1.6.13

Να αποδείξουμε πως δεν είμαστε «ανθρωπάκια του σωλήνα»





Του Στέλιου Παπαθεμελή*


Η κοινωνία μας ζει στο κλίμα ενός παρατεταμένου τρομώδους σοκ που αγκυλώνει κάθε φυσιολογική διάθεσή της να αντιδράσει. Η ύβρις της αρχαίας τραγωδίας σε όλη της την έξαρση. Οι «δοκούντες άρχειν των εθνών», διεθνείς μηχανορράφοι, συνεργούντων των εγχωρίων υπηρετών, με αλαζονεία, οίηση και ιταμή περιφρόνηση του μέτρου και των ορίων που διέπουν την στοιχειώδη ηθική τάξη, επιβάλλουν τις άδικες και ανήθικες οικονομικές πολιτικές τους στις αδύναμες χώρες. 
Οι ξένες πρεσβείες στην Αθήνα «φοβούνται» κοινωνική έκρηξη. Εύλογος ο φόβος τους που προσώρας αποσοβείται εν όψει των καταλυτικών αποτελεσμάτων του δόγματος του σοκ στην ελληνική κοινωνία, που αντιμετωπίζει μοιρολατρικά την κλιμακούμενη βαρβαρότητα. Εκεί που δεν δεχόμασταν μύγα στο σπαθί μας, γονατίσαμε δουλικά και περιμένουμε τα χειρότερα ως φυσικά και νομοτελειακά αυτονόητα...
Το κρατούν μνημονιακό σύστημα παρερμηνεύει όμως την παθητικότητα της υπνωτισμένης από αυτό κοινωνίας σε αντοχή της. Γι’ αυτό ακονίζει τα μαχαίρια νέων, πιο επώδυνων μέτρων. Οι ιθύνοντές του θυμίζουν αυτούς που περιγράφει ο Απόστολος Παύλος (Ρωμ.1,31) «ασυνέτους, ασυνθέτους, αστόργους, ασπόνδους, ανελεήμονας», που και αδικοπραγούν και επιδοκιμάζουν τους δράστες, «Συνευδοκούσι τοις πράσσουσι».
Στη διάτρητη πια συνθήκη-κουρελού της Λισαβόνας, διαβάζει κανείς την εξής τραγική ειρωνεία:
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (…) καταπολεμά τον κοινωνικό αποκλεισμό (…) προάγει την οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή και την αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών»!!
Όταν το 1980 ενταχθήκαμε, η Ενωμένη Ευρώπη κατείχε το 25% της παγκόσμιας παραγωγής. Έκτοτε καταρρέει και το 2020 υπολογίζουν να περιορισθεί στο 7%!
Το 2009 οι μέσες ελληνικές αποδοχές  ήταν το 84% των αντίστοιχων ευρωπαϊκών, το 2010-11 έπεσαν στο 74%, το 2012 κατρακύλισαν στο 68,5% και φυσικά συνεχίζουν κατολισθαίνοντας. Μεταξύ 2008-2012, απομειώθηκε η αγοραστική δύναμη εδώ κατά 23%.  Πανευρωπαϊκά μοναδική η ονομαστική μείωση του κατώτατου μισθού. Κινεζοποίηση, ή βουλγαροποίηση της εργασίας!
Στη Γερμανία της Μέρκελ, χιλιάδες Βαλκάνιοι και Ουκρανοί, «ενοικιαζόμενοι εργάτες», δουλεύουν για ωριαία αμοιβή 3€, 60 ώρες την εβδομάδα, ανασφάλιστοι.
Η θεοποιημένη από τους δυνάστες λιτότητα, «βρίσκεται εκτεθειμένη ως έκφραση των προκαταλήψεων, του καιροσκοπισμού και των ταξικών συμφερόντων που αείποτε εκπροσωπούσε» (Krugman).
Η δυσώνυμη Σχολή του Σικάγου και το δόγμα της: ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση, αποδεκατισμός κοινωνικού κράτους, εξουσιάζει σε όλο τον πλανήτη.
Έτσι οι εύποροι γίνονται πάμπλουτοι και οι εργαζόμενοι αναλώσιμοι φτωχοί, εκείθεν των ορίων της φτώχειας.
Ύφεση, μαζική ανεργία και διαρκής υπεξαίρεση του αιματηρού ιδρώτα των πολλών με πρόσχημα την «δημοσιονομική αποκατάσταση».
Αυτό το γερμανικό μείγμα λιτότητας «αποδείχθηκε θανάσιμο» (Γιόσκα Φίσσερ). Αληθινό ολοκαύτωμα για την Ελλάδα και την Κύπρο. Για ολόκληρο τον Νότο.
Τώρα η Γερμανία διαλύει το τραπεζικό σύστημα της Σλοβενίας, εις πείσμα του γεγονότος ότι τα οικονομικά μεγέθη της συνηγορούν για το αντίθετο.
Βαθύς αναστεναγμός για την ένδεια ηγεσίας και οράματος στην ιστορική ήπειρο και στον αγρίως δοκιμαζόμενο τόπο μας. Τραγική η απουσία ενός συγκροτημένου σχεδίου εξόδου από την κρίση.
Με οργή και με πόνο ξέσπασε προχθές ο Serge Halimi της Monde Diplomatique (Απρ.2013): «Στη Ρώμη και στην Αθήνα, ή τη Λευκωσία, ντόπιες μαριονέτες φαίνονται ήδη αποφασισμένες να μετουσιώσουν σε πράξη τις εντολές (…) που θα τους δώσουν οι Βρυξέλλες, η Φρανκφούρτη, ή το Βερολίνο». Έτσι ωμά και παστρικά.
 Επείγουν:
-Να συσπειρωθεί ο Νότος, μαζί και η βραδύτατα αφυπνιζόμενη Γαλλία.
-Να ηττηθεί η Γερμανία.
-Να ανατραπεί η λιτότητα και να επισπευσθεί η ανάπτυξη.
Προϋπόθεση να ξυπνήσουν οι λαοί που δεινοπαθούν. Φυσικά δεν θ’ αλλάξουμε …λαό. Ηγέτες πρέπει ν’ αλλάξουμε, που να εμπνέουν και να καθοδηγούν τους λαούς. Και εμείς μέσα μας να επισπεύσουμε την «καλήν αλλοίωσιν» των Πατέρων με αυτεπίγνωση και μεταβολή παραδείγματος. Τρόπου ζωής.
Να αποδείξουμε πως δεν είμαστε «ανθρωπάκια του σωλήνα», για τα οποία οι σχετλιαστικοί στίχοι του Νίκου Γκάτσου :
«Αχ τα ανθρωπάκια του σωλήνα
Ποτέ δε βγήκατε ταξίδι
Εκεί που ζούσε η Μπουμπουλίνα
Ύδρα, Ψαρά και Γαλαξίδι» . . .

Δεν υπάρχουν σχόλια: