18.7.13

Να διεκδικούμε και να διαπραγματευόμαστε



Του Στέλιου Παπαθεμελή*        

Στην Ελλάδα και στην άλλη Ευρώπη, ο κόσμος καραβοτσακίζεται στις πολυαίμακτες συμπληγάδες απελπισίας – αδιεξόδων. Πονάει, οργίζεται, κάπως διαμαρτύρεται, αλλά δεν ξεσηκώνεται. Αδυνατεί, προς το παρόν, να μετουσιώσει την οργή του σε πολιτική δύναμη.
Αυτό αποθρασύνει τους παγκοσμιοκράτες (χρηματοπιστωτές, Βρυξέλλες, ελέγχοντες οργανισμούς ΔΝΤ, ΕΚΤ κ.λ.π.), οι οποίοι με τους υπερεθνικούς θεσμούς και τους δοτούς πολιτικούς καταλύουν πάσαν ιδέα εθνικής στρατηγικής για επανεκκίνηση, ανάπτυξη, έξοδο.
Είναι διάχυτη η κρίση ηγεσίας και οράματος εντός και εκτός Ελλάδος, που απεργάζεται την υπονόμευση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και την συρρίκνωση όλων των μορφών εθνικής κυριαρχίας.
Η παγκοσμιοκρατία ανέδειξε τα δυο εργαλεία υποταγής και αχρήστευσης του εθνικού κράτους, την απο-εθνοποίηση και την απο-ιέρωση. Χτυπάει μ’ αυτά τους κύριους πυλώνες συνοχής και αλληλεγγύης της κοινωνίας, την πατρίδα και την πίστη. Η αποδόμηση και ο εθνομηδενισμός στην εκπαίδευση επέφεραν βαθιά κρίση ταυτότητας ιδίως στους νέους μας.
Η άλωση του (υπολοίπου) κράτους από τις δυνάμεις της αγοράς θέτει υπό κηδεμονία την βασική έκφραση της ύπαρξής του, την κρατική κυριαρχία.
Όλα αυτά βέβαια μπορούν για λίγο ακόμη να αναβάλουν την κοινωνική εξέγερση, αλλά δεν θα την ματαιώσουν.
Το Eurogroup (διάβαζε: Μέρκελ) ελληνικής αντιστάσεως ελλειπούσης ακρωτηρίασε τη δόση από 8,1 σε 6,8 δις, την έσπασε σε υποδόσεις και όρισε προϋπόθεση την ανθρωποθυσία 13.000 χιλιάδων υπαλλήλων.
Μέγα της διαπραγματευτικής ανικανότητάς μας τρόπαιον.
Οι δανειστές κακουργούν με την αδρή συνέργεια των επιχώριων εγκαθέτων τους, που απίθωσαν στα πόδια τους ολόκληρη την εθνική μας κυριαρχία και περιμένουν το νεύμα τους για το αν και πού θα καθίσουν.
  Ευτέλισαν την αγορά εργασίας υπηρεσιών, προϊόντων και βαττολογούν για διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, ο εστι μεθερμηνευόμενον απολύσεις.
Ούτε η παραμικρή ιδέα τόνωσης αναπτυξιακής, βγαίνει από τα στεγνά χείλη των τροϊκανών. Ουδείς σκέφτηκε να ενισχύσει το υγιές κομμάτι της «ραχοκοκαλιάς της οικονομίας», τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αν λάβουν κίνητρα να προσλάβουν 1 τουλάχιστον εργαζόμενο, η καθεμία θα ήταν μέγιστη προσφορά στην πραγματική οικονομία και αισθητή εκτόνωση στην όλη αποκρουστική και άγαρμπη συγκυρία.
Με στενοχωρεί έγραφε πρόσφατα ο Krugman (N.Y. Times / «Κ» 7/6/13) ότι, «μία περισσότερο ή λιγότερο μόνιμη οικονομική δυσπραγία μπορεί να καταλήξει απλά στο να γίνει αποδεκτή (…), με στενοχωρεί ότι μπορεί να υποφέρουμε ατέλειωτα, να υποφέρουμε εθελούσια, αλλά η πολιτική και οικονομική ελίτ να μην αισθανθεί ότι πρέπει να αλλάξει τις επιλογές της».
Είναι δεδομένο ότι οι ελίτ δεν θα αλλάξουν τις επιλογές τους. Τις ελίτ όμως, και πρωτίστως τις πολιτικές, μπορεί να τις αλλάξει ένας, ο λαός.
Αυτός, αν και υποφέρει μαζοχιστικά, αδρανεί. Και αν ξαφνικά κληθεί να ψηφίσει μπορεί να διαπράξει το αποτρόπαιον, να επιβραβεύσει τους δημίους του!
Από τη μια οι μηχανισμοί εξουσίας, παρά την αναξιοπιστία τους και από την άλλη οι εγκλωβισμένες σε αταβιστικές ιδεοληψίες συνειδήσεις, ορθώνονται ως δυσυπέρβλητα εμπόδια.  
Μιλούν νυχθημερόν για μεταρρυθμίσεις, αναδιαρθρώσεις, ανασυγκροτήσεις, έννοιες πια κενές περιεχομένου. Την νομιμότατη δημόσια ραδιοτηλεόραση την έκλεισαν κακήν κακώς, ενώ τα χωρίς καμία αδειοδότηση ιδιωτικά μεγαλοκάναλα νέμονται ασυδότως και αδαπάνως γι’ αυτά τις παρανόμως καταληφθείσες κρατικές συχνότητες. Ταυτόχρονα τα αφεντικά τους αυτοπροήχθησαν σε αποφασιστικούς παράγοντες του δημοσίου βίου. Οι πολιτικές ελίτ ενεργούμενα των οικονομικών ελίτ, κύριο χαρακτηριστικό της τρέχουσας μεταδημοκρατίας.  
Ο Μάριο Ντράγκι αναμόχλευσε τα μαγειρεμένα στοιχεία του 2010, που φυσικά και έγιναν εν γνώσει των Βρυξελλών, για να δικαιολογήσουν το έγκλημα (το λέει λάθος) της συνταγής. Παριστάνει όμως τον ανήξερο, ότι το Μνημόνιο που μας φόρτωσαν είναι το παγκοσμίως χειρότερο από τα 159 στην ιστορία του ΔΝΤ. (Βλ. «Ανατομία της αποτυχίας», Ινστιτούτο Bruegel).
Όφειλαν να προχωρήσουν στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και αντ’ αυτής προστάτευσαν τις τράπεζές τους με υποθήκευση του δημοσίου πλούτου μας και αποκεφαλισμό της κυριαρχίας μας.
Επείγει ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης, για την ανασυγκρότηση της πρωτογενούς παραγωγής, με έμφαση σε τομείς εντάσεως εργασίας και νέων τεχνολογιών. Τα Πανεπιστήμιά μας παράγουν γνώση σε σημαντικές περιπτώσεις πρωτότυπη. Καιρός να αξιοποιηθεί.
Να μάθουμε να διεκδικούμε και να διαπραγματευόμαστε. Και τα δικά μας λάθη να μας γίνουν ακριβώς πρόσθετο μάθημα.
«Όσα τε ημάρτομεν πρότερον, νυν αυτά ταύτα προσγενόμενα διδασκαλίαν παρέξει». (Θουκυδίδης ΙΙ, 87, 7).    

*Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης

10.7.13

Να σταματήσουμε το κακό με άλλη πολιτική και άλλους πολιτικούς



Του Στέλιου Παπαθεμελή*


Αυτοί που διαχειρίζονται στην παρούσα φάση τις τύχες της Ευρωένωσης την καταβαράθρωσαν στα Τάρταρα της ανυποληψίας. «Η επιλογή της ελάχιστης αντίστασης οδηγεί στη διάλυση την Ε.Ε.» (Τζωρτζ Σόρος, εφα).
Κοπτόμενοι υποτίθεται για την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων (6 εκ. στην Ε.Ε.) απεφάσισαν για τα έτη 2014-15 να διαθέσουν το … ιλιγγιώδες ποσό των 6 δισ €, ήτοι 1000 € σε κάθε άνεργο νέο. Αναίδεια αισχίστου είδους. Παίζουν με την αγωνία μιας «χαμένης»,  γενιάς. Δεν θα υπάρξει ζώο πιο θρασύ από τον αναιδή, έλεγαν οι σοφοί μας πρόγονοι, “Oυκ έστ΄ αναιδούς ζώoν ευθαρσέστερον”(Δίφιλος/Στοβαίος).
Αδίστακτο το «ιερατείο» των Βρυξελών βάζει τώρα χέρι στις καταθέσεις. Παραπλανητική η ανακοίνωσή τους ότι, εφεξής για τις τράπεζες που πτωχεύουν, τους λογαριασμούς δεν θα τους πληρώνουν οι φορολογούμενοι, αλλά οι πιστωτές. Όπου όμως πιστωτές ταυτωνυμία με τους φορολογούμενους…
Το αμαρτωλό διεθνές σύστημα τιμωρεί τους πολίτες που εμπιστεύθηκαν τους θεσμούς του κράτους τους και κατέθεσαν τον ιδρώτα τους στις τράπεζές του και αντί να πληρώσουν οι τραπεζίτες πληρώνουν οι πελάτες τους.
Μεταξύ μας, το παραμύθι ότι μέχρι 100.000 € καταθέσεις είναι τάχα ασφαλισμένες δεν το χάφτει κανείς. Οι ίδιοι άλλωστε λένε ότι “αν δεν υπάρξουν έκτακτα γεγονότα”, που ανά πάσαν στιγμήν μπορούν να τα κατασκευάσουν μόνοι τους. Χρυσούς κανών του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού: όσα πιο πολλά υποχρεώνονται να πληρώσουν οι οφειλέτες τόσο περισσότερα χρωστούν!
Με τα 219 δισ € των αφόρητων μνημονιακών δανείων που μας χρέωσαν, τα 211,2 δισ τα παρακράτησαν για εξόφληση δανείων μας και μόλις 7,8 δισ € πήραμε στο χέρι…
Η συνταγή της λιτότητας υπήρξε επωφελής μόνο για την εξαγωγική Γερμανία και εξοντωτική για όλα τα κράτη της περιφέρειας, που μετατρέπονται σε αποικίες του γερμανικού ηγεμονισμού και της επεκτατικής προς Ανατολάς, από Ρωσία μέχρι Κίνα στρατηγικής  του.
Οι “διασώστες” μας θέλουν να μας κάνουν ανταγωνιστικούς, κατακρεουργώντας τα μεροκάματα και τις συντάξεις μας. Η συνταγή τους αντί για ανταγωνιστικότητα οδηγεί στο θάνατο του “εμποράκου” και του “εργατάκου”. Το χρέος ορθώνεται αμετακίνητο. Η κοινωνία βουλιάζει στην ύφεση, την ανεργία και την εξαθλίωση. Η άλλοτε ραχοκοκαλιά της, η μεσαία τάξη, έχει πτωχεύσει και εξαφανισθεί. Η περιουσία των πολιτών στα αζήτητα, ενώ με τις δυσώνυμες αποκρατικοποιήσεις στρατηγικοί τομείς της οικονομίας βγαίνουν στο σφυρί, αντί πινακίου φακής.
Ετοιμάζουν νέο πακέτο μέτρων, 4 δισ €, με περαιτέρω δραστικές μειώσεις μισθών και συντάξεων και καταιγίδα απολύσεων και στο Δημόσιο.
Η καταπολέμηση της ανεργίας προϋποθέτει διαρθρωτικές παρεμβάσεις και αλλαγή μακροοικονομικού υποδείγματος. Όμως  οι κρατούντες είναι ανίκανοι. Είχαν επαγγελθεί  δικαιότερο και απλούστερο φορολογικό σύστημα. Άνθρακες ο θησαυρός στο νέο φορολογικό τους. Νομιμοποιούν τη ληστεία, με το  ψευδώνυμο «παρακράτηση φόρου», και θύματα τα ιστορικά υποζύγια της ανικανότητάς τους, μισθωτούς και συνταξιούχους.
Είμαστε στα όρια διάρρηξης όχι απλώς του οικονομικού και κοινωνικού ιστού, αλλά του εθνικού.
Τα success story και τα άλλα παιδικά παραμύθια τελείωσαν. Επωάζεται  κοινωνική έκρηξη.
Η τρόικα προκαλεί αυτές τις μέρες την νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μας. Έλλειμμα νοημοσύνης και αξιοπρέπειας πρέπει να διακατέχει τους επίσημους συνομιλητές της για να μην μπορούν να αντιδράσουν στην ιταμότητά της συμπεριφοράς της. Οι κατοχικοί της ηγέτες δεν αφουγκράζονται τη “μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων”.
Σε μια φιλάνθρωπη αποστροφή της η Μέρκελ είπε: «υποφέρουν συχνά περισσότερο οι άνθρωποι που δεν έχουν καμμία ευθύνη για τα λάθη που διαπράχθηκαν». Τα λάθη τους όμως διαπράττονται κατά συροήν και κατ΄ εξακολούθηση.  Φυσικά τα πληρώνουν οι αδύναμοι. Οι  δράστες συνεχίζουν το έγκλημα.
Μας οφείλει η Γερμανία 162δισ € χωρίς τους τόκους για τις καταστροφές και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και αρνείται πεισμόνως ακόμη και τη συζήτηση του θέματος.
Να απαιτήσουμε ένα τίμιο ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Αλλά αυτό απαιτεί άλλη πολιτική και άλλους πολιτικούς. Ψυχωμένους ηγέτες εδώ και στην Ευρώπη και ανθρώπους της αλήθειας.
Μοιάζει αδύνατο αυτό που λέμε;
Όπως όμως επαναλαμβάνουν αυτές τις μέρες τα εκατομμύρια των θαυμαστών του Νέλσον Μαντέλα:” Πάντα μοιάζει αδύνατο μέχρι να γίνει”.
         
*Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης