπορούσαν να εφαρμόσουν ένα τέτοιο πρόγραμμα εθνικής ανεξαρτησίας; Δυστυχώς δεν υπάρχουν στην ουσία τέτοιες δυνάμεις με πολιτικές θέσεις και προγράμματα εθνικής επιβίωσης. Αντί αυτών υπάρχουν  τα πολιτικά κόμματα που εξυπηρετούν ορισμένες κοινωνικές ομάδες και συμφέροντα με στόχο να επικρατήσουν στη νομή της εξουσίας.
Η Νέα Δημοκρατία, αν και προέρχεται από την παραδοσιακή εθνικόφρονα παράταξη της δεξιάς, έχει προδώσει την ιδεολογία της και έγινε υπηρέτης, όχι μόνο των ντόπιων συμφερόντων που την υποστηρίζουν, αλλά κυρίως των ξένων δυνάμεων κατοχής.
Για το ψευδεπίγραφο σοσιαλιστικό κίνημα τι να πει κανείς; Έχει τη βασική ευθύνη για την κατάντια του τόπου διότι εξ αρχής εξαπάτησε τον λαό, υπονόμευσε με τον αμοραλισμό του τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, διέλυσε την οικονομία, αποβιομηχανοποίησε τη χώρα και δανείστηκε  χρήματα που δεν επένδυσε παραγωγικά, υποδουλώνοντας την  στους δανειστές.
Η αριστερά διχασμένη μεταξύ ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ  και ΔΗΜΑΡ είναι ανίκανη να συνενώσει τον λαό και να τον καθοδηγήσει ενάντια στους  ύπουλους κατακτητές. Μπορεί βέβαια να  επιδίδεται σε ταξικούς αγώνες αλλά η ιδεοληψία της, της απαγορεύει να αναλάβει εθνικούς αγώνες διότι απλά δεν αντιλαμβάνεται και φυσικά δεν αποδέχεται την έννοια του έθνους. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, που υπό τις παρούσες συγκυρίες θα μπορούσε  να ηγηθεί έστω και ενός ταξικού αγώνα, δεν μπορεί να πείσει με την δήθεν αντιμνημονιακή του πολιτική όταν παραμένει στην ΟΝΕ και διακηρύσσει μέχρι να ακουστεί και στο Τέξας ότι εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ. Αυτό για το οποίο τελικά μας έπεισε είναι να θεωρήσουμε τον αρχηγό του ως τον μέλλοντα Τσιπρανδρέου, όπως ο ίδιος εμπνεύστηκε τον όρο σε ένα από τα ταξείδια του στη Γαλλία.
Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, που θα μπορούσαν να συσπειρώσουν την απογοητευμένη δεξιά παράταξη, δεν παίρνουν υπεύθυνη θέση έναντι του αναγκαίου τρόπου αντίστασης στις δυνάμεις κατοχής αλλά απλά προβάλουν ως η εναλλακτική “έντιμη” εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας.
Η μόνη πολιτική παράταξη, κόμμα εκτός του ΚΚΕ και ορισμένων εξωκοινοβουλευτικών ομάδων, που τολμά να πάρει θέση υπέρ του εθνικού νομίσματος και της εξόδου μας από την ΟΝΕ, ενώ συγχρόνως αντιστέκεται στον εθνομηδενισμό και την μεθοδευμένη λαθρομετανάστευση, είναι η Χρυσή Αυγή.
Εδώ συμβαίνουν δύο φαινόμενα που θέτουν σε υποψία όχι μόνο τον  πραγματικό ρόλο που παίζουν τα κόμματα που τάσσονται ενάντια στο ευρώ αλλά και στο ρόλο που το σύστημα θέλει να τους προσδώσει και να τον περάσει στην κοινή γνώμη.
Από την μία έχουμε ενέργειες μελών της Χ.Α. που την χαρακτηρίζουν φασιστική και εγκληματική οργάνωση. Θα πρέπει βέβαια να πούμε ότι το πλήθος των ψηφοφόρων που αντιπροσωπεύει ως κόμμα στη Βουλή δεν θα μπορούσαν να είναι φασίστες ή και εγκληματίες αλλά είναι απελπισμένοι αδύναμοι πολίτες. Επιπλέον η στρατιωτική οργάνωση του κόμματος εύκολα παραπέμπει στη χούντα, τον μπαμπούλα που ο φόβος του εξέθρεψε το θηρίο της μεταπολίτευσης.
Από τη άλλη μεριά έχουμε τη δολοφονία ανυποψίαστων οπαδών της Χ.Α. που, από ότι ψιθύρισαν οι αρχές, την ευθύνη ανέλαβε πρωτοεμφανιζόμενη εξωκοινοβουλευτική, αριστερή τάχα, οργάνωση δημιουργώντας εμφυλιοπολεμική αντιπαράθεση ιδεολογικών αντιπάλων. Στο κλίμα αυτό της πόλωσης και της κινδυνολογίας διατάραξης της ειρήνης οι δωσίλογοι εκτελεστές των εντολών των δυνάμεων κατοχής προβάλουν ως το συνταγματικό τόξο που θα παρέχει ασφάλεια στους υποταγμένους πολίτες του. Αυτό δημιουργεί και την πρόφαση για την έγκριση αντιλαϊκών νόμων και την αποτροπή της αναμενόμενης λαϊκής εξέγερσης που εκ προοιμίου θέλουν να την προκαταβάλλουν
ως τάχα τρομοκρατική ενέργεια.
Αυτά είναι τα πολιτικά, οικονομικά αλλά και ψυχολογικά εμπόδια που το σύστημα προβάλει δημιουργώντας σύγχυση, απελπισία και σε πολλούς ηττοπάθεια έναντι  της μεθοδικά επιβαλλόμενης κατοχής. Εδώ που καταντήσαμε μόνο ο Θεός μας σώζει από την ιστορικά πρωτόγνωρη κακοδαιμονία και ας μην ελπίζουμε σε  άρχοντες αλαζόνες. Την ώρα που θα έχει δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες θα αποκαλύψει ανθρώπους που σίγουρα έχει κρυμμένους για το σκοπό αυτό, προς μεγίστη έκπληξη και αμηχανία του ιερατείου, και τότε άδικα θα ξαγρυπνούν οι φύλακες. Όλοι οι Έλληνες πατριώτες  πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα και να ανταποκριθούμε με προθυμία και αυτοθυσία όταν ακουστεί το κάλεσμα της πατρίδας μας.

* Καθηγητής  του Τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Πολυτεχνείο Κρήτης
19 Νοεμβρίου 2013

Να βρούμε την χαμένη αυτοπεποίθηση μας

Να βρούμε την χαμένη αυτοπεποίθηση μας 

                                                             Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Αν και ο νεοοθωμανός σουλτάνος εγγράφει αυτόν τον καιρό κατά συρροήν αποτυχίες, αστοχίες και στραπατσαρίσματα στα μεγαλομανή εγχειρήματά του, το βουλιμικό του σύνδρομο έναντι του Ελληνισμού, ελλαδικού και κυπριακού βρίσκεται σε μόνιμη υπερδιέγερση. Εκβιάζει για μη καθορισμό της ελληνικής ΑΟΖ, και εισβάλλει, άνευ αντιστάσεως φυσικά, στις θαλάσσιες ζώνες μας. Στην Κύπρο προωθεί τα τετελεσμένα του Αττίλα με μεθοδεύσεις επιβολής «λύσης» αγγλοαμερικανοτουρκικής  έμπνευσης κατ’ εικόνα και ομοίωση του απορριφθέντος σατανικού σχεδίου Ανάν. Ωστόσο από τη Μεγαλόνησο έχουμε  ελπιδοφόρο ανάχωμα την εκλογή στην ηγεσία του ΔΗΚΟ του Νικόλα Τάσσου Παπαδόπουλου.

Όσο όμως οι ελλαδοκυπριακές ελίτ, πολιτικές και μη, θα διακατέχονται από το φθοροποιό φοβικό σύνδρομο, που τις στιγματίζει, η Άγκυρα θα ματαιώνει την άσκηση των νομίμων κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Η επίσπευση των διαδικασιών για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο – καθώς εδραιώνεται η ρήξη της με την Τουρκία, είναι τεράστιας σημασίας, γιατί ξεκαθαρίζει το τοπίο της ΑΟΖ του νησιωτικού συμπλέγματος Καστελορίζου και ενιαιοποιεί de facto και de jure την ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου ανοίγοντας τον δρόμο για τον υποθαλάσσιο αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας στην Ευρώπη. Είναι εν τούτοις ανεξήγητη  η  εκ νέου τελμάτωση της οριοθέτησης με την Αλβανία όταν η Ελλάδα έχει πολλαπλά ατού να πιέσει ασφυκτικά τον βόρειο γείτονα. Αλλά αφήνει να τον χειραγωγεί η Άγκυρα.

Η ακρωτηριασμένη και σχεδόν ανοχύρωτη Κύπρος με την αφοβία του Τάσσου έδειξε το δρόμο. Τολμήστε!

Πρέπει ο λαός μας να ξαναβρεί τη χαμένη αυτοπεποίθησή του. Οι δειλοί και άβουλοι στους οποίους εμπιστεύθηκε να τον διοικήσουν  είναι εξ’ ορισμού ανήμποροι να τον βγάλουν από το τέλμα, αφού οι ίδιοι τον έριξαν σ’ αυτό. Το ειρωνικό σχόλιο του Αριστοφάνη στους “Βατράχους” για τον Αλκιβιάδη «ποθεί μεν, εχθαίρει δε, βούλεται δ’ έχειν»(στ.1425) δηλαδή , «τον αγαπά μεν, τον μισεί δε, αλλά θέλει να τον έχει» δυστυχώς ισχύει ακόμη δια τους καθ’ ημάς.

Πέραν της χαμηλής αυτοπεποίθησης διανύουμε μία φάση αποδόμησης των εθνικών μας δυνατοτήτων και αντιστάσεων. Επιλέξαμε τις κερκίδες αντί του γηπέδου. Χρέος μας να είμαστε γεωστρατηγικοί παίκτες, αλλά καταντήσαμε θεατές. Η χώρα στερείται ενός αυστηρά συγκροτημένου στρατηγικού σχεδιασμού. Οι κυβερνήσεις μας (δι)έρχονται και παρέρχονται αυτοσχεδιάζοντας την εξωτερική πολιτική. Δυστυχώς έχει δίκαιο ο ακαδημαϊκός Β. Μαρκεζίνης διαπιστώνοντας ότι «κληρονόμοι της περίφημης βυζαντινής -  λαϊκής και εκκλησιαστικής – διπλωματικής αριστείας δεν είναι οι Νεοέλληνες, αλλά οι Τούρκοι»!(Η Ελλάδα στον κατήφορο, σ.335).

Μία σοβαρή εξωτερική πολιτική και δη κράτους βαλλόμενου από εποφθαλμιούντες γείτονες οφείλει να είναι αποτρεπτική και πολυδιάστατη. Δεν είμαστε οι πτωχοί συγγενείς της Μέρκελ. Ο γεωστρατηγικός μας τόπος και τα φυσικά μας αποθέματα δικαιούνται να «λοιδορούν» τους δανειστές μας διεθνείς τοκογλύφους.

Οι υδρογονάνθρακες του ελλαδικού και κυπριακού χώρου είναι ευλογία και μάνα εξ Ουρανού. Η πολιτική διαχείριση αυτής της δυνάμει ισχύος προαπαιτεί υψηλή στρατηγική. Ο Τούρκος όταν του κλεισθεί μία πόρτα φτιάχνει άλλη. Ανήσυχος για την στρατηγική ενεργειακή συμφωνία Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ  ερωτοτροπεί ξανά με το Ισραήλ εκμεταλλευόμενος τη δυσαρέσκεια του τελευταίου από τις πρόσφατες αμερικανικές πρωτοβουλίες (συμφωνία των “5” με το Ιράν).

Το αφελές ελληνικό δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτε» απευθυνόμενο σε κείνους που διεκδικούν από μας τα πάντα είναι εξωφρενικό.

Τρία δείγματα της αήττητης βλακείας μας:

α. Ο ασήμαντος Γκρουέφσκυ μας κάθισε στο ειδώλιο του Διεθνούς Δικαστηρίου και μας καταδίκασε για παραβίαση της Ενδιάμεσης, ενώ αυτός την κατακουρέλιασε. Εμείς ούτε τον εναγάγαμε, ούτε καταγγείλαμε την πολλαπλώς επιβλαβή Ενδιάμεση.

β. Ενώ η Συνθήκη της Λωζάνης επιβάλλει η διδασκαλία στα μουσουλμανικά σχολεία της Θράκης να γίνεται στη γλώσσα των διαφόρων ομάδων, το ακριβοπληρωμένο Πρόγραμμα Δραγώνα-Φραγκουδάκη (27.245.000€) όρισε μοναδική μειονοτική γλώσσα την τουρκική. Έτσι εκτουρκίζει γλωσσικά, κατ΄ επέκταση εθνοτικά, τις πολιαριθμότερες ομάδες Πομάκων - Ρομά.

γ. Οι Τούρκοι μετατρέπουν σε τζαμιά ιστορικούς Βυζαντινούς Ναούς. Καραδοκούν και για την Αγία Σοφία, ενώ οι εταίροι τους στη Μέση Ανατολή κατασφάζουν Χριστιανούς. Στην Αθήνα ο υπουργός Υποδομών δηλώνει ότι νιώθει «πιο Έλληνας με την ανέγερση του τεμένους»(sic!). Ζήτημα αισθητικής, ή κοινός παραλογισμός;

Απορρίπτουμε το success story τραπεζιτών - μιντιαρχών. «Πρέπει να υπολογίσουμε πόσο πρέπει να αντέξει η Ελλάδα»(Σόιμπλε).Δεν πρόκειται να το υπολογίσουν αυτοί. Πρέπει όμως να το υπολογίσουμε επιτέλους εμείς. Και να αντι-δράσουμε!

*Πρόεδρος  Δημοκρατικής  Αναγέννησης
www.stelios@papathemelis.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης Στέλιος Παπαθεμελής έκανε την ακόλουθη δήλωση:

Ο κ. Γιάννης Μπουτάρης δικαιούται ως ιδιώτης να έχει τις πιο τρελές και τις πιο απίστευτες απόψεις για κάθε θέμα ακόμη και για τα μείζοντα εθνικά.

Όταν όμως παρίσταται στα Σκόπια και ομιλεί ως δήμαρχος και δη επικεφαλής αντιπροσωπείας επιχειρηματιών και φορέων της Θεσσαλονίκης και δηλώνει εκεί ότι δεν συμφωνεί με το veto της Ελλάδος στην έναρξη των ενταξιακών διαδικασιών του σκοπιανού  προτεκτοράτου, τα πράγματα αποκτούν άλλη διάσταση.

Το προτεκτοράτο περιγελά  την πατρίδα μας, σφετερίζεται την ιστορία μας, διεκδικεί εδάφη μας και μάλιστα την ίδια την Θεσσαλονίκη που κομπάζει ότι θα μετατρέψει σε …πρωτεύουσά του.

Με τα δεδομένα αυτά η δήλωση Μπουτάρη αν δεν είναι τρελή είναι επιεικώς αυτοεξευτελιστική.           

 Θεσσαλονίκη: Ερμού 55, Τ.Κ546 23,Τηλ. 2310.268333 fax 2310.262830
Αθήνα: Νικοδήμου 2, Σύνταγμα Τ.Κ.105 57 Τηλ. 210.3314314  fax 210.3217771
ηλεκτ. ταχ. : stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com 
Ιστοσελίδες: www.papathemelis.gr, www.danagennisi.gr
      

18.11.13

«Θα βάλουν φόρο στις κότες και τα παράθυρα(…) αλλά δεν θα προφθάσουν»!



  «Θα βάλουν φόρο στις κότες και στα παράθυρα» είχε προφητεύσει για τους Τούρκους δυνάστες  ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Επαληθεύτηκε πλήρως.
      Αργότερα μετά τη νικηφόρα  μάχη της Πέτρας  (12.9.1829) την ακροτελεύτια της Μεγάλης Επανάστασης  ο αρχιστράτηγος Δημήτριος Υψηλάντης ρώτησε χαριτολογώντας έναν θυμόσοφο Τούρκο δερβίση για το μέλλον της Ελλάδας. Η φοβερή απάντηση  του Οθωμανού ισχύει ως σήμερα: «Οι Έλληνες θα ελευθερωθούν μια μέρα από τους Τούρκους, δεν θα ελευθερωθούν όμως ποτέ από τις μεγάλες χριστιανικές δυνάμεις»!(Πρβλ.Σβορωνος,Ανάλεκτα σ.237)
      Οι ψευδοχριστεπώνυμες δυτικές δυνάμεις, τότε και έκτοτε, καθορίζουν τους κανόνες του εσωτερικού πολιτικού παιχνιδιού. Η λιτότητα τους αναπαράγει νέα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια με ρεκόρ αποεπένδυσης και ανεργίας.
      Οι ψευδαισθήσεις περί εξόδου στις αγορές  συνετρίβησαν στους υφάλους μιας κοινωνίας που καταγράφει κάθε 18 ώρες και μιαν αυτοκτονία!
      Το σύστημα αφού εξάντλησε αδόξως τις  τελευταίες επικοινωνιακές  «βόμβες κρότου –λάμψης» επέστρεψε δριμύτερο: περικοπές  μισθών ,συντάξεων, δημοσίων δαπανών. Νέο ψευδώνυμό  τους: «στοχευμένες δράσεις»!
     Βιώνουμε περίοδο πρωτοφανούς κακοπραγίας. Φτωχαίνουμε ακάθεκτα. Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται,  η κατανάλωση βουλιάζει, οι επιχειρήσεις κλείνουν, οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται, τα Ταμεία μετά και το φονικό PSI  λόγω καταιγίδας λουκέτων και ανεργίας συρρικνώνονται επικίνδυνα.
Ενώ η ραγδαία απαξίωση της μικρής ακίνητης περιουσίας μετεξελίσσεται σε δήμευση       Ό,τι αποδίδει εισόδημα είναι τίμιο να φορολογείται και κάκιστα δεν πλήρωναν ως τώρα οι μεγαλογαιοκτήμονες. Αλλά για ό,τι δεν αποφέρει τίποτε ισχύει  ο κανόνας μηδέν από μηδέν = μηδέν. Στο θέατρο παραλόγου, εξήγγειλαν προς εκτόνωση εξαίρεση  ποιμνιοστασίων και θερμοκηπίων, που όμως παράγουν εισόδημα
     Η κατοχική εξουσία ψήφισε 22 φορολογικούς νόμους , αλλά κανένα εναντίον φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής!
      Από της συστάσεως του νεοελληνικού κράτους ετεροκαθοριζόμαστε και οι δανειοδοτήσεις γίνονται με στόχο τον ασφυκτικό δημοσιονομικό και συνολικό έλεγχο από τους δανειστές. Στην Συνθήκη π.χ της 7-5-1832 διαλαμβάνεται: «Η Ελλάς διαθέτει προς εξυπηρέτησην του δανείου(…) τα πρώτα κρατικά έσοδα (…) χωρίς να δύνανται τα εν λόγω έσοδα να χρησιμοποιούνται προς άλλην  κατεύθυνσιν .» Υπογράφουν :Γαλλία , Αγγλία, Ρωσία και Βαυαρία (=Γερμανία) όλοι δηλαδή οι…φιλέλληνες.
      . Οι καιροί επαναλαμβάνουν αλλήλους και οι τοκογλύφοι του 2013 είναι κατ΄ εικόνα και ομοίωση εκείνων του 1832 και του 1897. Έσχατη παρακμή και πυκνά σημεία εκφυλισμού.
      Το ’21 πέρασε ο Έλληνας από τον λήθαργο στη δράση. Και έμπλεως από αυτοπεποίθηση  αγωνίσθηκε και κέρδισε την πρώτη ελευθερία . Αργότερα με το έπος του Μακεδονικού Αγώνα και τη νικηφόρα προέλαση στους Βαλκανικούς πολέμους βίωσε την πνευματική του αναγέννηση και πέτυχε ορισμένη κρατική ολοκλήρωση. Στον πόλεμο 1940-41 και στην Αντίσταση ενεργοποίησε σύμπασες τις δυνάμεις  της ψυχής του και νίκησε.
      Δεν εκπροσωπεί ό,τι αγαπητότερο ο εδώ εντεταλμένος της Μέρκελ αλλά η διαπίστωσή του  ότι «οι Γερμανοί δεν θα είχαν τις αντοχές» μας καταγράφει αλήθεια.
     Οι κρίσιμες ώρες της ιστορίας απαιτούν αποφάσεις καθυπέρβαση της λογικής και της νομοτέλειας.
      Στο ζωηρό και νευρώδες αφήγημά του Ο Πατούχας ο σπουδαίος Ιωάννης Κονδυλάκης απεικονίζει ένα μικρό χωριό στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη: «Προ της επαναστάσεως του ΄21 τα καλλίτερα και τα πλείστα των κτημάτων του χωριού ανήκον εις Τούρκους, αυθαιρέτως κατά το πλείστον αποκτηθέντα .Έπειτα όμως ,όταν έπαυσε το δίκαιον της βίας και οι χριστιανοί εξησφάλισαν μικράν τινά δικαιοσύνην εκ μέρους της κυβερνήσεως, κατόρθωσαν δια της εργασίας να ανακτήσωσι μέγα μέρος της γης, εκτοπίζοντες βαθμηδόν τους Τούρκους, εκ των οποίων τινές, μη έχοντες πλέον περιουσίαν και μη δυνάμενοι να ζώσιν, όπως άλλοτε εκ των κόπων των ραγιάδων, είχον αρχίσει να μεταναστεύουν εις την πόλιν. Ούτωδε, ενώ ο τουρκικός πληθυσμός ωλιγόστευε και εξηυτελίζετο βαθμηδόν, ο χριστιανικός τουναντίον ηύξανε κατ΄ αριθμόν και δύναμιν. Ο Σμυρνιός προέβλεπεν ότι πολύ ταχέως θ΄ ανεστρέφοντο οι όροι, και οι Τούρκοι, εις τα κτήματα των οποίων ειργάζοντο μέχρι τούδε οι χριστιανοί , ως εργάται ή συμμισατόροι, θα ευρίσκοντο εις την ανάγκην ν΄ αποδώσουν τα ίσα, γινόμενοι εργάται και υπόμισθοι των πρώην εργατών και των πρώην δούλων».
      Και το τρομερά επίκαιρο μήνυμα του ήρωα του αφηγήματος: «ενώ ειργάζετο, εσκέπτετο πολλάκις  ότι δεν εγίνοντο επαναστάσεις μόνον με τα τουφέκια, αλλά και τας δικέλλας και τα κλαδευτήρια, με τον πήχυν και με την οκαν».   
      Το «δια ταύτα» είναι του  Πατροκοσμά : «Θα σας επιβάλλουν μεγάλο και δυσβάστακτο φόρο αλλά  δεν θα προφθάσουν.»     





                                                                      *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
                                                                     www.stelios@papathemelis.gr

15.11.13

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης, Στέλιος Παπαθεμελής έκανε για την εκδημία του Νικολάου Μάρτη την ακόλουθη δήλωση:
Ο Νικόλαος Μάρτης ανήκει στο ολοένα  και περισσότερο σπανίζον είδος δημοσίων ανδρών, οι οποίοι «ποτέ από το χρέος μη κινούντες {αποδεικνύονται }δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τις πράξεις.»
Στρατευμένος πατριώτης. Τίμιος και γενναίος, διακατέχονταν πάντοτε από ζωηρή αγωνία και έγνοια  Ελληνισμού. Αφιερώθηκε στην υπεράσπιση της Μακεδονίας και την ιστορική αλήθεια της. Όργωσε την Οικουμένη και ξεσκέπασε «έως περάτων της γης» τους πλαστογράφους της ιστορίας της. Γι’ αυτό δικαιούται υπέρ πάντα άλλον τον τίτλον του σύγχρονου Μακεδονομάχου.
Ανεδείχθη άξιος της πατρίδας, άξιος της Μακεδονίας.
Καλόν Παράδεισο να έχει!

12.9.13

Εισβολή: «αλήθεστάτη πρόφασις, αφανεστάτη δε λόγω» ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων και η αλαζονεία της δυνάμεως



Δυόμιση χιλιάδες χρόνια οι «δοκούντες άρχειν των εθνών» δεν κατάφεραν να συνειδητοποιήσουν την αναντίλεκτη αλήθεια του Ηροδότου (Α, 87): «Ουδείς ούτω ανόητος εστίν όστις πόλεμον προ ειρήνης αιρέεται» (= Κανείς δεν είναι τόσον ανόητος ώστε να προτιμάει τον πόλεμο από την ειρήνη). «Εν μεν γαρ τη οι παίδες τους πατέρες θάπτουσιν, εν δε τω οι πατέρες τους παίδας». Στην ειρήνη τα παιδιά θάβουν τους γονείς, ενώ στον πόλεμο οι γονείς τα παιδιά. Όμως εδώ τα αφεντικά δεν θάβουν τα δικά τους, αλλά των αλλωνών τα παιδιά!
        Στερεότυπη δικαιολογία των σύγχρονων επεμβάσεων είναι το σενάριο ότι, ο στόχος κατέχει χημικά όπλα μαζικής καταστροφής και είναι στυγνός τύραννος. Πρέπει επομένως να ανατραπεί για να εγκαθιδρυθεί η δημοκρατία.
Όπλα μαζικής καταστροφής δεν βρέθηκαν πουθενά ως τώρα. Μυθιστόρημα, π.χ. τα δήθεν χημικά του Σαντάμ. Ο Σαντάμ, πρώην χαϊδεμένο παιδί τους. Τον έβαλαν να κηρύξει και πόλεμο κατά του Ιράν, μετά τον εκτέλεσαν, αλλά τα «χημικά» του αποδείχθηκαν σκηνοθετημένο τέχνασμα προς εξαπάτηση της κοινής γνώμης.
        Βεβαίως ο «στόχος» είναι συνήθως δικτάτωρ. Αλλά πουθενά η πτώση του τυράννου δεν σηματοδότησε ανατροπή της τυραννίας και προώθηση της δημοκρατίας. Η εσχάτη πλάνη υπήρξε χείρων της πρώτης. Κραυγαλέο παράδειγμα η τρέχουσα κατάσταση στο Ιράκ, τη Λιβύη, το Αφγανιστάν και όπου γης.
        Οι «αμερικανότεροι των αμερικανών» Βρετανοί μετά το ράπισμα στης αγγλικής Βουλής αρνούνται συμμετοχή. «Πρόθυμοι» ο Ολάντ και ο πολλαπλά στραπατσαρισμένος Ερντογάν. Αντίθετοι: Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο.
        Φυσικά ο Άσαντ δεν είναι άγγελος. Όμως στη ζωή τα μεγέθη είναι πάντοτε σχετικά και συγκρίσιμα, ο Άσαντ προστάτευσε τους Χριστιανούς της Συρίας, ενώ οι αντίπαλοί του, υπέρ των οποίων επεμβαίνει η Δύση, τούς σφάζουν. Οι επίδοξοι «απελευθερωτές» παραπλανούν τη διεθνή κοινή γνώμη.
        Πάγιο δόγμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ο πλήρης έλεγχος των ενεργειακών πόρων. Εφ’ ω και οι εισβολές τους στοχεύουν πρόκληση καταστροφών και τοπικού χάους ενώ «διαχειρίζονται την αποδιοργανωτική τους επιρροή χωρίς ντροπή» (Τζώρτζ Φρίντμαν, Η επόμενη δεκαετία, σ. 31).
        Πάντα ταύτα επιβεβαιώνουν ότι η υπαρκτή αλλά μη ομολογούμενη και αποκρυπτόμενη αιτία – κατά Θουκυδίδην (Α, 23) «αληθεστάτη πρόφασις, αφανεστάτη δε λόγω» - είναι το πάρτι των ενεργειακών πόρων.
        Η Ελλάς δικαιούται και υποχρεούται αυτές τις κρίσιμες ώρες να παίξει το ισχυρό χαρτί της σταθερότητας και της ειρήνης. Να ενώσουμε τις προσπάθειές μας με τα κοινοβούλια (όπως Βρετανίας), τους ειρηνιστές του Κογκρέσου και τους απανταχού της γης ανθρώπους των αναίμακτων λύσεων. Οι ημέτεροι αντί να λειτουργούν «σαν έτοιμοι από καιρό» χορηγοί «διευκολύνσεων» να δράσουν αποφασιστικά ως ειρηνοποιοί.
        Ενώ ογκώνεται η αντίδραση κατά της επεμβάσεως διεθνώς και στην ίδια την Αμερική, η επίσημη Ελλάς έσπευσε ως μη όφειλε να ταχθεί άκριτα υπέρ.
Είναι αδιανόητη η στάση χώρας,  που αντί να είναι αλληλέγγυα και προστάτιδα παντί σθένει του αγρίως σφαγιαζόμενου από τους ισλαμιστές ελληνορθόδοξου πληρώματος του πρεσβυγενούς Πατριαρχείου της Αντιόχειας (ο νέος Προκαθήμενος του οποίου είναι γαλουχημένος στις ελληνικές παραδόσεις) συντάσσεται με τους επιδρομείς.  
Η επέμβαση θα έχει βαρύ κόστος για μας, όπου θα καταφύγουν οι διασωθησόμενοι από τις σφαγές δυστυχείς συνάνθρωποί μας. Αλλά θα είναι επίσης γεωπολιτικά βλαπτική, κυρίως αν ο Ομπάμα στα αδιέξοδά του υιοθετήσει την εισβολή στη Συρία χερσαίων τουρκικών δυνάμεων. Κάτι τέτοιο θα νεκραναστήσει ως παίκτη τον περιθωριοποιημένο εσχάτως Ερντογάν και θα ξαναδώσει στην Άγκυρα το ρόλο του κομβικού κράτους, με ό,τι σημαίνει αυτό.
Είναι προφανές ότι συμφέρον της Ελλάδας είναι η αναίμακτη πολιτική λύση του προβλήματος και καθήκον μας η συστράτευσή μας με τις δυνάμεις της ειρήνης.
Αν όμως παρά τα συντριπτικά επιχειρήματα μιας τέτοιας επιλογής η Κυβέρνηση εμείνει στην καταστροφική για τα εθνικά μας συμφέροντα στήριξη της εισβολής, ας θυμηθεί τουλάχιστον τον κανόνα do ut des.   
Η Ελλάς παρέσχε μέχρι τώρα τον γεωπολιτικά πολυτίμητο χώρο της – όπως και η Κύπρος – εις πάσαν αίτηση (Πόλεμοι Κόλπου, Ιράκ, Κοσσόβου, Λιβύης κλπ) με μηδέν ανταλλάγματα και με βαρύ εκάστοτε κόστος. Με κυνισμό π.χ. αμερικανός υφυπουργός απεκάλυπτε ότι για το Ιράκ, όπου η Άγκυρα αρνήθηκε διέλευση των ατλαντικών της εταίρων «προσφέραμε πολλά εκατομμύρια δολάρια και την Κύπρο μέσω του Σχεδίου Ανάν»!
         Αφού η Κυβέρνηση δεν έχει το κουράγιο να πρωτοστατήσει σε μια σταυροφορία αποτροπής του πολέμου, να αξιώσει σοβαρά γεωπολιτικά ανταλλάγματα. 

18.7.13

Να διεκδικούμε και να διαπραγματευόμαστε



Του Στέλιου Παπαθεμελή*        

Στην Ελλάδα και στην άλλη Ευρώπη, ο κόσμος καραβοτσακίζεται στις πολυαίμακτες συμπληγάδες απελπισίας – αδιεξόδων. Πονάει, οργίζεται, κάπως διαμαρτύρεται, αλλά δεν ξεσηκώνεται. Αδυνατεί, προς το παρόν, να μετουσιώσει την οργή του σε πολιτική δύναμη.
Αυτό αποθρασύνει τους παγκοσμιοκράτες (χρηματοπιστωτές, Βρυξέλλες, ελέγχοντες οργανισμούς ΔΝΤ, ΕΚΤ κ.λ.π.), οι οποίοι με τους υπερεθνικούς θεσμούς και τους δοτούς πολιτικούς καταλύουν πάσαν ιδέα εθνικής στρατηγικής για επανεκκίνηση, ανάπτυξη, έξοδο.
Είναι διάχυτη η κρίση ηγεσίας και οράματος εντός και εκτός Ελλάδος, που απεργάζεται την υπονόμευση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και την συρρίκνωση όλων των μορφών εθνικής κυριαρχίας.
Η παγκοσμιοκρατία ανέδειξε τα δυο εργαλεία υποταγής και αχρήστευσης του εθνικού κράτους, την απο-εθνοποίηση και την απο-ιέρωση. Χτυπάει μ’ αυτά τους κύριους πυλώνες συνοχής και αλληλεγγύης της κοινωνίας, την πατρίδα και την πίστη. Η αποδόμηση και ο εθνομηδενισμός στην εκπαίδευση επέφεραν βαθιά κρίση ταυτότητας ιδίως στους νέους μας.
Η άλωση του (υπολοίπου) κράτους από τις δυνάμεις της αγοράς θέτει υπό κηδεμονία την βασική έκφραση της ύπαρξής του, την κρατική κυριαρχία.
Όλα αυτά βέβαια μπορούν για λίγο ακόμη να αναβάλουν την κοινωνική εξέγερση, αλλά δεν θα την ματαιώσουν.
Το Eurogroup (διάβαζε: Μέρκελ) ελληνικής αντιστάσεως ελλειπούσης ακρωτηρίασε τη δόση από 8,1 σε 6,8 δις, την έσπασε σε υποδόσεις και όρισε προϋπόθεση την ανθρωποθυσία 13.000 χιλιάδων υπαλλήλων.
Μέγα της διαπραγματευτικής ανικανότητάς μας τρόπαιον.
Οι δανειστές κακουργούν με την αδρή συνέργεια των επιχώριων εγκαθέτων τους, που απίθωσαν στα πόδια τους ολόκληρη την εθνική μας κυριαρχία και περιμένουν το νεύμα τους για το αν και πού θα καθίσουν.
  Ευτέλισαν την αγορά εργασίας υπηρεσιών, προϊόντων και βαττολογούν για διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, ο εστι μεθερμηνευόμενον απολύσεις.
Ούτε η παραμικρή ιδέα τόνωσης αναπτυξιακής, βγαίνει από τα στεγνά χείλη των τροϊκανών. Ουδείς σκέφτηκε να ενισχύσει το υγιές κομμάτι της «ραχοκοκαλιάς της οικονομίας», τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αν λάβουν κίνητρα να προσλάβουν 1 τουλάχιστον εργαζόμενο, η καθεμία θα ήταν μέγιστη προσφορά στην πραγματική οικονομία και αισθητή εκτόνωση στην όλη αποκρουστική και άγαρμπη συγκυρία.
Με στενοχωρεί έγραφε πρόσφατα ο Krugman (N.Y. Times / «Κ» 7/6/13) ότι, «μία περισσότερο ή λιγότερο μόνιμη οικονομική δυσπραγία μπορεί να καταλήξει απλά στο να γίνει αποδεκτή (…), με στενοχωρεί ότι μπορεί να υποφέρουμε ατέλειωτα, να υποφέρουμε εθελούσια, αλλά η πολιτική και οικονομική ελίτ να μην αισθανθεί ότι πρέπει να αλλάξει τις επιλογές της».
Είναι δεδομένο ότι οι ελίτ δεν θα αλλάξουν τις επιλογές τους. Τις ελίτ όμως, και πρωτίστως τις πολιτικές, μπορεί να τις αλλάξει ένας, ο λαός.
Αυτός, αν και υποφέρει μαζοχιστικά, αδρανεί. Και αν ξαφνικά κληθεί να ψηφίσει μπορεί να διαπράξει το αποτρόπαιον, να επιβραβεύσει τους δημίους του!
Από τη μια οι μηχανισμοί εξουσίας, παρά την αναξιοπιστία τους και από την άλλη οι εγκλωβισμένες σε αταβιστικές ιδεοληψίες συνειδήσεις, ορθώνονται ως δυσυπέρβλητα εμπόδια.  
Μιλούν νυχθημερόν για μεταρρυθμίσεις, αναδιαρθρώσεις, ανασυγκροτήσεις, έννοιες πια κενές περιεχομένου. Την νομιμότατη δημόσια ραδιοτηλεόραση την έκλεισαν κακήν κακώς, ενώ τα χωρίς καμία αδειοδότηση ιδιωτικά μεγαλοκάναλα νέμονται ασυδότως και αδαπάνως γι’ αυτά τις παρανόμως καταληφθείσες κρατικές συχνότητες. Ταυτόχρονα τα αφεντικά τους αυτοπροήχθησαν σε αποφασιστικούς παράγοντες του δημοσίου βίου. Οι πολιτικές ελίτ ενεργούμενα των οικονομικών ελίτ, κύριο χαρακτηριστικό της τρέχουσας μεταδημοκρατίας.  
Ο Μάριο Ντράγκι αναμόχλευσε τα μαγειρεμένα στοιχεία του 2010, που φυσικά και έγιναν εν γνώσει των Βρυξελλών, για να δικαιολογήσουν το έγκλημα (το λέει λάθος) της συνταγής. Παριστάνει όμως τον ανήξερο, ότι το Μνημόνιο που μας φόρτωσαν είναι το παγκοσμίως χειρότερο από τα 159 στην ιστορία του ΔΝΤ. (Βλ. «Ανατομία της αποτυχίας», Ινστιτούτο Bruegel).
Όφειλαν να προχωρήσουν στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και αντ’ αυτής προστάτευσαν τις τράπεζές τους με υποθήκευση του δημοσίου πλούτου μας και αποκεφαλισμό της κυριαρχίας μας.
Επείγει ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης, για την ανασυγκρότηση της πρωτογενούς παραγωγής, με έμφαση σε τομείς εντάσεως εργασίας και νέων τεχνολογιών. Τα Πανεπιστήμιά μας παράγουν γνώση σε σημαντικές περιπτώσεις πρωτότυπη. Καιρός να αξιοποιηθεί.
Να μάθουμε να διεκδικούμε και να διαπραγματευόμαστε. Και τα δικά μας λάθη να μας γίνουν ακριβώς πρόσθετο μάθημα.
«Όσα τε ημάρτομεν πρότερον, νυν αυτά ταύτα προσγενόμενα διδασκαλίαν παρέξει». (Θουκυδίδης ΙΙ, 87, 7).    

*Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης