30.3.15

Το «ποθούμενο» του Πατροκοσμά ενέπνευσε το ’21 όχι ο Διαφωτισμός

Του Στέλιου Παπαθεμελή*



Στον απόηχο της Εθνικής Επετείου αναρωτιόμαστε πόσο μας αγγίζουν σήμερα τα
μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Λαός όμως που αδυνατεί να διδαχθεί από το
παρελθόν του δεν διαγράφει αυτό, αλλά το μέλλον του. Το παρελθόν μας
εκπλήσσει, κατά τον ποιητή με την επικαιρότητά του.

Πανηγυρίζουμε την Μεγάλη Επανάσταση του Γένους που ανέτρεψε τον
«βαρύν και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας». Ο Μέττερνιχ και οι άλλοι
εχθροί της την παρουσίαζαν εξεπίτηδες ως κοινωνική επανάσταση, γιατί αυτό
τους βόλευε για να την καταπνίξουν.

Στους κύκλους της ελληνικής αστικοφιλελεύθερης και αριστερής διανόησης
επικρατεί ανέκαθεν και αυτές τις μέρες φάνηκε κραυγαλέα η χαώδης σύγχυση
αναφορικά με την ταυτότητα της Ελληνικής Επανάστασης. Το χάος επιτείνεται
όταν βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά άνθρωποι που οι απόψεις τους από θεμιτές
ατομικές μετατρέπονται σε νόμους, εγκυκλίους, κρατικές επιταγές. «Χαλεπόν
άρχεσθαι υπό χείρονος » ( Δημόκριτος).

Μνημείο ακραίας σύγχυσης η Εγκύκλιος για την 25η Μαρτίου του υπουργού
Παιδείας ( η οποία παρέσυρε δυστυχώς και την πρωθυπουργική ομιλία στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών). Την κάνει φύλλο φτερό ο ευθύβολος ΣΤΑΘΗΣ («Ενικός»
25/3/15). Με αδιάσειστη τεκμηρίωση – τελικά τα λέει της πεθεράς για να τ΄
ακούσει η νύφη, μάλλον ο…γαμπρός- κατεδαφίζει το σαθρό οικοδόμημα που θέλει
το 1821 «τέκνο του Διαφωτισμού». Ανιστόρητος ο ισχυρισμός που αγνοεί το
φαινόμενο της ελληνικής διάρκειας και τα υπόγεια πνευματικά ρεύματα της
ιστορίας, την πίστη και τις άλλες διαχρονικές αξίες οι οποίες τροφοδοτούσαν
τις ψυχές των υποδούλων. Το Γένος από την επομένη της Αλώσεως βρέθηκε σε
αδιάκοπη εμπόλεμη κατάσταση με τον κατακτητή. Ο Ξεσηκωμός του σηματοδότησε
τη διάλυση της ισχυρότερης αυτοκρατορίας της Ευρασίας, της Οθωμανικής.

Εθναρχούσα Ορθόδοξη Εκκλησία, Κοινοτισμός και δι’ αυτών ασταμάτητα
καλλιεργούμενη αλληλεγγύη. Υπερταξική σύνθεση των αγωνιστών και πεποίθηση
της αδιάσπαστης διάρκειας του Ελληνισμού. Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός πήρε
τα θετικά του ευρωπαϊκού και απέρριψε τον αγνωστικισμό και τον
αντικληρικαλισμό του, στοιχεία καθ’ ολοκληρίαν ξένα προς την ελληνική
παράδοση και πραγματικότητα.

Το «ποθούμενον» του Πατροκοσμά και τα επαναστατικά σκιρτήματα του Γένους,
προϋπάρχουν του Διαφωτισμού και αργότερα συνυπάρχουν με αυτόν, αλλά δεν
κατάγονται απ’αυτόν.

«Η επανάστασις η ιδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν απ’ όσες γίνονται την
σήμερον εις την Ευρώπην» ξεκαθάριζε ο Κολοκοτρώνης. «Της Ευρώπης οι
επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεων των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο δικός
μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος. Ήττον έθνος με άλλο έθνος, ήττον με ένα
λαόν, όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωρισθεί ως τοιούτος, ούτε να ορκισθεί,
παρά μόνον ό,τι έκαμνε η βία» (Τερτσέτης : Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα Α,
σ. 179).

Η ελληνική Επανάσταση δεν υπήρξε ούτε γνήσιο, ούτε νόθο τέκνο του
Διαφωτισμού. Η Γαλλική, και η Αμερικανική δεν είχαν απέναντί τους ξένον
κατακτητή. Το γενικότερο βεβαίως επαναστατικό κλίμα τους ήταν θετικό για
μας αν και στο Λάϋμπαχ μετά μεγίστων κόπων ο Καποδίστριας απέτρεψε τα
αντίμετρα της ανίερης ιεράς Συμμαχίας εναντίον μας.

Αξίζει οι ασχολούμενοι με το ΄21 να συμβουλευθούν τουλάχιστον τον Νίκο
Σβορώνο, τίμιο με την αλήθεια και μαρξιστή.

Θα μάθουν πολλά απ΄ αυτόν για την αρμονική σύνθεση κλασικής και βυζαντινής
κληρονομιάς με τα αδαπάνητα στοιχεία του λαϊκού μας πολιτισμού. Η
Εθναρχούσα Εκκλησία έδρασε τότε «επί κεφαλής της εθνικής αντίστασης σ’ όλες
τις μορφές της, εργαζόμενη για το σταμάτημα των εξισλαμισμών συμμετέχοντας
σ’ όλες τις εξεγέρσεις, ακόμα και διευθύνοντάς τες. Πρόσφερε νέφος
νεομαρτύρων που είναι μάρτυρες της Πίστεως και ήρωες της
Πατρίδας»(Σβορώνος, Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας σ. 49).

Σε κείνον τον υπέρ πάντων Αγώνα επαληθεύτηκαν οι πατροπαράδοτες αρετές του
Ελληνισμού ανδρεία, αφοβία, αυτοθυσία. Μα και η επάρατη διχόνοια.
Ενωμένοι θαυματουργούσαμε και διχασμένοι συντριβόμασταν. Χωρίς τη διχόνοια,
η Επανάσταση θα είχε επικρατήσει από τον πρώτο χρόνο. Εκκλησία, σώφρονες
καπεταναίοι, σοβαροί Φιλέλληνες κατέβαλλαν απεγνωσμένες προσπάθειες να
αποτρέψουν τα έσχατα.

Έλληνες εναντίον Ελλήνων, πανηγύρι των εχθρών. Θύει και απολλύει ο Ιμπραήμ,
αλλά οι ημέτεροι κρατούν φυλακισμένο τον Κολοκοτρώνη στην Ύδρα…

Μεγαλόψυχος ο Γέρος του Μωριά παλεύει για την εθνική συμφιλίωση και όταν
την κατορθώνει αναφωνεί «σήμερα εγεννήθημεν σήμερα κάμνομεν την ιεράν μας
Επανάστασι. Όλα τα περασμένα να λησμονηθούν…να πιάσωμε τα όπλα όλοι…να
τρέξουμε με ορμήν και απόφασι και αμισθί»(Γράμμα του στους αρχηγούς της
Ανατολικής Μάνης, Ν.Εστία 1.4.76).

Βρυξέλλες-Βερολίνο εξακολουθούν να μας τυραννούν σήμερα με το μαρτύριο της
σταγόνας στο θέμα της ρευστότητας και όχι μόνον. Καλό το βερολίνειο δείπνο,
αλλά περιμένουμε δείγματα έμπρακτης θετικής στροφής. Όχι, οι πολεμικές
επανορθώσεις δεν είναι μόνο «ηθικό ζήτημα». Αγώγιμο δικαίωμά μας είναι!



* *Πρόεδρος
Δημοκρατικής Αναγέννησης*

24.3.15

*Με αρετήν και τόλμη*

του Στέλιου Παπαθεμελή*



Ο κλιμακούμενος ανθελληνικός λεκτικός εκτροχιασμός των γερμανικών ΜΜΕ,
προεξάρχουσας της δυσώδους Bild, ελπίζουμε μετά την επικείμενη συνάντηση
Μέρκελ –Τσίπρα να καταλαγιάσει. Ελπίζουμε…

Τα εγκλήματα που έχει διαπράξει η Γερμανία κατά της Ελλάδος «πάλαι
τε και επ’ εσχάτων» είναι αμέτρητα. Τα κατοχικά επανήλθαν στην
επικαιρότητα. Τα ύστερα, μνημονιακά είναι διαρκή και συνεχίζονται. Το
εναρκτήριο λάκτισμα της κατευθυνόμενης από τον δικό τους Βαντεμάχερ της
Eurostat που μηχανορράφησε στην νόθευση του ελληνικού ΑΕΠ το 2010 ώστε να
καταστεί νομότυπη η ρυμούλκησή μας στην τρόϊκα, εξασφάλισε την μέχρι
κεραίας εξόφληση των γερμανικών τραπεζών. Εκείνη η κακουργηματική
παραχάραξη οδήγησε τότε στους λάθος πολλαπλασιαστές του ΔΝΤ και στις
μεγαλύτερες από έγκλημα, λάθος συνταγές τους που εξακολουθούν έκτοτε
αναίσθητα να εφαρμόζονται. Κορύφωση τους η υλοποιούμενη απειλή της
χρηματοδοτικής ασφυξίας μας.

Το κλειδί πάντως για την εξομάλυνση των ελληνογερμανικών
σχέσεων είναι εις χείρας της Καγκελαρίου.

Ο πρωθυπουργός δικαιούται και οφείλει να είναι τολμηρός
θυμίζοντας τα ρήματα του ελληνίζοντος γερμανού, μεγάλου Γκαίτε : «η τόλμη
κρύβει ευφυϊα, δύναμη, μαγεία». Η αλήθεια και το δίκαιο είναι με το μέρος
μας.

Αν την Δευτέρα στο Βερολίνο πρυτανεύσει η κοινή λογική δεν
είναι δύσκολο να βρεθεί η χρυσή τομή, η αριστοτελική μέση οδός, ο όντως
έντιμος συμβιβασμός. Ο ελληνικός λαός στηρίζει την κυβέρνησή του όχι για
την προεκλογική ρητορεία της την οποία αντιπαρέρχεται, αλλά για τον αγώνα
που αισθάνεται ότι κάνει για ένα modus operandi με τους δανειστές και τους
πολιτικούς υφισταμένους τους. Με το «υφισταμένους» κυριολεκτούμε ασφαλώς!

«Δεν ειν’ εύκολες οι θύρες» όσο η βουλιμία των δανειστών είναι άμετρη. Έπρεπε οι ελλαδικές ηγεσίες να αποτρέψουν την χρεοκρατία στην οποία
οδηγηθήκαμε από το έλλειμμα αντίστασής μας και την ηθελημένη , επιλογή των
ίδιων των δανειστών να εξωθήσουν εμάς και τις άλλες χώρες στον παράλογο
και άσκοπο δανεισμό.

Κάποτε η Ευρωένωση ήταν το χρυσόμαλλο δέρας λαών και
κυβερνήσεων. Η σημερινή της παρακμή δεν ελκύει. Απωθεί. Κραυγαλέο
παράδειγμα η απόσυρση της αίτησης για ένταξη από τη μικρή Ισλανδία με την
άκρως υποτιμητική για τις Βρυξέλες αιτιολογία -κόλαφο ότι «τα συμφέροντα
της Ισλανδίας υπηρετούνται καλύτερα εκτός ΕΕ». Το λιλιπούτειο βορειοπολικό
νησάκι εξακολουθεί να παραδίδει ύψιστα μαθήματα πολιτικού θάρρους και
εθνικής αξιοπρέπειας. Συγκινητική η προ 5ετίας άρνησή του να υποκύψει στον ευρωκοινοτικό εκβιασμό ότι δεν θα προωθηθεί η ενταξιακή του πορεία αν δεν
μετακυλίσει στο λαό του το χρέος ιδιωτικών τραπεζών που δίνοντας υψηλά
επιτόκια σε Βρετανούς και Ολλανδούς χρεοκόπησαν.

Στον Ηρόδοτο (Ζ, 102) ο Ξέρξης συμβουλεύεται για την
σχεδιαζόμενη κατά της Ελλάδος εκστρατεία του τον φιλοξενούμενο στην αυλή
του εξόριστο βασιλιά της Σπάρτης Δημάρατο, ρωτώντας τον κατά πόσον οι
Έλληνες και οι σύμμαχοί τους στην περίπτωση που ενωθούν είναι ικανοί να τον
αντιμετωπίσουν. Ο Δημάρατος απαντά : Παντοτεινή σύντροφος της Ελλάδος είναι
η φτώχεια της, την αγωνιστικότητά της όμως την έχει από αλλού, από τη σοφία
και κάποιον απαραβίαστο κανόνα ζωής. « Τη διαχρεωμένη η Ελλάς την τε πενίην
απαμύνεται και την δεσποσύνην». Τουτέστιν με την αγωνιστικότητα ως όπλον η
Ελλάς αποκρούει και κρατά μακρυά της τόσο την φτώχεια όσο και την σκλαβιά..

Το διαχρονικό υπερόπλο των Ελλήνων υπήρξε αείποτε η ανδρεία
τους, απαύγασμα σοφίας και απαραβίαστου ηθικού νόμου («αρετή δε έπακτος
εστί, από τε σοφίης κατεργασμένη και νόμου ισχυρού»).

Στις συναντήσεις της Πέμπτης και της Δευτέρας, στον βαθμό που
ο πρωθυπουργός θα επιβεβαιώνει τον Δημάρατο, η Ελλάδα θα είναι κερδισμένη.
Ασφαλώς το γε νυν έχον δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η Μέρκελ τους σέρνει όλους
από τη μύτη. Οι εταίροι πάσχουν όλοι τους από το γνωστό «σύνδρομο της
Στοκχόλμης», υπάκουοι και ευγνώμονες στην αυτοκράτειρα….

Όμως μόνο η αντίσταση σώζει, γιατί αυτή εγγυάται την διαλεκτική πορεία προς
τα εμπρός. Η υποταγή εξοντώνει.

Να πυκνώσουν οι πρωτοβουλίες για μια πολυδιάστατη εξωτερική
πολιτική. Δράσεις για σύναψη στρατηγικών σχέσεων με Μόσχα και Πεκίνο
ξεκίνησαν και πρέπει με επιμονή και αποφασιστικότητα να ολοκληρωθούν χωρίς
παλινδρομήσεις.
Να παρακαμφθεί ωστόσο χωρίς ανήκεστες βλάβες το οξύ αυτήν την
ώρα πρόβλημα της ρευστότητας και το τοπίο του φθινοπώρου, ύστερα από τις
ισπανικές και πορτογαλικές εκλογές, θα είναι πιστεύουμε βαθύτατα
διαφορετικό.

Ο χρόνος μεσοπρόθεσμα δεν είναι εναντίον μας. Επιβάλλεται
εντατικοποίηση της προσπάθειας για ανάπτυξη και ανασυγκρότηση του
διοικητικού μηχανισμού. Να γίνουμε κράτος !
Το έγκλημα της Γαλακτοκομικής Σχολής και η αποκάλυψη ότι αυτό
επιπολάζει στις σχολικές μας κοινότητες δείχνουν ότι οι πολλοί διδάσκοντες
έπαψαν να είναι αληθινοί δάσκαλοι των παιδιών. Έχουμε χρείαν Δασκάλων που
να διαμορφώνουν «καλούς καγαθούς» πολίτες και να καλλιεργούν ψυχές με τις
μεγάλες ελληνικές αξίες της ζωής.

21.3.15

«Δεν θέλομεν παύσει ποτέ να απαιτώμεν το εις ημάς ανήκον»

του Στέλιου
Παπαθεμελή



Στην ολιγοήμερη ως τώρα άσκηση της εξουσίας της η Κυβέρνηση έναντι εταίρων
και δανειστών κινείται «ιματισμένη και σωφρονούσα». Παλεύει να εκπληρώσει
τις ληξιπρόθεσμες δανειακές της υποχρεώσεις μέχρι κεραίας. Δεν αμφισβήτησε
ούτε το κανονικό, ούτε όμως και το επονείδιστο χρέος.

Βάναυσα προκλητική και ως μη όφειλε ακραία εμπαθής η όλη συμπεριφορά του
Σόϊμπλε. Ενορχήστρωσε μιαν αφηνιασμένη επιθετικότητα, προσωπική του και
των γερμανικών μίντια. Αν όμως δεν λυγίσουμε εμείς θα υποχωρήσουν εκείνοι.

Είναι αυταπόδεικτα : *Πρώτον* ότι το γερμανικό κράτος είναι έν
και το αυτό. Έχει συνέχεια ασχέτως διαδοχής των Ράϊχ, και το σημερινό
ευθύνεται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με εκείνο της περιόδου 1940 – 45.
*Δεύτερον* : Οι οφειλές του, είτε προέκυψαν από τα εγκλήματα πολέμου,
είτε είναι
ενοχικές π.χ. κατοχικό δάνειο δεν παραγράφονται.

Ο ελληνικός και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί που υπήρξαν θύματα
της ναζιστικής θηριωδίας στάθηκαν εξαιρέτως γενναιόδωροι την επομένη του
πολέμου απέναντι του γερμανικού. Τον περιέθαλψαν, τον απήλλαξαν από τα βάρη
του ηττημένου, συνέβαλαν στην ανασυγκρότηση και απεδέχθησαν την ενοποίηση
της χώρας του. Ειδικά εμείς είμαστε οι μόνοι που δεν εισπράξαμε όσα
επεδίκασε η Διασυμμαχική Διάσκεψη του Παρισιού.

Οι θυσίες μας, όπως τις αποτιμά η Ειδική Επιτροπή του Γεν. Λογιστηρίου
είναι : - 70.000 νεκροί στρατιώτες - 488.000 νεκροί άμαχοι - 120.000
ανάπηροι ( βλ. Πόσα μας χρωστάει η Γερμανία, σ. 9).

Ανάλογη η καταγραφή του Μανώλη Γλέζου (Και ένα μάρκο να ήταν
… σ. 89 επ.) : - 45.697 νεκροί από πολεμικά αίτια, 600.000, από την
πείνα και τις ασθένειες του υποσιτισμού, - 56.225 εκτελεσθέντες, 105.000
που πέθαναν στα στρατόπεδα.

Πέρα από τις αναντικατάστατες ανθρώπινες ζωές οι υλικές καταστροφές στις
υποδομές, η λεηλασία των Ταμείων, το πλιάτσικο του κρατικού
θησαυροφυλακίου, ο κλεμμένος χρυσός της Τράπεζας Ελλάδος και η διαρπαγή
κάθε τζιβαϊρικού πολυτίμητου στην έκφραση του Μακρυγιάννη ξεπερνούν τα όρια
της Ύβρεως.

Ιδιοποιήθηκαν επίσης ελληνικούς θησαυρούς από τους οποίους θησαυρίζουν
διαρκώς. Πρόκειται για ένα παραθεωρημένο κεφάλαιο, αυτό των ελληνικών
αρχαιοτήτων που κοσμούν τα Μουσεία της Γερμανίας και αποφέρουν στους
αποδέκτες των προϊόντων του εγκλήματος ετησίως ιλιγγιώδη ποσά, μηδέποτε
αποδοθέντα στους πραγματικούς δικαιούχους τους.

Η επισήμανση του Μαυροκορδάτου, Γ. Γραμματέα της «Προσωρινής
Διοικήσεως» του Επαναστατημένου Ελληνισμού προς Ολλανδό συνταγματάρχη που
«αγόραζε» αρχαιότητες αποτυπώνει το λησμονημένο καθήκον μας :

«Το έθνος το οποίον χύνει καθ’ εκάστην ποταμούς αιμάτων δια να
αποκτήσει αυτά πάλιν (τις αρχαιότητες) δια των όπλων και να τας ανασκάψη εκ
των σπλάχνων της γης … έχει αναμφιβόλως επ’ αυτάς *ιερώτατα και
αναμφισβήτητα δικαιώματα* …Η εξαγωγή παντός αρχαίου πράγματος είναι
εμποδισμένη δια νόμου. Η ισχύς ημπορεί να παραβιάση τον νόμον αυτόν, πλην *δεν
θέλομεν παύσει ποτέ να απαιτώμεν* *το εις ημάς ανήκον*» (Ι.Ν.Ε.
«Ξενιτεμένες» ελληνικές αρχαιότητες, σ. 28).

Τώρα που ξεκινούν οι διεκδικητικές αγωγές κατά Γερμανίας είναι
ώρα να αναζητηθούν και οι κλεμμένες ελληνικές αρχαιότητες. Και τα
διαφυγόντα εξ αυτών κέρδη.

Το αποδεικτικό υλικό για τις διαρπαγές της Κατοχής είναι συγκεντρωμένο
στην «Έκθεση πολέμου και θυσιών της Ελλάδας 1940 – 44» (το κείμενό της
εμπλουτισμένο με πλήθος πρόσθετων στοιχείων στο : Γιώργου Λεκάκη,
Αρχαιοκαπηλίες
των Γερμανών στην Ελλάδα επί Κατοχής, Κάδμος χ.χ. ).
Η Γερμανία στραγγαλίζει την ελληνική οικονομία. Η Ελλάδα αντιστέκεται και
αντεπιτίθεται, αφού καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση…

Οι Γερμανοί οφείλουν και μπορούν να πληρώσουν για τα εγκλήματα, απαίτηση
μας νόμιμη, δίκαιη και ηθική.

18.3.15

Με γρήγορον νουν σώφρονα λογισμόν, καρδία νήφουσα

Του Στέλιου Παπαθεμελή


Για τα ευρωελληνικά το Βερολίνο, εφαρμόζει την έμπρακτη συμβουλή του
τυράννου της Μιλήτου Θρασυβούλου στον ομότεχνό του Περίανδρο της Κορίνθου.
Κατά την αφήγηση του Ηροδότου (Ε, 92) ο Κορίνθιος ζήτησε από τον Μιλήσιο να
του υποδείξει τον ασφαλέστερο τρόπο να ελέγχει αποτελεσματικά την πόλη του.
Ο Θρασύβουλος οδήγησε τον απεσταλμένο του σ’ένα αθέριστο χωράφι και όσο τον
κουβέντιαζε για άλλα άσχετα κορφολογούσε και ποδοπατούσε συνεχώς κάθε
στάχυ που εξείχε, «Εκόλουε αιεί όκως τινα ίδοι των ασταχύων υπερέχοντα».

Ο επικυρίαρχος μερκελισμός θέλει να πνίξει εν τη γενέσει του το ελληνικό
πείραμα, φοβούμενος μην επιτύχει και τον πνίξει αυτό. Γι’ αυτό πασχίζει να
υπονομεύσει την προσπάθεια για ανασυγκρότηση της χώρας και αποκατάσταση της
εθνικής μας αξιοπρέπειας. Η αξιοπρέπεια δεν είναι νταϊλίκι ( =
ψευτοπαλληκαρισμός ). Είναι ιδιότητα των ελευθέρων ανθρώπων. Υποβάλλουν την
Ελλάδα σε μαρτύριο Ταντάλου, μηδενική σχεδόν αύξηση ορίου ρευστότητας μέσω
ELA, απαγόρευση έκδοσης εντόκων ομολόγων, χρηματοδοτική συναξία. Τώρα ο
Ντράγκι μοιράζει 60 δισ. το μήνα. Σε όλους πλην ημών! Ενώ ο Ρέγκλιγκ της ΕSΜ
μας προειδοποιεί ότι κινδυνεύουμε (= μας σπρώχνουν) να βυθιστούμε ξανά σε
πρωτογενή ελλείμματα. Το παρασιτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα κερδοσκοπεί
ασύδοτα σε βάρος των εθνικών οικονομιών και μηχανεύεται χιλίους τρόπους να
τις αφαιμάξει. Λεηλατεί όσο οι αδύνατοι δεν έχουν κατορθώσει να στήσουν
διαπραγματευτικές συμμαχίες.

Αντέξαμε τα χειρότερα, όπως π.χ. την τριπλή Κατοχή 1941 – 44. Και πάντως
ξέρουμε εκείνο το « αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».Και των
άλλων … φίλων. Μάλλον «φίλων» !

Ο δρόμος μας σίγουρα δεν είναι στρωμένος με τριαντάφυλλα.

Όσο θα αφυπνίζονται όμως και οι άλλοι και θα αντέχουμε αντιστεκόμενοι
εμείς, οι δανειστές θα εξαναγκάζονται εκ των πραγμάτων να χαλαρώνουν…


14.3.15

«Έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι»

του Στέλιου Παπαθεμελή



Η Τουρκία σε μια κίνηση υπερκλιμάκωσης των προκλήσεων κατά της εθνικής μας
κυριαρχίας εξέδωσε notam δεσμεύοντας το μισό Αιγαίο όλο το 2015 για
ασκήσεις. Η ελληνική αντίδραση υπήρξε ( ευτυχώς ) αποφασιστική και οδήγησε
στην απόσυρση της notam. Ο δράστης προσποιήθηκε …. λάθος!

Βεβαίως η Άγκυρα, με ή χωρίς notam, προσβάλλει καθ’ έξιν, κατά
συρροήν και κατ’ εξακολούθηση τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και αυτά της
Κύπρου. Ατιμωρητί ! Αυτό είναι το πρόβλημα.

Επί της ουσίας δεν εξορκίζεις την επιθετικότητα του εχθρού με αντιπολεμικές
ιαχές, αλλά με πράξεις αποτροπής. Ο υγιής φιλειρηνισμός, όπως μας τον
δίδαξαν οι μεγάλοι δάσκαλοι του Γένους και της πολιτικής τέχνης ο
Θουκυδίδης και ο Αριστοτέλης προϋποθέτει αποφασιστικότητα και ετοιμότητα
του πολεμείν. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος και όσο
πιο πρόθυμοι τον αποδεχόμαστε, τόσο λιγότερο αποφασισμένους θα βρούμε τους
εχθρούς μας.

«Ειδέναι δε χρη ότι ανάγκη πολεμείν, ην δε εκούσιοι τούτο δεχώμεθα ήσσον
εγκεισομένους τους εναντίους έξομεν » (Θουκυδίδης Ι, 144,3). Οι άνθρωποι
δεν επιχειρούν να επιτεθούν εναντίον αντιπάλου που έχει πολύ καλά
ετοιμασθεί.

«Αρχήν γαρ ουδ’ επιχειρούσιν επιτίθεσθαι τους ευ παρεσκευασμένους »
(Αριστοτέλης
Πολιτικά VII, 1331α, 15).

Είναι κατεπείγουσα η εκ βαθέων επανεξέταση της εθνικοαμυντικής
θωράκισης μας και στον αναπτυξιακό ανασχεδιασμό η επανασύσταση και ανάδειξη
της αμυντικής μας βιομηχανίας.

Όρος εθνικής επιβίωσης ο αεροναυτικός επιχειρησιακός έλεγχος του Αιγαίου και η ταχεία γεφύρωση του χάσματος που η αδράνεια και η
διαφθορά προκάλεσαν στο αμυντικό μας σύστημα.

Να μεγαλώσει η πανθομολογούμενη μικρή αντίστασή μας καθώς «η
επιλογή της ελάχιστης αντίστασης οδηγεί στη διάλυση» (Τζώρτζ Σόρος ).

Περνούμε μέρες καβαφικών «Μαρτίων Ειδών». Τότε, παραμονές τους
(15 Μαρτίου 44 π.Χ.) Αρτεμίδωρος ο σοφιστής προσπάθησε ματαίως να
ειδοποιήσει τον Καίσαρα για την δολοφονική συνωμοσία του Βρούτου και του
Κάσσιου. Ο Καίσαρ όμως, «εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία» (όλοι οι
εξουσιαστές έτσι κυκλοφορούν παλαιόθεν και έως τώρα) δεν είχε καιρό να
αναγνώσει «τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου». Και το πλήρωσε…

Οι σύγχρονοι συνωμότες υπονομεύουν και εξοντώνουν κυβερνήσεις που αρνούνται
να καταστούν υποχείριά τους και ολόκληρους λαούς με τις ανθρωπιστικές
κρίσεις.

Ο Σόϊμπλε παραμιλάει. Και τα γερμανικά Μ.Μ.Ε παραληρούν σε ανθελληνισμό. Τον Μάρτιο θέλουν 7 δισ και μέσα στο 2015 κάτι μεταξύ 20και
30 δισ. €. Απέναντι της Γαλλίας όμως και οσονούπω της Ιταλίας η Μέρκελ
δείχνει γαλαντόμα. Χαρίζει παράταση 2 ετών για μείωση του δημοσιονομικού
της ελλείμματος κάτω του 3 %. Δικαιολογημένη η αντίδραση της επι κεφαλής
της Κ.Ο. της CSU η οποία την καυτηρίασε επειδή εφαρμόζει 2 μέτρα και 2
σταθμά, αυστηρότητα για την Ελλάδα και επιείκεια για την Γαλλία.

Ο έγκριτος Mark Ferro στιγματίζει τους εταίρους μας. (Monde
26/2/15). Του θυμίζουν τους εκβιασμούς κατά της Αιγύπτου το 1879 και της
Βενεζουέλας το 1901. Στην πρώτη περίπτωση ελλείψει απάντησης οι Αγγλογάλλοι
κατέλαβαν την Αίγυπτο, ενώ στη δεύτερη επενέβη ο γερμανικός στόλος κατά της
υπερχρεωμένης Βενεζουέλας.

Ο τότε Αμερικανός Πρόεδρος Θεόδωρος Ρούζβελτ αφού η γερμανική
επέμβαση δεν απειλούσε την ανεξαρτησία των αμερικανικών πολιτειών απλώς
σχολίασε πως «λαοί ανίκανοι να αξιοποιήσουν τον φυσικό τους πλούτο
για το καλό
της ανθρωπότητας θα υφίστανται την κατοχή των ισχυρότερων οι οποίοι θα
χρησιμοποιούν ήπια γλώσσα αλλά θα κρατούν και χασαπομάχαιρα στα χέρια τους».
Έτσι ακριβώς και χειρότερα …

«Με εξαίρεση την αρμάδα, αυτή είναι η περίπτωση της Ελλάδας»
συμπεραίνει ο Φερρό διερωτώμενος «μήπως όλα άρχισαν το 2010 όταν ήρθαν οι
Κινέζοι στον Πειραιά» !

Τίμιος απέναντί μας ο Κεμάλ Ντερβίς, τούρκος πρώην ΥπΟικ νυν
διευθυντής Προγράμματος Παγκόσμιας Οικονομίας και Ανάπτυξης του ισχυρού
αμερικανοεβραϊκού Ινστιτούτου Brookings. Αφού επισημαίνει ότι το ελληνικό
πρόγραμμα είναι «λάθος πρόγραμμα που φτιάχτηκε από λάθος ανθρώπους»
καταλήγει ότι : «μπορεί να βρεθεί λύση. Ποια είναι η συνταγή για την
Ελλάδα; Χρειάζεται μικρά πρωτογενή πλεονάσματα, χαμηλά επιτόκια
αποπληρωμής και επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων». (Συνέντευξη
στον Alpha 2/3/15).

Για την Κυβέρνηση υπάρχουν «έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι» (Β’
Κορινθ. 7,5) Όσο όμως ο λαός την βλέπει να παλεύει θα την στηρίζει. Δεν
περιμένει από αυτήν θαύματα. Στοιχειώδη υπευθυνότητα και στοιχειώδη
ικανότητα θέλει. Θα τα έχει ;

Να επιτεθεί στην διαπλοκή και την διαφθορά επιθυμεί, κινήσεις
που δεν απαιτούν χρήματα, αντίθετα μάλιστα βγάζουν χρήματα.

Ο κόσμος προσδοκά ανυποχώρητη αξίωσή της να διορθωθούν τα (εξ)
ομολογημένα λάθη του ΔΝΤ και των άλλων «θεσμών», ευθεία απαίτηση επιστροφής
του κατοχικού δανείου και εξόφληση των πολεμικών επανορθώσεων. Τέλος
σεβασμό στο δικαίωμά του να ζει ως Έλλην με τις διαχρονικές ατίμητες αξίες
του πολιτισμού του.