22.4.14

Μονάδικό και ασύγκριτο γεγονός η Ανάσταση

Του Στέλιου Παπαθεμελή *



Και η φετινή Ανάσταση του Κυρίου βρίσκει τον ελληνικό λαό εσταυρωμένο. Όπως αρχαιόθεν μας πληροφορεί ο Μένανδρος  «τα δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί».  Νταϊσελμπλούμ, Λαγκάρντ, Ντράγκι ο ένας μετά τον άλλο διέλυσαν την εφήμερη ψευδαίσθηση προεκλογικής ευτυχίας που προς στιγμήν προκάλεσε η πολυδιαφημισμένη έξοδος στις αγορές. Όλα «άνθη ήν εαρινά και απελθόντος (εδώ μεσούντος ) του έαρος κατεμαράνθη» κατά την ρήση του ιερού Χρυσοστόμου.
            Εν όψει νέο δάνειο, νέα  προαπαιτούμενα, νέα αβάσταχτα βάρη. Και για παραπλάνηση νέα συσκευασία. Τώρα δεν θα το λένε Μνημόνιο…
            Ήρθε προχθές η «αυτοκράτειρα» με το πλαστικό χαμόγελο. Συζήτησε για όλα. Αλλά για το απαιτητό μέγα χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα μιλιά. Ούτε από εκείνην, ούτε από τους ιθαγενείς πανηγυρτζήδες.
            Άν και μια απειλή εξόδου μας από το ευρώ με την πάροδο του χρόνου έχει απολέσει την αρχική καταπελτώδη δυναμική της, όση ακόμη διατηρεί, φτάνει να το κλονίσει συθέμελα. Προαπαιτούμενό της άλλη πολιτική. Και άλλοι… πολιτικοί.
            Στις μέρες μας από την χριστιανικά απόλυτη ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου, μας  πήγαν στην απόλυτη ελευθερία των αγορών. Απρόσωπες ομάδες ανωνύμων εμπόρων του χρήματος διαχειρίζονται το πανίσχυρο χρηματοπιστωτικό σύστημα και μέσω αυτού την παγκόσμια εξουσία. Κατ’ ακολουθίαν, μη εκλεγμένοι  ανομιμοποίητοι υποκαθιστούν τους δημοκρατικούς θεσμούς καθιστώντας τους υποχείριούς τους. Οι τοκογλύφοι υποχρεώνουν κράτη και πολίτες να δανείζονται. Ο τοκιστής «μισεί τους εαυτοίς αρκούντας και τους μη δεδανεισμένους εχθρούς ηγείται» (άγιος Γρηγόριος Νύσσης, Κατά τοκιζόντων, ΕΠΕ 10, σ.246 επ.). Μάχεται δηλαδή  τους αυτάρκεις και αυτούς που αρνούνται να δανειστούν. Αμείλικτος κατά των εκμεταλλευτών  ο κοινωνικόταταος ιεράρχης ονομάζει τους τόκους «μοχθηρά (=κακά) των δανεισμάτων τέκνα»  και τον τοκιστή οτι θέλει όλα να φυτρώνουν χωρίς να σπείρει και να οργώσει («άσπαρτα αυτώ βούλεται τα πάντα και ανήροτα  φύεσθαι»). Και καταλήγει προφητικά: «Ει μη πλήθος ην  τοκιστών ουκ αν ην το πλήθος των πενομένων», αν δεν υπήρχαν οι τοκογλύφοι δεν θα υπήρχαν οι στρατιές των φτωχών.
            Μοναδικό, διαχρονικό, παγκόσμιο και ασύγκριτο γεγονός η Ανάσταση του Κυρίου. Άλλαξε την  ιστορία όσο οι συνειδήσεις  των ανθρώπων, έν ελευθερία, θέλουν να αποδεχθούν την «καλήν  αλλοίωσιν». Η ολοκληρωμένη μέθεξη στην εορτών Εορτή και Πανήγυρη πανηγύρεων  κατορθώνεται όταν είναι βιωματική. Μόνη η εθιμική συμμετοχή στα λειτουργικά δρώμενα της Εβδομάδας των Παθών βεβαιώνει μία κατ’ αρχήν θετική, αλλά ‘’πολιτιστική’’ σχέση με την Εκκλησία. Δεν πιστοποιεί την αναγεννητική επίδρασή της και τη στάση ζωής του πιστού.
            Σε κάθε περίπτωση στην Ελλάδα η χριστιανική πίστη είναι πολιτισμός και παιδεία. Και της «ημετέρας παιδείας» μετέχουν οι πάντες, πιστοί ημίπιστοι, και άπιστοι. Και ευφραίνονται οι πάντες νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες. Διότι «ει τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην μη φοβηθή την βραδύτητα, φιλότιμος γαρ ο Δεσπότης  δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον» ( Κατηχητικός Λόγος Ιωάννου Χρυσοστόμου).
            Πρέπει να υπερβούμε την επικυρίαρχη αποϊέρωση, την ατομοκρατία              και τον μηδενισμό και ασφαλώς το περιρρέον κοινωνικό χάος. Εξ Εσπερίας                  ο ταπεινός Ολιβιέ Κλεμάν μας δείχνει ότι η  νίκη του Χριστού επί του θανάτου απαιτεί να μαχόμαστε ενάντια σε όλες τις μορφές του θανάτου(…) στη φυσική ή ηθική υποδούλωση (…) στο ψεύδος και στην εκλεπτυσμένη γοητεία του μηδενός και της ανυπαρξίας» (Ανάσταση και ζωή, Αρμός σ.83)
            Η κοινωνία μας βρίσκεται σε λιποθυμική κατάσταση. Αναζητεί ελπίδα. Οι ελίτ της διανόησης και της πολιτικής στην πλειονότητά τους αδυνατούν λόγω         πνευματικής ένδειας να ανταποκριθούν στο αίτημα των καιρών. Ούκ αν λάβοις παρά του μή έχοντος!
            Φωτισμένος  ιεράρχης ο Αλβανίας Αναστάσιος απευθυνόμενος κυρίως προς «οικιακούς» επισημαίνει τον μέγα κίνδυνο να χαθούμε στην  αοριστία:          «Επαναλαμβάνοντας απλώς τη φράση «κρίση αξιών»κινδυνεύουμε να χαθούμε στην αοριστία.(…) Η αυτοκριτική όμως δεν αρκεί, ούτε ο ρόλος της Εκκλησίας επιτρέπεται να περιορισθεί σε περιγραφές που  στηλιτεύουν  αόριστα παραβάτες»                    
Διαμετρικά αντίθετο δείγμα από αυτό που εκπέμπει η παρούσα Αριστερά δίνει  ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης: «Η Ορθοδοξία ιδεολογικά – πνευματικά ανταποκρίνεται σε μια νοοτροπία λαϊκή, σ’ένα εσωτερικό ψυχικό δεσμό που ο ευρωπαίος κοσμοπολίτης ονομάζει ‘’ανατολίτικο πνεύμα’’ και ο ξεπεσμένος και έκφυλος Λεβαντίνος περιφρονεί, μα που συγκεντρώνει και εκφράζει εσωτερική λαϊκή ενότητα και εκδηλώνει ανώτερα ιδεώδη και χαρίσματα» (Ριζοσπάστης 9/9/45, όλο το άρθρο εκθειάζει τον αποφασιστικό ρόλο της Εκκλησίας).   
Οι εκκλησιαστικοί δεν πρέπει να ξεχνούν ότι είναι σαθρό να διδάσκουμε ταπείνωση στα θύματα της εκμετάλλευσης η οποία καταδικάζεται απ’ το Θεό.
            Η αναστάσιμη βεβαιότητα της Εκκλησίας είναι ότι οι σκοτεινές δυνάμεις της βίας, της αδικίας και της υποκρισίας θα ηττηθούν. Η ελπίδα και η τόλμη θα θριαμβεύσουν.
            Τελικά «ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από αναμόρφωση, αλλά από ανάσταση.» (Ντοστογιέφσκυ )
Χριστός ανέστη!          




*Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης

8.4.14

Ως πότε θα μας τρώνε οι “συγκατανευσιφάγοι”;

Του Στέλιου Παπαθεμελή*


            Η ηγεσία της χώρας δείχνει να έχει χάσει και τα αυγά και τα πασχάλια. Μαζί και την στοιχειώδη σοβαρότητά της. Ως πότε όμως ο λαός αυτός θα είναι άθυρμα και έρμαιό τους; Τον έχουν βυθίσει σε ολοκληρωτική σύγχυση.
            Αλλά αυτή είναι όπως η φιλοσοφική σύγχυση που περιγράφει ο Βιττγκεστάϊν. Είναι σαν εκείνον που θέλει να βγει έξω από το δωμάτιό του, αλλά δεν ξέρει πώς. Το παράθυρο είναι πολύ ψηλό, η καπνοδόχος εξαιρετικά στενή. «Αλλά αν γυρνούσε μονάχα το κεφάλι του, θα ‘βλεπε πως η πόρτα ήταν όλη την ώρα ανοιχτή»! (Στοχασμοί, αρ. 84, σ.33).
            Και εμείς  διαθέτουμε και τις γνώσεις και τα εργαλεία να βγούμε από την κρίση. Αλλά καταποντιζόμαστε μέσα σ’ αυτήν. Τι εμποδίζει την ανάκαμψή μας; Το είπε για την πατρίδα του, αλλά ισχύει γενικώς, ο  έγκυρος Πωλ Κρούγκμαν: «η έλλειψη πνευματικής διαύγειας και πολιτικής βούλησης» (Τέλος στην ύφεση τώρα, σ.259).
            Αυτή απουσιάζει δυστυχώς από τους ταγούς. Αλλά πρέπει να πλεονάσει στους ενεργούς πολίτες. Οι τελευταίοι συνιστούν τον κινητήρα που θα ενεργοποιήσει τους αδρανείς και θα επιλέξει την καινούρια ηγεσία, ασφαλώς όχι κατ’ εικόνα και ομοίωση της προηγουμένης.
            Επειδή στον τόπο αυτόν δεν υπάρχει  έλλειψη τιμίων και ικανών τους οποίους όμως το σύστημα απωθεί κατά σύστημα στο περιθώριο, οφείλουν να τους ανασύρουν από το περιθώριο οι ενεργοί πολίτες. Είναι πάντως δυσοίωνο το γεγονός περιπτώσεις με εμφανή αγωνία πατρίδας, πίστεως, αλληλεγγύης, μερικώς ομαδοποιημένες ή ατομικές, άνθρωποι τίμιοι με την αλήθεια δεν θέλησαν ούτε τώρα να αναζητήσουν μία κοινή εκφορά λόγου και πράξεως. Ένα σχήμα, συστράτευσης αφοσιωμένων στο κοινό και το εθνικό συμφέρον ανθρώπων που φιλοδοξούν να διακονήσουν στον δημόσιο βίο είναι το μέγα ζητούμενο.
            Τι εμποδίζει τελικά πολίτες με αίσθηση της ασύμμετρης καταστροφής που υφίσταται η Πατρίδα τους και πόθο να τη λυτρώσουν από αυτήν να συνενώσουν τις δυνάμεις τους σ’ ένα κοινόν αγώνα; Κι όμως αυτό δεν είναι ορατό.
            Έντιμοι άνθρωποι με καλές προθέσεις, που όμως ξεχνούν ότι ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, κραδαίνουν μια σφραγιδούλα,  ανεμίζουν μια σημαιούλα και φαντασιώνονται ότι θα σώσουν τη χώρα. ‘’Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμμένα’’. Προς βαθείαν ικανοποίηση των δυνάμεων του Κακού που γνωρίζουν άριστα να συσπειρώνονται, να συντονίζονται και να δρουν ενωμένες.
            Έχουν πια φτωχύνει και οι ποιητές μας που κάποτε πρωτοπορούσαν. Σχετλιαστικός ο Μανόλης Αναγνωστάκης επαναλαμβάνει τη μονωδία του Τίτου Πατρίκιου: «Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες./Κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα».
            Σημείο των δίσεχτων καιρών κι αυτό.
            Θλιβερή αυτές τις μέρες η εικόνα των αντιπροσώπων του έθνους. «Συγκατανευσιφάγους»  ονόμαζε  ο  Κυνικός  φιλόσοφος  Κράτης  (Στοβαίος ΙΔ, 16)
 όσους λένε (ψηφίζουν) ναι σε όλα, για να τρώνε …
            Στη δίνη της δοκιμασίας που περνά η χώρα έχει αγνοηθεί εντελώς η άλλη όψη της κρίσης, η ευκαιρία. Γι΄ αυτό εγγενή ανομήματα της δημόσιας λειτουργίας επιτείνονται αντί να εξαλείφονται. Η πελατειακή συναλλαγή κομμάτων και ψηφοφόρων (αλήστου μνήμης το απόφθεγμα «τα δικά μας παιδιά») καλά κρατεί. Τα μνημόνια εξαφάνισαν τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, τη μεσαία τάξη. Αλλά προστάτευσαν την μεγαλοαστική, των εθνικών εργολάβων και προμηθευτών, η οποία ομού με τους πολυεθνικούς εντολείς της, συγκροτεί τους  σταθερούς χρηματοδότες και καθοδηγητές της κυρίαρχης κομματοκρατίας.
            Πάντα ταύτα εξακολουθούν να επιπολάζουν παρ’ ημίν καθώς συμφύρονται με τις παμπάλαιες και πασίγνωστες έξεις του λαϊκού σώματος που δικαιούται να επιπλήττει ο αγλαός Παναγιώτης Κονδύλης για πνευματική νωθρότητα, εξυπνακιδισμό και ημιμάθεια επισημαίνοντας ότι οι «οι μίμοι και οι γελωτοποιοί εκπροσωπούνται με ποσοστά ιδιαιτέρως υψηλά στους κύκλους των διανοουμένων, στα πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης» (Οι αιτίες της παρακμής  της σύγχρονης Ελλάδας, σ.67).
            Όσο οι δυνάμεις του Καλού δεν συνειδητοποιούν το χρέος της κοινής δράσης, θα κυριαρχεί η έκπτωση των ηθών, η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, η αποδόμηση της διοίκησης, η βάναυση υποθήκευσή μας στη Διεθνή των τοκογλύφων.
            Δεν αρκεί ωστόσο σε κάποιους «η μυστική βοή [να] τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων /  Ενώ εις την οδόν  έξω ουδέν ακούουν οι λαοί» (Καβάφης). Πρέπει να ακούσει ο λαός. Να μην είναι ευκολόπιστος. Να ακούσουν και αυτοί που φιλοδοξούν να άρξουν, τιμίως και ευσυνειδήτως.
            Αλλιώς οι τωρινοί θα αλληλοπεριφρονούνται, αλλά θα αλληλοϋποστηρίζονται και θέλοντας να επιβληθεί ο ένας επί του άλλου θα υποχωρούν ο ένας στον άλλο. «Αλλήλων καταφρονούντες, αλλήλοις αρεσκεύονται και αλλήλων υπερέχειν θέλοντες, αλλήλοις υποκατακλίνονται» (Μάρκος Αυρήλιος).

                                                         *Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης