22.4.14

Μονάδικό και ασύγκριτο γεγονός η Ανάσταση

Του Στέλιου Παπαθεμελή *



Και η φετινή Ανάσταση του Κυρίου βρίσκει τον ελληνικό λαό εσταυρωμένο. Όπως αρχαιόθεν μας πληροφορεί ο Μένανδρος  «τα δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί».  Νταϊσελμπλούμ, Λαγκάρντ, Ντράγκι ο ένας μετά τον άλλο διέλυσαν την εφήμερη ψευδαίσθηση προεκλογικής ευτυχίας που προς στιγμήν προκάλεσε η πολυδιαφημισμένη έξοδος στις αγορές. Όλα «άνθη ήν εαρινά και απελθόντος (εδώ μεσούντος ) του έαρος κατεμαράνθη» κατά την ρήση του ιερού Χρυσοστόμου.
            Εν όψει νέο δάνειο, νέα  προαπαιτούμενα, νέα αβάσταχτα βάρη. Και για παραπλάνηση νέα συσκευασία. Τώρα δεν θα το λένε Μνημόνιο…
            Ήρθε προχθές η «αυτοκράτειρα» με το πλαστικό χαμόγελο. Συζήτησε για όλα. Αλλά για το απαιτητό μέγα χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα μιλιά. Ούτε από εκείνην, ούτε από τους ιθαγενείς πανηγυρτζήδες.
            Άν και μια απειλή εξόδου μας από το ευρώ με την πάροδο του χρόνου έχει απολέσει την αρχική καταπελτώδη δυναμική της, όση ακόμη διατηρεί, φτάνει να το κλονίσει συθέμελα. Προαπαιτούμενό της άλλη πολιτική. Και άλλοι… πολιτικοί.
            Στις μέρες μας από την χριστιανικά απόλυτη ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου, μας  πήγαν στην απόλυτη ελευθερία των αγορών. Απρόσωπες ομάδες ανωνύμων εμπόρων του χρήματος διαχειρίζονται το πανίσχυρο χρηματοπιστωτικό σύστημα και μέσω αυτού την παγκόσμια εξουσία. Κατ’ ακολουθίαν, μη εκλεγμένοι  ανομιμοποίητοι υποκαθιστούν τους δημοκρατικούς θεσμούς καθιστώντας τους υποχείριούς τους. Οι τοκογλύφοι υποχρεώνουν κράτη και πολίτες να δανείζονται. Ο τοκιστής «μισεί τους εαυτοίς αρκούντας και τους μη δεδανεισμένους εχθρούς ηγείται» (άγιος Γρηγόριος Νύσσης, Κατά τοκιζόντων, ΕΠΕ 10, σ.246 επ.). Μάχεται δηλαδή  τους αυτάρκεις και αυτούς που αρνούνται να δανειστούν. Αμείλικτος κατά των εκμεταλλευτών  ο κοινωνικόταταος ιεράρχης ονομάζει τους τόκους «μοχθηρά (=κακά) των δανεισμάτων τέκνα»  και τον τοκιστή οτι θέλει όλα να φυτρώνουν χωρίς να σπείρει και να οργώσει («άσπαρτα αυτώ βούλεται τα πάντα και ανήροτα  φύεσθαι»). Και καταλήγει προφητικά: «Ει μη πλήθος ην  τοκιστών ουκ αν ην το πλήθος των πενομένων», αν δεν υπήρχαν οι τοκογλύφοι δεν θα υπήρχαν οι στρατιές των φτωχών.
            Μοναδικό, διαχρονικό, παγκόσμιο και ασύγκριτο γεγονός η Ανάσταση του Κυρίου. Άλλαξε την  ιστορία όσο οι συνειδήσεις  των ανθρώπων, έν ελευθερία, θέλουν να αποδεχθούν την «καλήν  αλλοίωσιν». Η ολοκληρωμένη μέθεξη στην εορτών Εορτή και Πανήγυρη πανηγύρεων  κατορθώνεται όταν είναι βιωματική. Μόνη η εθιμική συμμετοχή στα λειτουργικά δρώμενα της Εβδομάδας των Παθών βεβαιώνει μία κατ’ αρχήν θετική, αλλά ‘’πολιτιστική’’ σχέση με την Εκκλησία. Δεν πιστοποιεί την αναγεννητική επίδρασή της και τη στάση ζωής του πιστού.
            Σε κάθε περίπτωση στην Ελλάδα η χριστιανική πίστη είναι πολιτισμός και παιδεία. Και της «ημετέρας παιδείας» μετέχουν οι πάντες, πιστοί ημίπιστοι, και άπιστοι. Και ευφραίνονται οι πάντες νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες. Διότι «ει τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην μη φοβηθή την βραδύτητα, φιλότιμος γαρ ο Δεσπότης  δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον» ( Κατηχητικός Λόγος Ιωάννου Χρυσοστόμου).
            Πρέπει να υπερβούμε την επικυρίαρχη αποϊέρωση, την ατομοκρατία              και τον μηδενισμό και ασφαλώς το περιρρέον κοινωνικό χάος. Εξ Εσπερίας                  ο ταπεινός Ολιβιέ Κλεμάν μας δείχνει ότι η  νίκη του Χριστού επί του θανάτου απαιτεί να μαχόμαστε ενάντια σε όλες τις μορφές του θανάτου(…) στη φυσική ή ηθική υποδούλωση (…) στο ψεύδος και στην εκλεπτυσμένη γοητεία του μηδενός και της ανυπαρξίας» (Ανάσταση και ζωή, Αρμός σ.83)
            Η κοινωνία μας βρίσκεται σε λιποθυμική κατάσταση. Αναζητεί ελπίδα. Οι ελίτ της διανόησης και της πολιτικής στην πλειονότητά τους αδυνατούν λόγω         πνευματικής ένδειας να ανταποκριθούν στο αίτημα των καιρών. Ούκ αν λάβοις παρά του μή έχοντος!
            Φωτισμένος  ιεράρχης ο Αλβανίας Αναστάσιος απευθυνόμενος κυρίως προς «οικιακούς» επισημαίνει τον μέγα κίνδυνο να χαθούμε στην  αοριστία:          «Επαναλαμβάνοντας απλώς τη φράση «κρίση αξιών»κινδυνεύουμε να χαθούμε στην αοριστία.(…) Η αυτοκριτική όμως δεν αρκεί, ούτε ο ρόλος της Εκκλησίας επιτρέπεται να περιορισθεί σε περιγραφές που  στηλιτεύουν  αόριστα παραβάτες»                    
Διαμετρικά αντίθετο δείγμα από αυτό που εκπέμπει η παρούσα Αριστερά δίνει  ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης: «Η Ορθοδοξία ιδεολογικά – πνευματικά ανταποκρίνεται σε μια νοοτροπία λαϊκή, σ’ένα εσωτερικό ψυχικό δεσμό που ο ευρωπαίος κοσμοπολίτης ονομάζει ‘’ανατολίτικο πνεύμα’’ και ο ξεπεσμένος και έκφυλος Λεβαντίνος περιφρονεί, μα που συγκεντρώνει και εκφράζει εσωτερική λαϊκή ενότητα και εκδηλώνει ανώτερα ιδεώδη και χαρίσματα» (Ριζοσπάστης 9/9/45, όλο το άρθρο εκθειάζει τον αποφασιστικό ρόλο της Εκκλησίας).   
Οι εκκλησιαστικοί δεν πρέπει να ξεχνούν ότι είναι σαθρό να διδάσκουμε ταπείνωση στα θύματα της εκμετάλλευσης η οποία καταδικάζεται απ’ το Θεό.
            Η αναστάσιμη βεβαιότητα της Εκκλησίας είναι ότι οι σκοτεινές δυνάμεις της βίας, της αδικίας και της υποκρισίας θα ηττηθούν. Η ελπίδα και η τόλμη θα θριαμβεύσουν.
            Τελικά «ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από αναμόρφωση, αλλά από ανάσταση.» (Ντοστογιέφσκυ )
Χριστός ανέστη!          




*Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης

8.4.14

Ως πότε θα μας τρώνε οι “συγκατανευσιφάγοι”;

Του Στέλιου Παπαθεμελή*


            Η ηγεσία της χώρας δείχνει να έχει χάσει και τα αυγά και τα πασχάλια. Μαζί και την στοιχειώδη σοβαρότητά της. Ως πότε όμως ο λαός αυτός θα είναι άθυρμα και έρμαιό τους; Τον έχουν βυθίσει σε ολοκληρωτική σύγχυση.
            Αλλά αυτή είναι όπως η φιλοσοφική σύγχυση που περιγράφει ο Βιττγκεστάϊν. Είναι σαν εκείνον που θέλει να βγει έξω από το δωμάτιό του, αλλά δεν ξέρει πώς. Το παράθυρο είναι πολύ ψηλό, η καπνοδόχος εξαιρετικά στενή. «Αλλά αν γυρνούσε μονάχα το κεφάλι του, θα ‘βλεπε πως η πόρτα ήταν όλη την ώρα ανοιχτή»! (Στοχασμοί, αρ. 84, σ.33).
            Και εμείς  διαθέτουμε και τις γνώσεις και τα εργαλεία να βγούμε από την κρίση. Αλλά καταποντιζόμαστε μέσα σ’ αυτήν. Τι εμποδίζει την ανάκαμψή μας; Το είπε για την πατρίδα του, αλλά ισχύει γενικώς, ο  έγκυρος Πωλ Κρούγκμαν: «η έλλειψη πνευματικής διαύγειας και πολιτικής βούλησης» (Τέλος στην ύφεση τώρα, σ.259).
            Αυτή απουσιάζει δυστυχώς από τους ταγούς. Αλλά πρέπει να πλεονάσει στους ενεργούς πολίτες. Οι τελευταίοι συνιστούν τον κινητήρα που θα ενεργοποιήσει τους αδρανείς και θα επιλέξει την καινούρια ηγεσία, ασφαλώς όχι κατ’ εικόνα και ομοίωση της προηγουμένης.
            Επειδή στον τόπο αυτόν δεν υπάρχει  έλλειψη τιμίων και ικανών τους οποίους όμως το σύστημα απωθεί κατά σύστημα στο περιθώριο, οφείλουν να τους ανασύρουν από το περιθώριο οι ενεργοί πολίτες. Είναι πάντως δυσοίωνο το γεγονός περιπτώσεις με εμφανή αγωνία πατρίδας, πίστεως, αλληλεγγύης, μερικώς ομαδοποιημένες ή ατομικές, άνθρωποι τίμιοι με την αλήθεια δεν θέλησαν ούτε τώρα να αναζητήσουν μία κοινή εκφορά λόγου και πράξεως. Ένα σχήμα, συστράτευσης αφοσιωμένων στο κοινό και το εθνικό συμφέρον ανθρώπων που φιλοδοξούν να διακονήσουν στον δημόσιο βίο είναι το μέγα ζητούμενο.
            Τι εμποδίζει τελικά πολίτες με αίσθηση της ασύμμετρης καταστροφής που υφίσταται η Πατρίδα τους και πόθο να τη λυτρώσουν από αυτήν να συνενώσουν τις δυνάμεις τους σ’ ένα κοινόν αγώνα; Κι όμως αυτό δεν είναι ορατό.
            Έντιμοι άνθρωποι με καλές προθέσεις, που όμως ξεχνούν ότι ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, κραδαίνουν μια σφραγιδούλα,  ανεμίζουν μια σημαιούλα και φαντασιώνονται ότι θα σώσουν τη χώρα. ‘’Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμμένα’’. Προς βαθείαν ικανοποίηση των δυνάμεων του Κακού που γνωρίζουν άριστα να συσπειρώνονται, να συντονίζονται και να δρουν ενωμένες.
            Έχουν πια φτωχύνει και οι ποιητές μας που κάποτε πρωτοπορούσαν. Σχετλιαστικός ο Μανόλης Αναγνωστάκης επαναλαμβάνει τη μονωδία του Τίτου Πατρίκιου: «Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες./Κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα».
            Σημείο των δίσεχτων καιρών κι αυτό.
            Θλιβερή αυτές τις μέρες η εικόνα των αντιπροσώπων του έθνους. «Συγκατανευσιφάγους»  ονόμαζε  ο  Κυνικός  φιλόσοφος  Κράτης  (Στοβαίος ΙΔ, 16)
 όσους λένε (ψηφίζουν) ναι σε όλα, για να τρώνε …
            Στη δίνη της δοκιμασίας που περνά η χώρα έχει αγνοηθεί εντελώς η άλλη όψη της κρίσης, η ευκαιρία. Γι΄ αυτό εγγενή ανομήματα της δημόσιας λειτουργίας επιτείνονται αντί να εξαλείφονται. Η πελατειακή συναλλαγή κομμάτων και ψηφοφόρων (αλήστου μνήμης το απόφθεγμα «τα δικά μας παιδιά») καλά κρατεί. Τα μνημόνια εξαφάνισαν τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, τη μεσαία τάξη. Αλλά προστάτευσαν την μεγαλοαστική, των εθνικών εργολάβων και προμηθευτών, η οποία ομού με τους πολυεθνικούς εντολείς της, συγκροτεί τους  σταθερούς χρηματοδότες και καθοδηγητές της κυρίαρχης κομματοκρατίας.
            Πάντα ταύτα εξακολουθούν να επιπολάζουν παρ’ ημίν καθώς συμφύρονται με τις παμπάλαιες και πασίγνωστες έξεις του λαϊκού σώματος που δικαιούται να επιπλήττει ο αγλαός Παναγιώτης Κονδύλης για πνευματική νωθρότητα, εξυπνακιδισμό και ημιμάθεια επισημαίνοντας ότι οι «οι μίμοι και οι γελωτοποιοί εκπροσωπούνται με ποσοστά ιδιαιτέρως υψηλά στους κύκλους των διανοουμένων, στα πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης» (Οι αιτίες της παρακμής  της σύγχρονης Ελλάδας, σ.67).
            Όσο οι δυνάμεις του Καλού δεν συνειδητοποιούν το χρέος της κοινής δράσης, θα κυριαρχεί η έκπτωση των ηθών, η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, η αποδόμηση της διοίκησης, η βάναυση υποθήκευσή μας στη Διεθνή των τοκογλύφων.
            Δεν αρκεί ωστόσο σε κάποιους «η μυστική βοή [να] τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων /  Ενώ εις την οδόν  έξω ουδέν ακούουν οι λαοί» (Καβάφης). Πρέπει να ακούσει ο λαός. Να μην είναι ευκολόπιστος. Να ακούσουν και αυτοί που φιλοδοξούν να άρξουν, τιμίως και ευσυνειδήτως.
            Αλλιώς οι τωρινοί θα αλληλοπεριφρονούνται, αλλά θα αλληλοϋποστηρίζονται και θέλοντας να επιβληθεί ο ένας επί του άλλου θα υποχωρούν ο ένας στον άλλο. «Αλλήλων καταφρονούντες, αλλήλοις αρεσκεύονται και αλλήλων υπερέχειν θέλοντες, αλλήλοις υποκατακλίνονται» (Μάρκος Αυρήλιος).

                                                         *Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης

30.3.14

Τώρα πρέπει να είναι σοφή η ψήφος



 Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Εσαεί επίκαιρος και πάντοτε ορθοτόμος της αληθείας, ο Μακρυγιάννης : « Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη τη λευτεριά οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε  τον Θεόν να μας αφήσει εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπεί πατρίδα, τι θα ειπεί θρησκεία, τι θα ειπεί φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη». Και συμπεραίνει: «Αυτά λείπουν από όλους εμάς στρατιωτικούς και πολιτικούς».Ενώ καταγγέλλει; «Τις πρόσοδες της πατρίδος τις κλέβομεν,από υποστατικά δεν της αφήσαμεν τίποτας, σε ΄πηρεσίαν να μπούμεν, ένα βάνομεν εις το ταμείον δέκα κλέβομεν. Αγοράζομεν πρόσοδες, τις τρώμεν όλες».(Απομνημονεύματα, Β’ Εστία σ.252)
        Αυτά συνέβαιναν τότε, αλλά συνεχίζονται ασυγκράτητα σήμερα.
        Όταν το κράτος είναι ανύπαρκτο, όπως τότε, ή κομματικοκρατικό και πελατειακό όπως τώρα, κυριαρχεί το πρωτείο της ληστρικής διαφθοράς. Φοροδιαφυγή και λάδωμα αναδεικνύονται σε διασκεδαστικό λαϊκό άθλημα.
Από μια πολιτεία που κυβερνάται από στελέχη χωρίς ένσημα δεν περιμένουμε θαύματα. Συχνά οι άνθρωποι της εξουσίας πάσχουν από «απώλεια αισθητηριακής αντίληψης». Ζουν ξεκομμένοι από την κοινωνία, διαποτισμένοι από ένα διαρκούς δράσης αναισθητικό. Τούτο όμως διευκολύνει την αναπαραγωγή του συστήματος, της ανώνυμης εταιρείας συμφερόντων εξωχώριων και εγχωρίων. Αυτά διαιωνίζονται με τη διανομή της λείας (μίζες 3, 2, 1 όπως απεκαλύφθη στο δικαστήριο του Μονάχου, ή επιτόπια ρουσφέτια 4,2,1).
         Ο μακαριστός Φώτης Κόντογλου (Μυστικά Άνθη σ.308 επ.) διασώζει έναν διδακτικό ανατολίτικο μύθο, την ιστορία του τρελού νερού:
        Ζούσε κάποτε ένας σουλτάνος γνωστικός και καλός. Μια μέρα τον ενημέρωσε ο σοφός βεζίρης του ότι σε 2-3 μήνες ο Αλλάχ θα βρέξει τρελό νερό και όποιος πιει απ’ αυτό, άνθρωπος ή ζωντανό, θα τρελαίνεται.
        Συμβούλεψε λοιπόν τον σουλτάνο να αποθηκέψουν στις στέρνες του παλατιού καλό νερό, για να το χρησιμοποιούν οι εξοχότητές τους και να μην τρελαθούν κι αυτοί όπως ο κόσμος. «Στον διορισμένο καιρό» έβρεξε το τρελό νερό. Το ήπιαν και παλάβωσαν όλοι οι υπήκοοι (εκτός από τους ανθρώπους της Αυλής), οι οποίοι αγρίευαν, έβριζαν και απειλούσαν το σουλτάνο και τους αξιωματούχους του.
        Βλέποντας την τρέλα των υπηκόων του ο σουλτάνος με τις συμβουλές του Βεζύρ – εφέντη ήπιανε απ’ το τρελό νερό, τρελαθήκαν κι αυτοί όπως οι υπήκοοί τους. Και κάνανε κακουργήματα και παλαβομάρες. Πώς αντέδρασε τότε ο λαός; Τους  δόξαζε, τους πολυχρόνιζε και τους τιμούσε ως πατεράδες και φύλακες της δικαιοσύνης και της αλήθειας !!!
        Άσκολσούν!
         Είναι απρόσφορη όποια κοινότοπη ηθικολογική αγανάκτηση, που μπορεί να οδηγήσει τους κρατούντες σε μια ίσως και βαριά εκλογική ήττα. Ύστερα όμως αυτοί μεταμφιέζονται και ανακυκλώνονται.
        « Πώς πάει το έθνος, πώς πάνε οι δουλειές;» ρωτάει ο εθνικός μας ποιητής (Η γυναίκα της Ζάκυθος, Σημειώματα, 16). Και η οδυνηρή απάντησή του:
«Είδες να μαδάνε την κότα κι ο αέρας
 να συνεπαίρνη  τα πούπουλα;
 Έτσι πάει το έθνος»!
        Αμ’ έτσι πάει. Και έτσι θα πάει το έθνος, αν δεν αφυπνισθεί ο μέγας λαός. Αυτός πρώτος πρέπει να παραιτηθεί από τις πελατειακές αξιώσεις του, προτάσσοντας το κοινό και το εθνικό συμφέρον. «Το   της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσι»(Ισοκράτης).
        Ο ιδρυτής της Κυνικής σχολής Αντισθένης δοκίμαζε τους Αθηναίους εκλογείς συμβουλεύοντάς τους «τούς όνους ίππους ψηφίσασθαι», να ψηφίσουν ότι τα γαϊδούρια είναι… άλογα. Σ’ όσους του απαντούσαν ότι αυτό είναι παράλογο τους αποστόμωνε: «αλλά μην και στρατηγοί φαίνονται παρ’ υμίν, μηδέν μαθόντες , μόνον δε χειροτονηθέντες». Δηλαδή έχετε στρατηγούς (= πολιτικούς) που δεν έχουν ιδέα και μοναδικό τους προσόν είναι ότι τους ψηφίσατε!
        Βαρύ το χρέος του εκλογικού σώματος. Δεν είναι απλώς μια τιμωρητική ψήφος για τους υπαιτίους της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αλλά η σοφή ψήφος που θα αναδείξει εκείνους που μπορούν να τον βγάλουν από την παρούσα οικονομική και γεωπολιτική τρικυμία. Μόνη αλλαγή σκηνικού δεν συνιστά εγγύηση.
        Νεοφανείς «σωτήρες», τηλεπερσόνες του lifestyle και λοιπά ιδιοσκευάσματα, επαυξάνουν τη σύγχυση. Εκμεταλλεύονται την αποστροφή προς πολιτικούς και πολιτική και εγκλωβίζουν τον κόσμο σε αδάπανες και ατελέσφορες διαμαρτυρίες. Παραπλανητικό το σύνθημα «κανένας πολιτικός, κανένας παλιός». Δεν υπάρχει πολιτική χωρίς πολιτικούς. Δεύτερον υπάρχουν παλαιοί άφθαρτοι και νέοι (διε)φθαρμένοι. Και νεάζοντες ώριμοι με μπαγιάτικες μηδενιστικές ιδέες που, αλλοίμονο,  αν επικρατήσουν.
        Η κρατούσα κομματοκρατία απεχθάνεται τα σοβαρά και έντιμα στελέχη και με την αδρή συνδρομή του παραπλανώμενου  πλήθους τα εκβάλλει αντικαθιστώντας τα με κύμβαλα αλαλάζοντα του μιντιακού lifestyle.
        Γι’ αυτό πρέπει κυρίως τώρα να είναι σοφή η ψήφος των πολιτών.  

5.2.14

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΟΜΙΛΙΑΣ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΟΜΙΛΙΑΣ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

«Το αδιέξοδο του παλαιοκομματισμού και 
η διέξοδος της πολιτικής»

Διάγουμε ιστορικές στιγμές. Η ιστορία φυλλορροεί και ποτέ άλλοτε τα δένδρα της δεν ήταν τόσο γυμνωμένα. Οι μεταπολιτευτικές έλλαδικές πολιτικές ελίτ, βουτηγμένες στην ιδιοτέλεια και την διαφοθορά, αντί να οικοδομήσουν ένα σύγχρονο κράτος με θεσμικές παρεμβάσεις στο φάσμα της οικονομίας, της παιδείας και της κοινωνικής συνοχής, που θα το καθιστούσαν ικανό να παρακολουθήσει τον γοργό παγκόσμιο κοινωνικό βηματισμό, να ευημερήσει και να παρέχει παράλληλα στούς πολίτες έναν υψηλό δείκτη κοινωνικής προστασίας - προσβεβλημένες θανάσιμα απο το σύνδρομο του παλαιοκομματισμού - εγκατέλειψαν τον τόπο στην μοίρα του. Έτσι φτάσαμε σήμερα στην αποδόμηση του κοινωνικού και οικονομικού μας ιστού, με ζοφερό το ενδεχόμενο να απειλείται σε λίγο – αν δεν αναχαιτιστεί αυτή η κατηφορική πορεία θανάτου – η ίδια η εθνική μας επιβίωση και η πολιτισμική μας ιδιοσυστασία, ως λαού.

Απέναντι σ΄αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα και παρακμιακή μας πορεία, ο «ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ», με αίσθημα ευθύνης πρός τον ελληνική κοινωνία και συνεχίζοντας τον μακρύ διάλογο που έχει ξεκινήσει με τους ενεργούς πολίτες και τους θεσμικούς φορείς μας φορείς, διοργανώνει Ομιλία-Δημοκρατικό διάλογο με θέμα : «Το αδιέξοδο του παλαιοκομματισμού και η διέξοδος της πολιτικής». Καλώντας όλους τους ενεργούς και ελεύθερα σκεπτόμενους, δημοκρατικούς πολίτες, να παρευρεθούν και να συμβάλλουν στον διάλογο. Είναι ώρα «Εκ του ύπνου εγερθήναι» !!!  Μετά το τέλος της Ομιλίας, θα επακολουθήσει και η κοπή της παραδοσιακής πίττας του Ομίλου.

Σάββατο 8/2/2014 και ώρα: 6:00 μ.μ. στο 
Ξενοδοχείο «ΗΛΕΚΤΡΑ»
Ναυάρχου Νικοδήμου 18-20.

Στην συζήτηση παρεμβαίνουν :

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Γιώργος Κάνιαρης
Θοδωρής Παντούλας
Ηλία Σταμπολιάδης

Μαρία  Δελιβάνη Καθ. Παν. πρώην πρτύτανις


Συνοψίζει ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ

Εκ του Ομίλου.

9.1.14

Π ρ ό σ κ λ η σ η

Π ρ ό σ κ λ η σ η

Σας  προσκαλούμε εγκάρδια στην  παραδοσιακή  γιορτή της βασιλόπιτας Σάββατο 25 Ιανουαρίου ώρα  18:00 μ.μ .στην Αίθουσα  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (δίπλα στη Στρατιωτική Λέσχη)

 Θέμα:   Π ώ ς  θ α  β γ ο ύ μ ε  α π ό  τ η ν  K ρ ί σ η

Μιλάει ο Στέλιος Παπαθεμελής , Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης        

Παρεμβαίνουν οι :   
Βύρων Πολύδωρας, τ. Πρόεδρος Βουλής
Παναγιώτης Κουρουπλής, Κοιν. Εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ
Παναγιώτης Κρητικός, πρ. Αντιπρόεδρος. Βουλής

Συμμετέχει η Παιδική Χορωδία της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης «Μικροί άγγελοι της Εκκλησίας» με χοράρχη τον Ηρακλή Παναγόπουλο

Θεσσαλονίκη Ερμού 55. Τ.Κ. 54623 . ΤΗΛ.2310268333 fax 2310262830
Ιστοσελίδες:www.papathemelis.gr .  www.danagennisi.gr