29.5.13

«Για ένα πουκάμισο αδειανό»



«Για ένα πουκάμισο αδειανό», για ένα Μνημόνιο
Του Στέλιου Παπαθεμελή

Η πολιτική του Μνημονίου είναι ολοκληρωτικά αδιέξοδη. Το γνωστό Ινστιτούτο Bruegel (Πιζανί – Φερύ, Σαπίρ, Βούλφ) μάς αποκαλεί «το πειραματόζωο της Ευρωζώνης» και αποφαίνεται ότι το ελληνικό Μνημόνιο ανήκει στο 1% των περισσότερο αποτυχημένων, από τα 159 που εφάρμοσε διεθνώς το ΔΝΤ. Ενώ αποκαλύπτει τις αλχημείες που μεθοδεύτηκαν με το περιβόητο PSI, που αν και το ζήτησε τον Ιούλιο του  2011, ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2012, καθυστέρηση που δημιούργησε προνομιούχους και χαμένους, με δυσμενείς συνέπειες στη βιωσιμότητα του χρέους. Δανειζόμαστε για να πληρώσουμε τους δανειστές, διογκώνοντας το χρέος. Ως πότε και ως πού; Αυτή η ιστορία, όπως ομολογούν και οι ξένοι, «δεν βγαίνει», εις πείσμα της τεχνικής αισιοδοξίας που επιχειρούν να κατασκευάσουν τα εγχώρια παπαγαλάκια. Γι’ αυτό δεν πάει άλλο…
Οι ιθύνοντες Ευρωένωσης και Ευρωζώνης λειτουργούν όχι ως πολιτικός Οργανισμός συνοχής και αλληλεγγύης, αλλά ως … συνδικάτο εγκλήματος. Τουλάχιστον απέναντί μας και της Κύπρου. Ο Δημοσθένης (Α΄ Ολυνθιακός 15) μάς είχε προειδοποιήσει. «Οι δανειζόμενοι ραδίως (= επιπόλαια) επί μεγάλοις τόκοις, μικρόν ευπορήσαντες χρόνον (= αφού λιγάκι ευπορήσουν) και των αρχαίων απέστησαν (= χάνουν και την παλιά τους περιουσία).
Μελανός ο απολογισμός: ανάκαμψη μηδέν, ανεργία στο ζενίθ, ανισότητες αφόρητες. Η φτώχεια και η ανασφάλεια είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών του ευρωδιευθυντηρίου. Θέλουν να σώσουν το ευρώ με Ιφιγένειες Ελλάδα – Κύπρο.
Αξιώνουν να μειωθεί το έλλειμμά μας στο 4,5% ως το 2016. Το ευχολόγιο της Έκθεσης του ΔΝΤ φαντάζεται «χωρίς νέες οριζόντιες περικοπές», αλλά αυτοαναιρούμενο καταλήγει ότι «η χώρα θα χρειασθεί και άλλα διαρθρωτικά μέτρα για να φθάσει σ’ αυτόν τον στόχο». Ο εστί μεθερμηνευόμενον: διαρθρωτικά = νέες περικοπές!
Οι διαχειριστές της μοίρας μας αδυνατούν να δώσουν σε δυο υποζύγια άχυρο. Με πληθωρισμό κάτω της μισής μονάδος και με μοναδιαίο κόστος εργασίας κάτω του μισού οι τιμές καλπάζουν ακάθεκτες στα ύψη. Αυτό δείχνει ότι το καρτέλ της διατροφικής αλυσίδας λεηλατεί παντοδύναμο και ατράνταχτο.
Οι πολίτες, μέσα στην κατάθλιψή τους, έχουν παραιτηθεί από την ελπίδα εξόδου. Προσδοκούν απλά τον πολυπόθητο «πάτο». Όμως, πόσο κάτω ακόμη πρέπει να κατρακυλήσουμε για να τον βρούμε; Τελικά,
«τόσος πόνος, τόση ζωή,
  πήγαν στην άβυσσο
  για ένα πουκάμισο αδειανό…» (Σεφέρης)
            Για το περιβόητο Μνημόνιο...
Άνω σχώμεν τας καρδίας! Ο ευρωπαϊκός Νότος βασανίζεται στην ίδια με μας υψικάμινο, όσο όμως οι πιστές στο σύστημα ηγεσίας του κινούνται δουλικά, οι λαοί οφείλουν να λειτουργήσουν εξεγερτικά. Στην Ευρώπη ωστόσο, από τη Γαλλική Επανάσταση ως το Μάη του ’68, οι μεγάλες αλλαγές ξεκίνησαν από τη Γαλλία που την τελευταία περίοδο κοιμάται κι ονειρεύεται …
          Αγουροξυπνημένος ο Ολλάντ παρουσίασε προχθές τα 4 βήματα για την ανάπτυξη της Ευρώπης.
          Μακάρι αυτό να είναι αρχή μετανοίας. Πάντως, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή!
                                        

Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης

22.5.13

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 20-5-2013




Τιμήσαμε και φέτος τη μνήμη των θυμάτων της τουρκικής θηριωδίας 1914 – 1923. Πρόκειται για τραγωδία χωρίς κάθαρση και για έγκλημα χωρίς τιμωρία. Ακόμη!
        Το τραγικότερο είναι ότι οι επίγονοι εκείνων των εγκληματιών αποδεικνύονται όμοιοι και επικινδυνότεροι από τους προγόνους τους.
Όμως σε αντίθεση με ό,τι συνέβη με τους Ισραηλινούς, οι οποίοι κατάφεραν να αναδείξουν το Ολοκαύτωμα παγκόσμιο σύμβολο και με τους Αρμενίους που πέτυχαν το σχετικώς ανάλογο, μολονότι πολλά χρόνια δεν υφίστατο αρμενικό κράτος το ζήτημα της Γενοκτονίας των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Θράκης αντιμετωπίστηκε αποσπασματικά και επιπόλαια.
Καθυστερήσαμε 80 χρόνια για να αναγνωρίσουμε εμείς οι ίδιοι την εις βάρος μας Γενοκτονία και αυτήν κατά δόσεις (Ποντιακή, Μικρασιατική. Των Θρακών δεν την αναγνωρίσαμε καν).
Είναι αφελές να προσδοκούμε την εθελούσια αναγνώρισή της από τους Νεοοθωμανούς γόνους των δραστών. Κρατική, εθνική μας προτεραιότητα πρέπει να αναδειχθεί η αναγνώρισή της από τη Διεθνή Κοινότητα.
Για να επιτευχθεί όμως αυτό πρέπει να διαμορφωθεί η εξωτερική πολιτική διεκδίκησης και να παύσει η εικόνα χωριστής εμφάνισης στα διεθνή κέντρα χωριστά, άλλοτε των Ποντίων, άλλοτε των Μικρασιατών κ.λ.π.
Για να μας πάρουν στα σοβαρά οι ξένοι πρέπει να γίνουμε σοβαροί εμείς.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής Ποντίων, Μικρασιατών, Θρακών είναι μία, όπως και ο δράστης της, το τουρκικό κράτος.

16.5.13

ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΛΑΒΩΝ



ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΛΑΒΩΝ
Ο πολιτισμικός άθλος των Θεσσαλονικέων Ισαποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου


Είναι φέτος η επέτειος των 1150 χρόνων από τον εκχριστιανισμό των Σλάβων. Πνευματικός άθλος των δύο Ελλήνων, Θεσσαλονικέων αδελφών, Κυρίλλου και Μεθοδίου και ιδιοφυής υψηλή στρατηγική του Μεγάλου Πατριάρχου Φωτίου. Ο ευαγγελισμός της μισής Ευρώπης είναι η σημαντικότερη γεωπολιτική αλλαγή της πρώτης μεταχριστιανικής χιλιετίας στον πλανήτη.
        Οι ταπεινωτικές συνθήκες στις οποίες έχουν περιέλθει οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και φυσικά η ελληνική στις μέρες μας, δεν διαφέρουν σε πολλά από εκείνες στις οποίες ζούσαν τότε οι βάρβαροι, πριν το φωτισμό τους.
Βιώνουμε μία περίοδο παλιμβαρβαρισμού. Το άλας εμωράνθη. Η χριστιανική πίστη είναι σε πορεία οπισθοχώρησης. Επικυριαρχεί παντού μία πολιτισμική αποσάρκωση του Χριστιανισμού. Οι διαχρονικές αξίες της ζωής αποδομούνται με όλους τους τρόπους, Social media, εκπαίδευση, αποσυντεθειμένη οικογένεια συνεργούν σ’ αυτό. Η αίσθηση ταυτότητας ατονεί. Ο εθνομηδενισμός καθίσταται «επικρατούσα θρησκεία». Είμαστε στα όρια αυτού που ο μακαριστός πατήρ Γεώργιος Φλωρόφσκυ διαπίστωνε, ότι «οι πολιτισμοί διαλύονται όταν εκλείπουν τα ελατήρια που τους εμπνέουν και οι πεποιθήσεις που δεσπόζουν».
«Οι δοκούντες άρχειν των εθνών», δηλαδή οι διεθνείς τοκογλύφοι, οι οποίοι ασκούν την παγκόσμια οικονομική και πολιτική εξουσία, προπετείς και αδίστακτοι επιβάλλουν στους λαούς το δόγμα του σοκ. Ενσταλάζουν στον κόσμο την κατάθλιψη και την απελπισία και προσώρας ακυρώνουν τη βούληση και ναρκοθετούν την αντίσταση των λαών στα καταστροφικά τους σχέδια. Αυτοί διάβασαν μόνο τον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι, ο οποίος επιχειρηματολόγησε στον αντίποδα της χριστιανικής ηθικής. Εξακόσια χρόνια πριν τον φλωρεντινό, αμοραλιστή θεωρητικό, ο Μέγας Φώτιος σ’ ένα βαρυσήμαντο επιστολογικό του κείμενο προς τον Βόρι της Βουλγαρίας, εκχριστιανοθέντα ως Μιχαήλ διατυπώνει την χριστιανική θεωρία της εξουσίας. Εκεί συμβουλεύει τον αποδέκτη και προειδοποιεί και τους σημερινούς άρχοντες του σκότους εξορκίζοντάς τους «μηδένα μηδέποτε ανθρώπων, μηδέ των τυχόντων εις απόγνωσιν συνελάσης». Ποτέ μην οδηγήσεις σε απόγνωση κανέναν, ούτε και τον πιο ασήμαντο άνθρωπο. Γιατί; Διότι «ισχυρόν γάρ και άμαχον απόγνωσις όπλον»· είναι πολύ δυνατό και ακαταμάχητο όπλο η απόγνωση. Επειδή «πολλάκις ανάγκη στρατηγήσασα πράξεων παραβόλων ανελπίστους μεταβολάς εξειργάσατο, και πριν ή γενέσθαι μύθους νομιζομένας». Πολλές φορές δηλαδή, η ανάγκη, μηχανεύθηκε ριψοκίνδυνες πράξεις, που είχαν απροσδόκητες εξελίξεις που πριν λάβουν χώρα θεωρούνταν μύθοι. (Φωτίου του αγιωτάτου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως προς Μιχαήλ τον άρχοντα Βουλγαρίας Επιστολής. Τί εστίν έργον άρχοντος. 98, μ).   
Αργά ή γρήγορα αυτοί που οδήγησαν την κοινωνία σε απόγνωση, θα υποστούν οι ίδιοι το βαρύ της τίμημα. «Ισχυρόν γάρ και άμαχον (για τους απελπισμένους) απόγνωσις όπλον».     



ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ        

8.5.13

Αναστήτω ο Θεός (και ο λαός) και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτών




*Του Στέλιου Παπαθεμελή


Ο ελληνικός λαός πορεύεται στον Γολγοθά του στον οποίο τον έσυραν οι ολετήρες ψευδοσωτήρες του που πασχίζουν ταυτόχρονα να σταυρώσουν μέσα του και την προσδοκία της Ανάστασης. Στην περίοδο του Γ’ Ράιχ υπήρξε η Κατοχή, αλλά παρέμεινε όρθια η ελπίδα της Απελευθέρωσης που αναρρίπιζε τις καρδιές ιδίως των νέων παιδιών. Έτσι έγραψαν το έπος της Αντίστασης.
Στο οργουελικών γνωρισμάτων Δ’ Ράιχ, το υπερσύστημα ισχύος του για να ματαιώσει, ή έστω να αναβάλει την ανατροπή της άδικης τάξης πραγμάτων που επέβαλε, λοβοτομεί τη βούληση του ελληνικού-και σειρά τους-και των άλλων ευρωπαϊκών λαών, αφού προηγουμένως έχει «στειρώσει» το πολιτικό  τους προσωπικό.
Από την αποφράδα 23/4/2010 που ο μοιραίος εκείνος εξήγγειλε την υποδούλωση της Ελλάδος στους αιμοδιψείς μηχανισμούς της Τρόικας βαυκαλιζόμενος ότι δήθεν θα μας απελευθέρωνε (sic!) από «επιτηρήσεις και κηδεμονίες», διαδραματίζονται ασταμάτητα σημεία και τέρατα. Τα επόμενα «χείρονα» των προηγουμένων.
Η εθνική ταπείνωση συνεχίζεται ακάθεκτα. Η διαβόητη δημοσιονομική αναπροσαρμογή ολημερίς υποτίθεται χτίζεται, το βράδυ γκρεμοτσακίζεται.
Καλούν το λαό σε θυσίες και ξανά σε καινούργιες θυσίες και πάλιν και πολλάκις σε θυσίες, ψευδόμενοι ότι τάχα θα πιάσουν τόπο. Οι τρεις της τρόικας δεν θα προσλαμβάνονταν ούτε ως τηλεφωνητές στις πατρίδες τους, λόγω καθολικής και διά γυμνού οφθαλμού ορατής ανικανότητας. Εδώ εστάλησαν ως γκαουλάιτερ και μπαινοβγαίνουν στο πρωθυπουργικό και τα υπουργικά γραφεία υπαγορεύοντας διαταγές. Οι ιθαγενείς τις εκτελούν ασκαρδαμυκτί, και εν αγαστή συμπνοία. Το κράτος, ή ό,τι απέμεινε από αυτό, αποδυναμώνεται, κατεδαφίζεται, ενώ το μέλλον των παιδιών μας υποθηκεύεται.
Τον Απρίλιο του 2010 οι αγορές μας απέκλεισαν λόγω ελλείμματος 33 δισ.€. Ο Γκόρντον Μπράουν μίλησε τότε για το «ασήμαντο ποσό των 30 δισ.€». Έκτοτε μας χρέωσαν:  δάνεια 200 δισ.€ + 40 δισ.€, το χρέος που αγόρασε η ΕΚΤ από την δευτερογενή αγορά + 110 που δανείσθηκαν οι Τράπεζες= 350 δισ.€. Αληθινή τερατογένεση!
Ύφεση, ανεργία, λουκέτα, κενολόγες δηλώσεις σερνάμενων πολιτικών, ψευδοπαλληκαρισμοί άλλων. Τώρα σχεδιασμοί του τύπου: ιδιωτικοποίηση κρατικών υπηρεσιών. Το άκρον άωτον της απάτης με περικεφαλαία, όπου το Δημόσιο θα καταβάλλει τις δαπάνες στους ιδιώτες-εργολάβους, αυτές που θα πλήρωνε ως μισθούς. Το εργολαβικό κέρδος όμως θα οδηγήσει σε απολύσεις πολλών, ενώ οι μισθοί των «διασωζόμενων» θα είναι στα νέα μέτρα…Βουλγαρίας.
Στον περίγυρό μας συντελούνται ταυτόχρονα δομικές γεωπολιτικές αλλαγές, όπου λάμπουμε διά της απουσίας μας. Αναγκασμένοι για να αμυνθούμε αποτελεσματικά να λειτουργούμε μια υψηλή στρατηγική, εμείς έχουμε εξαφανισθεί παντελώς. Είμαστε ανύπαρκτοι. Ο νεοοθωμανός αλωνίζει, παραβιάζει την εθνική μας κυριαρχία, βιάζει την αξιοπρέπειά μας και μεις του ετοιμάζουμε τζαμιά. 
Οι λαοί και πρωτίστως εμείς, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι μοναδική ρεαλιστική οδός Εξόδου είναι μία: η Αντίσταση. «Αντιστήναι τω πονηρώ».
Όσο «αι ημέραι πονηραί εισί», τόσο πιο επιτακτικό γίνεται το καθήκον μας να ξαναβρούμε τον (αληθινό) εαυτό μας.
Εισάγοντάς μας ο Ελύτης στη «Μαγεία του Παπαδιαμάντη» μας πληροφορεί πως «μια μέρα το παρελθόν θα μας αιφνιδιάσει με την επικαιρότητά του. Δε θα έχει αλλάξει εκείνο, αλλά το μυαλό μας».
Μέρες Παθών του Κυρίου και της ένδοξης Ανάστασής Του, αι γενεαί πάσαι μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη αντεπίθεσης κόντρα στο κακό από Εκείνον που «άδου καθείλε την δύναμιν και ανέστη ως νικητής», κατά το θαυμάσιο αναστάσιμο κοντάκιο.
Και το χαριτωμένο παπαδιαμαντικόν επιδόρπιον:
«Και τώρα αγοράσατε τους αμνούς σας, αδελφοί
Χριστιανοί, λάβετε τας λαμπάδας και υπάγετε εις
τους ναούς ν’ ακούσητε «τον καλό το λόγο»
[τον περίφημον κατηχητικόν λόγον του Χρυσοστόμου]













*Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης