12.12.13

Να βρούμε την χαμένη αυτοπεποίθηση μας

Να βρούμε την χαμένη αυτοπεποίθηση μας 

                                                             Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Αν και ο νεοοθωμανός σουλτάνος εγγράφει αυτόν τον καιρό κατά συρροήν αποτυχίες, αστοχίες και στραπατσαρίσματα στα μεγαλομανή εγχειρήματά του, το βουλιμικό του σύνδρομο έναντι του Ελληνισμού, ελλαδικού και κυπριακού βρίσκεται σε μόνιμη υπερδιέγερση. Εκβιάζει για μη καθορισμό της ελληνικής ΑΟΖ, και εισβάλλει, άνευ αντιστάσεως φυσικά, στις θαλάσσιες ζώνες μας. Στην Κύπρο προωθεί τα τετελεσμένα του Αττίλα με μεθοδεύσεις επιβολής «λύσης» αγγλοαμερικανοτουρκικής  έμπνευσης κατ’ εικόνα και ομοίωση του απορριφθέντος σατανικού σχεδίου Ανάν. Ωστόσο από τη Μεγαλόνησο έχουμε  ελπιδοφόρο ανάχωμα την εκλογή στην ηγεσία του ΔΗΚΟ του Νικόλα Τάσσου Παπαδόπουλου.

Όσο όμως οι ελλαδοκυπριακές ελίτ, πολιτικές και μη, θα διακατέχονται από το φθοροποιό φοβικό σύνδρομο, που τις στιγματίζει, η Άγκυρα θα ματαιώνει την άσκηση των νομίμων κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Η επίσπευση των διαδικασιών για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο – καθώς εδραιώνεται η ρήξη της με την Τουρκία, είναι τεράστιας σημασίας, γιατί ξεκαθαρίζει το τοπίο της ΑΟΖ του νησιωτικού συμπλέγματος Καστελορίζου και ενιαιοποιεί de facto και de jure την ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου ανοίγοντας τον δρόμο για τον υποθαλάσσιο αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας στην Ευρώπη. Είναι εν τούτοις ανεξήγητη  η  εκ νέου τελμάτωση της οριοθέτησης με την Αλβανία όταν η Ελλάδα έχει πολλαπλά ατού να πιέσει ασφυκτικά τον βόρειο γείτονα. Αλλά αφήνει να τον χειραγωγεί η Άγκυρα.

Η ακρωτηριασμένη και σχεδόν ανοχύρωτη Κύπρος με την αφοβία του Τάσσου έδειξε το δρόμο. Τολμήστε!

Πρέπει ο λαός μας να ξαναβρεί τη χαμένη αυτοπεποίθησή του. Οι δειλοί και άβουλοι στους οποίους εμπιστεύθηκε να τον διοικήσουν  είναι εξ’ ορισμού ανήμποροι να τον βγάλουν από το τέλμα, αφού οι ίδιοι τον έριξαν σ’ αυτό. Το ειρωνικό σχόλιο του Αριστοφάνη στους “Βατράχους” για τον Αλκιβιάδη «ποθεί μεν, εχθαίρει δε, βούλεται δ’ έχειν»(στ.1425) δηλαδή , «τον αγαπά μεν, τον μισεί δε, αλλά θέλει να τον έχει» δυστυχώς ισχύει ακόμη δια τους καθ’ ημάς.

Πέραν της χαμηλής αυτοπεποίθησης διανύουμε μία φάση αποδόμησης των εθνικών μας δυνατοτήτων και αντιστάσεων. Επιλέξαμε τις κερκίδες αντί του γηπέδου. Χρέος μας να είμαστε γεωστρατηγικοί παίκτες, αλλά καταντήσαμε θεατές. Η χώρα στερείται ενός αυστηρά συγκροτημένου στρατηγικού σχεδιασμού. Οι κυβερνήσεις μας (δι)έρχονται και παρέρχονται αυτοσχεδιάζοντας την εξωτερική πολιτική. Δυστυχώς έχει δίκαιο ο ακαδημαϊκός Β. Μαρκεζίνης διαπιστώνοντας ότι «κληρονόμοι της περίφημης βυζαντινής -  λαϊκής και εκκλησιαστικής – διπλωματικής αριστείας δεν είναι οι Νεοέλληνες, αλλά οι Τούρκοι»!(Η Ελλάδα στον κατήφορο, σ.335).

Μία σοβαρή εξωτερική πολιτική και δη κράτους βαλλόμενου από εποφθαλμιούντες γείτονες οφείλει να είναι αποτρεπτική και πολυδιάστατη. Δεν είμαστε οι πτωχοί συγγενείς της Μέρκελ. Ο γεωστρατηγικός μας τόπος και τα φυσικά μας αποθέματα δικαιούνται να «λοιδορούν» τους δανειστές μας διεθνείς τοκογλύφους.

Οι υδρογονάνθρακες του ελλαδικού και κυπριακού χώρου είναι ευλογία και μάνα εξ Ουρανού. Η πολιτική διαχείριση αυτής της δυνάμει ισχύος προαπαιτεί υψηλή στρατηγική. Ο Τούρκος όταν του κλεισθεί μία πόρτα φτιάχνει άλλη. Ανήσυχος για την στρατηγική ενεργειακή συμφωνία Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ  ερωτοτροπεί ξανά με το Ισραήλ εκμεταλλευόμενος τη δυσαρέσκεια του τελευταίου από τις πρόσφατες αμερικανικές πρωτοβουλίες (συμφωνία των “5” με το Ιράν).

Το αφελές ελληνικό δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτε» απευθυνόμενο σε κείνους που διεκδικούν από μας τα πάντα είναι εξωφρενικό.

Τρία δείγματα της αήττητης βλακείας μας:

α. Ο ασήμαντος Γκρουέφσκυ μας κάθισε στο ειδώλιο του Διεθνούς Δικαστηρίου και μας καταδίκασε για παραβίαση της Ενδιάμεσης, ενώ αυτός την κατακουρέλιασε. Εμείς ούτε τον εναγάγαμε, ούτε καταγγείλαμε την πολλαπλώς επιβλαβή Ενδιάμεση.

β. Ενώ η Συνθήκη της Λωζάνης επιβάλλει η διδασκαλία στα μουσουλμανικά σχολεία της Θράκης να γίνεται στη γλώσσα των διαφόρων ομάδων, το ακριβοπληρωμένο Πρόγραμμα Δραγώνα-Φραγκουδάκη (27.245.000€) όρισε μοναδική μειονοτική γλώσσα την τουρκική. Έτσι εκτουρκίζει γλωσσικά, κατ΄ επέκταση εθνοτικά, τις πολιαριθμότερες ομάδες Πομάκων - Ρομά.

γ. Οι Τούρκοι μετατρέπουν σε τζαμιά ιστορικούς Βυζαντινούς Ναούς. Καραδοκούν και για την Αγία Σοφία, ενώ οι εταίροι τους στη Μέση Ανατολή κατασφάζουν Χριστιανούς. Στην Αθήνα ο υπουργός Υποδομών δηλώνει ότι νιώθει «πιο Έλληνας με την ανέγερση του τεμένους»(sic!). Ζήτημα αισθητικής, ή κοινός παραλογισμός;

Απορρίπτουμε το success story τραπεζιτών - μιντιαρχών. «Πρέπει να υπολογίσουμε πόσο πρέπει να αντέξει η Ελλάδα»(Σόιμπλε).Δεν πρόκειται να το υπολογίσουν αυτοί. Πρέπει όμως να το υπολογίσουμε επιτέλους εμείς. Και να αντι-δράσουμε!

*Πρόεδρος  Δημοκρατικής  Αναγέννησης
www.stelios@papathemelis.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: