23.6.15

Το καράβι κλυδωνίζεται αλλά δεν βυθίζεται…


 Του Στέλιου Παπαθεμελή



Ο διάλογος ανάμεσα στον ισχυρό που κραδαίνει τη δύναμή του και τον
αναγκεμένο που επικαλείται το δίκαιο δεν είναι βεβαίως διαπραγμάτευση. Στην
διαπραγμάτευση αντιπαρίθενται επιχειρήματα, επικρατεί λογική, και ισότητα
στη σχέση που εν προκειμένω είναι και θεσμοθετημένη. «Από του ίσου υμίν
προσφέρεσθαι» = να συμπεριφερόμεθα ως ίσος προς ίσον. (Θουκυδίδης Α,
140,5). Εδώ η λογική εξοβελίστηκε, π.χ. αναιτιολόγητη απόρριψη των
αδιαμφισβήτητα «ισοδυνάμων».

Και ενώ βομβαρδίζουν την Αθήνα με μηνύματα «να συμφωνήσει με τους
θεσμούς». Οι θεσμοί δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους όπως στο θέμα αναδιάρθρωσης
του χρέους που προτείνει το ΔΝΤ αλλά αρνούνται οι άλλοι. Προς τι η
ακαταλαβίστικη έκρηξη Γιούνκερ και η περίεργη εμμονή περαιτέρω μείωσης των
αμυντικών μας δαπανών, ενώ ΕΕ και ΝΑΤΟ εξακολουθούν να χαϊδεύουν την έργω
απειλούσα Τουρκία ; Σίγουρα από δω υπήρξαν λάθη, απειρίες, μεγαλοστομίες
και συχνά «ζήλος ου κατ’ επίγνωσιν». Ενέργειες που ασφαλώς δεν ωφέλησαν την
όλη υπόθεση. Όμως δεν καθόρισαν αυτές την τελική έκβαση.

Αυτή προσδιορίζεται από την κραυγαλέα επιλογή των δανειστών να πλήξουν εν
τη γενέσει του το ελληνικό πείραμα, προβάλλοντας στους ευρωπαϊκούς λαούς
την περίπτωση Τσίπρα ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Ευελπιστούμε να μην τους
βγει! Φυσικά οι ευρωδανειστές γνωρίζουν την αλήθεια και κάποιες στιγμές
τους ξεφεύγει π.χ. η πρόσφατη δήλωση Ντράγκι στο Ευρωκοινοβούλιο (15/6/15)
«η συμφωνία να είναι κοινωνικά δίκαιη και αναπτυξιακή»! Αλλά πώς ;

Ακατονόμαστο το σχόλιο της σοβαροφανούς Die Welt. Κόντρα στην
μακρά φιλελληνική παράδοση της γερμανόφωνης ιστοριογραφίας (με θλιβερή εξαίρεση τον Φαλλμεράϋερ τον οποίο όμως κατετρόπωσε ο Κωνσταντίνος
Παπαρρηγόπουλος) ψέγει αναδρομικώς τους Δυτικούς (Γάλλους, Άγγλους,
Ρώσους. Γερμανοί δεν υπήρχαν), που μετέσχαν στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου το
1827 επειδή θεωρούσαν ότι βοηθούσαν τους απογόνους των αρχαίων Ελλήνων.
Κατά τον ανιστόρητο αρθρογράφο δεν είμαστε. (sic!)

Θα ήταν πάντως παραγωγικό και αμοιβαία επωφελές αν ο
συγκεκριμένος διέθετε
την όποια φαιά ουσία του στην διερεύνηση των οργιωδών σκανδάλων όπου έχουν
πρωταγωνιστήσει τα τελευταία χρόνια μεγαλόσχημοι επιχειρηματικοί κύκλοι της
χώρας του διαπλεκόμενοι με «πρόθυμους» αδίστακτους δικούς μας διαφθείροντες
και διαφθειρόμενοι.

Η Ελλάδα «δεν μπορεί να χάσει απορρίπτοντας τους όρους των
δανειστών»! (W.Minhaοu F.T. 14/6/15). Οι ειδότες υπολογίζουν το κόστος της
όποιας συμφωνίας μικρότερο για μας από το κόστος της χρεοκοπίας μας γι’
αυτούς που ο Spiegel ανεβάζει σε 1τρισ.

Όποιο πάντως και να είναι το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης ισχύει
ο ορθοπαγής λόγος του ποιητή. «Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα στο τέλος θα
δεις να σου απομένουν *μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι*. Που σημαίνει *με
άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις»* ( Ελύτης, Ποίηση, σ. 514).

Το ελληνικό καράβι μπορεί να κλυδωνίζεται, αλλά δεν βυθίζεται. Ή όπως έλεγαν
οι Ρωμαίοι fluctuit non mergitur.

Όσο όμως είμαστε σε εντεινόμενη κατάσταση πολιορκίας και η
κυβέρνηση στην πρώτη γραμμή του πυρός, είναι αδιανόητο ορισμένοι υπουργοί
της να προωθούν απίθανες νομοθετικές πρωτοβουλίες, εκτός τόπου και χρόνου,
προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα.

Στην Παιδεία (προπαντός εκεί), την Δικαιοσύνη, το αμφιλεγόμενο,
τζαμί (όλα τα’ χε η Μαριορή ο φερετζές μας έλειπε !) τους ομοφυλικούς
γάμους (υστερούσαμε πολιτιστικά !!!) και last but not least το νομοσχέδιο
για την απόδοση ιθαγένειας fast track σε παιδιά μεταναστών που μόλις γράφτηκαν στην α’ δημοτικού!
Αυτό σημαίνει ότι κάθε εισερχόμενος μουσουλμάνος εγγράφει το παιδί του στην
α’ δημοτικού, πολιτογραφείται αυτό ως ελληνόπουλο παρασύροντας και τους
λοιπούς συγγενείς. Υπερόπλο δημιουργίας ισλαμικής στρατηγικής μειονότητας
απροσδιορίστου μεγέθους. Αδιάσειστη ιστορικά – επιστημονικά η απόφαση
460/2013 του ΣτΕ που ακυρώνει τον διάτρητο νόμο Ραγκούση. Είναι
υποχρεωμένοι να την ακολουθήσουν.

Απορία: γιατί όλοι οι κατευθυνόμενοι εδώ είναι μουσουλμάνοι και δεν υπάρχει
δείγμα χριστιανού, ενώ η φτωχότερη αφρικανική χώρα είναι η χριστιανική
Αιθιοπία, όπως και οι Κόπτες Αιγύπτιοι και κανένας απ’ αυτούς δεν
προωθήθηκε ;

Να θυμίσουμε προς ανίατα δογματικούς τον κρυστάλλινο λόγο του αριστερού
Παναγιώτη Κονδύλη : «Είναι πολιτικά νήπιος όποιος αναφέρεται στις δήθεν
γενικές σύγχρονες τάσεις για υπέρβαση του εθνικού κράτους και για την
βαθμιαία πτώση των συνόρων, αποσιωπώντας ότι είναι δύο πολύ διαφορετικά
πράγματα να περνούν τα σύνορά σου στρατιές τουριστών και να περνούν τα
στρατεύματα ενός γειτονικού κράτους. Και εξ ίσου πολιτικά νήπιοι είναι όσοι
φαντάζονται ότι τα «ανθρώπινα δικαιώματα» μπορούν ν’ αποτελέσουν
αμετακίνητο κριτήριο για την άσκηση εθνικής πολιτικής, παραγνωρίζοντας τη
συγκεκριμένη επήρεια και χρήση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε κάθε πολιτική
συγκυρία. (Πλανητική Πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο σ. 215 επ.)

Για να συμπεράνει διαχρονικά «Συχνότατα η σημερινή ελληνική εθνική
πολιτική θυμίζει κάποιον ο οποίος δεν ανησυχεί γιατί δεν έχει πόδια,
πιστεύοντας ότι την κρίσιμη στιγμή θα του φυτρώσουν φτερά» !…

16.6.15

Ισχύς του δικαίου και όχι δίκαιον της ισχύος

*Του Στέλιου Παπαθεμελή*





Πύρ ομαδόν από Ομπάμα, Μέρκελ, Ολάντ, Ρέντσι, Γιούνκερ και όλα … τα παιδιά.
Η πράξη υποχρεώνει σε διαφορετική ανάγνωση της θεωρίας των παιγνίων τα
οποία χοντραίνουν επικινδύνως. Καμιά, ούτε καν ρητορική στήριξη από
πουθενά, απ’ τον Ατλαντικό του Μπαράκ ως τα Ουράλια του Βλαδίμηρου.
Αμετροέπειες ιθαγενών αξιωματούχων που κι αν ακόμη εντάσσονται σε τακτική
πρόκλησης σύγχυσης στο στρατόπεδο του εχθρού το μόνο που επιτυγχάνουν είναι
να εντείνουν την αβεβαιότητα και να ενσπείρουν πανικό στον κοσμάκη.

Οι αντίδικοι έχουν συμπαγές μέτωπο. Η συμπεριφορά τους
ασχημαίνει ολοένα και περισσότερο. Η αλαζονεία της δυνάμεως προπατορικό
αμάρτημα των ισχυρών. Διαχρονική η διαπάλη ανάμεσα στην *ισχύ του* *δικαίου*
*και* *το δίκαιον της ισχύος*. Αριστούργημα ανατομίας της και πολιτικού
στοχασμού ο Διάλογος Αθηναίων και Μηλίων στον Θουκυδίδη (V, 84 - 116).

Αναλογίες συμπεριφοράς και επιχειρηματολογίας της υπερδύναμης,
Αθηναϊκής ηγεμονίας απέναντι στην μικρή και αδύναμη Μήλο που επέλεξε την
ουδετερότητα έναντι των δύο υπερδυνάμεων Σπάρτης και Αθηνών, με την
ενεστώσα σχέση δανειστών-Ελλάδος.

Ανανάκλητη σημαία όλων, που ανά τους αιώνες φαντασιώνονται
αήττητοι, ο Λόγος των Αθηναίων: «Δίκαια μεν εν τω ανθρωπείω λόγω από της
ίσης ανάγκης κρίνεται, δυνατά οι προύχοντες πράσσουσιν και οι ασθενείς
ξυγχωρούσιν» (V, 89) = Κατά την ανθρώπινη λογική το δίκαιο λογαριάζεται
όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του και όταν αυτό δεν συμβαίνει οι
ισχυροί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύνατοι υποχωρούν
και αποδέχονται. Τύφος, οίηση, έπαρση, υπεροψία και εκχειλίζουσα
αυταρέσκεια της εξουσίας.

Οι επιτιθέμενοι διατείνονται ότι επιθυμούν να σώσουν την Μήλο.

Μήλιοι: «Πώς χρήσιμον αν συμβαίη ημίν δουλεύσαι ώσπερ και υμίν
άρξαι;» Πώς γίνεται να είναι εξίσου συμφέρον, εμείς να γίνουμε δούλοι σας
και εσείς αφεντικά μας ;
Αρχέγονα τα ψεύδη των επιτιθεμένων και αγωνιώδης η
επιστράτευση λογικής και δικαίου από τους καθ’ ών. Το «Όχι» των Μηλίων: «το
μεν είξαι ευθύς ανέλπιστον, μετά δε του δρωμένου έτι και στήναι ελπίς
ορθώς» (V,102). Άμεση υποχώρηση δεν μας δίνει καμιάν ελπίδα, ενώ αν
αγωνισθούμε θα καταφέρουμε να μείνουμε όρθιοι. Οι Αθηναίοι τους ειρωνεύονται
«μακαρίσαντες υμών το απειρόκακον (= αθωότητα) ου ζηλούμεν το άφρον (=
αφροσύνη) (V,105). Και η ακροτελεύτια έκκληση των Μηλίων : Σας προτείνουμε
να είμαστε φίλοι σας, εχθροί ούτε με σας, ούτε με τους Λακεδαιμονίους,
φύγετε από τη γη μας αφού υπογράψουμε αμοιβαία επωφελείς συνθήκες (V, 112).

Συνθήκες δεν υπεγράφηκαν, πόλεμος έγινε (416 π.Χ.) Οι Μήλιοι
αντιστάθηκαν γενναία στους εισβολείς. Αποτρόπαιη η συμπεριφορά των
επιδρομέων (V,116).

«Φωνή μας ήρθε εξ’ ουρανού κι απ’ αρχαγγέλου στόμα» είναι η
εναγώνια έκκληση από τους F.T. των 26 οικονομολόγων με επικεφαλής τους
Στίγκλιτς, Πικετί, Ντ’ Αλέμα κ.λ.π. προς τους ιθύνοντες της Ευρωζώνης για
«οικονομική λογική και ανθρωπιά» στο ελληνικό ζήτημα. Οι οικονομολόγοι
δηλώνουν φόβο και κατάπληξη πώς η λιτότητα υπονομεύει της μεταρρυθμίσεις
που επιτάσσουν οι δανειστές που οφείλουν να συνεργασθούν με την Κυβέρνηση,
κυρίως για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς. Επισημαίνουν
μάλιστα την παράμετρο ότι ο πειθαναγκασμός του πρωθυπουργού σε αλλεπάλληλες
υποχωρήσεις τον καθιστά αναξιόχρεο. έναντι του λαού του να τον βγάλει από
την κρίση.

«Να σώσουμε την Ελλάδα μέσω της δημοκρατίας» καλούν δια της
Monde (9/6/15) οι Piketty, Parodi, Timbeau, εισηγούμενοι ένα όργανο
αντιπροσωπευτικό των εθνικών κοινοβουλίων.

Η έκκληση, στο πνεύμα των Μηλίων της Θουκυδίδειας Ξυγγραφής θέτει σημαντικά
ερωτήματα όπως π.χ πώς μειώθηκαν άλλα μεγάλα χρέη στην ιστορία. Εισηγείται
πάγωμα του ελληνικού χρέους, διαδικασία κοινής λογικής για την επίτευξη
τελικής συμφωνίας, σχήμα επίλυσης κρίσεων χρέους. Τέλος θυμίζει ότι η
Ευρώπη ανοικοδομήθηκε μετά το ’50 «επενδύοντας στο μέλλον και *ξεχνώντας τα
χρέη του παρελθόντος, ιδίως της Γερμανίας».*

Μνημόνια, ακρωτηριασμός εθνικής κυριαρχίας και λιτότητα δεν
αποτελούν ευρωπαϊκά ιδεώδη. Είναι επινοήματα ηττημένων μυαλών. Κι όμως αυτά
ευαγγελίζεται και η «νέα αρχιτεκτονική» της Ευρωζώνης.

Καραγιοζλίκια οργάνωσε στη Πόλη για την Άλωση ο εν τω μεταξύ βαρέως
ηττηθείς ξιπασμένος νεοσουλτάνος. Με καταλυτική διαφορά ουσίας ο
Οικουμενικός Πατριάρχης τίμησε με σεμνό Μνημόσυνο τους πεσόντες τότε «υπέρ,
Πίστεως και Πατρίδος». Και απαντώντας έμμεσα στους κομπασμούς του Ερντογάν
τόνισε:

«Εμείς δεν είμαστε ξενόφερτοι… δεν είμαστε μετανάστες εδώ…Είμαστε
αυτόχθονες και γηγενείς, σαρξ εκ της σαρκός, γέννημα θρέμμα αυτής της
Πόλεως».

Ο κόσμος αγωνιά, αλλά δεν τρέφει ανεδαφικές προσδοκίες. Είναι
προσγειωμένος. Παραβλέπει «Θεσσαλονίκες» όπως πριν «Ζάππεια», αποκρούει
όμως οποιαδήποτε περαιτέρω εξαθλίωσή του.

Να επικρατήσει η τετράγωνη λογική των Μηλίων…Ισχύς του δικαίου, όχι δίκαιο
της ισχύος.

9.6.15

Ό,τι και να κάνουν χωρίς την Ελλάδα, δεν υπάρχει Ευρώπη

του Στέλιου Παπαθεμελή*



Οι αντοχές του λαού και της πραγματικής οικονομίας έχουν εξαντληθεί. Αν
ωστόσο οι αγορές ήταν σίγουρες ότι η έξοδός μας θα ήταν ανώδυνη γι’ αυτές
δεν θα την «έσερναν» τόσο πολύ. Το λέει μετά λόγου γνώσεως ο αμερικανός
ΥπΟικ. Τζάκ Λιού: «Η εντύπωση ότι ο κίνδυνος είναι ελεγχόμενος, χωρίς
πιθανότητα μετάδοσης πέρα από τα σύνορα της Ελλάδος είναι λανθασμένη». Και
προειδοποιεί πως «κανείς δεν πρέπει να έχει τη λανθασμένη αντίληψη ότι
γνωρίζει εκ των προτέρων τις επιπτώσεις από την κλιμάκωση μιας κρίσης στην
Ελλάδα» (Reuters 28/5/15).

Η Ελλάδα εμφανίζεται αυτή την ώρα χαμένη ανάμεσα στα Euro και στα
Brussels Groups. Ο πρωθυπουργός έχει απορροφηθεί ψυχή τε και σώματι στο
κυνηγητό της Συμφωνίας. Το κράτος σε όλη τη γκάμα των υπηρεσιών του δίνει
εικόνα επικίνδυνης διάλυσης. Διανύουμε μια ιδιώνυμη φάση, αυτήν του «μη
γνώτω η (μία) αριστερά σου, τι ποιεί η (υπόλοιπη) αριστερά σου».

Σωστό πάντως μάθημα στρατηγικής αλλά μάλλον σε λάθος χρόνο έδωσε
προχθές από την Monde ο Αλέξης Τσίπρας.

«Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι» και στην πρότασή τους οι Μέρκελ - Ολάντ για
την υποτιθέμενη θεσμική εμβάθυνση της Ευρωζώνης, όπου αμετακίνητη η
δημοσιονομική
λιτότητα, με μια ανεπαίσθητη δόση ανάπτυξης. Αιτία των σημερινών αδιεξόδων:
θεμελιώδης προβληματική αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, απουσία ευρωπαϊκού
δήμου και ευρωπαϊκής Πνύκας» (Timothy Gaston Ash).

Ο Ολάντ, ως Γάλλος πρέπει να διάβασε στον Μπωντλαίρ ότι «η λιτότητα [των
πολλών] είναι η μητέρα της λαιμαργίας [των ολίγων] είναι το στήριγμα και ο
σύμβουλος της» (Journaux intimes, Αφορισμοί)].

Η πενταμερής του Βερολίνου επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την αβάσταχτη
βραδύτητα του πράττειν από την οποία χειμάζονται τα ευρωπαϊκά όργανα. Ένα
βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω και τούμπαλιν.

Οι λαοί έχουν πέσει στα νύχια μιας πολιτικοοικονομικής μαφίας που συγκροτεί
η εγκληματική συμμορία των δανειστών. Το ΔΝΤ σε όλη την διαδρομή του δεν
μπορεί να επιδείξει έστω μια περίπτωση χώρας που να την βοήθησε. Ολωνών
διέλυσε την παραγωγική δομή. Τις κατέστρεψε.

Απέναντί μας εξομολογήθηκε το διπλό αμάρτημα της «λάθος συνταγής» και των
ψευδών πολλαπλασιαστών. Χωρίς έμπρακτη μετάνοια. Και τώρα «μερκελικότερο»
της Μέρκελ.

Κάπου όμως έχει δίκαιο ο Σόϊμπλε να λέει συνεντευξιαζόμενος στην δεκάχρονη
γερμανιδούλα ότι οι Έλληνες «ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα εισπράττουν».
Μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι μας δανείζουν υποχρεώνοντας τις
πειθήνιες Κυβερνήσεις μας να αγοράζουν απ’ αυτούς, μεταξύ άλλων,
ανυπολογίστου κόστους εξοπλιστικά προγράμματα, κατά κανόνα ανορθολογικά και
εν πολλοίς άχρηστα.

Άλλωστε παρ’ ημίν «οι προμήθειες γίνονται με όρους εξωτερικής πολιτικής»!
(δήλωση πρώην Α΄ ΓΕΕΘΑ).

«Μέχρι τώρα η Ελλάδα δεν βοηθήθηκε καθόλου. Το μεγαλύτερο μέρος
των δανείων πήγε στις τράπεζες και τίποτε στην κοινωνικοοικονομική
ανάπτυξη»(Die Linke).

Οι δανειστές εφαρμόζουν πάνω μας το «δανείζειν επί σώμασι» που
κατήργησε με την σεισάχθειά του ο Σόλων. Μας έσυραν σε ένα σαλεμένο
υπερδανεισμό δένοντάς μας χειροπόδαρα με το βρετανικό αποικιοκρατικό
δίκαιο, την δωσιδικία του Μεγάλου Δουκάτου και την αδρή συνέργεια των
εγχωρίων εργολάβων και προμηθευτών που διοχέτευαν τα δάνεια στα
τραπεζομάγαζα των δανειστών αντί να τα επενδύσουν εδώ δημιουργικά.

Όσοι εντούτοις σε Βρυξέλλες-Βερολίνο έχουν αίσθηση ιστορίας ή έστω μόνο
γεωπολιτικής, δεν μπορούν να αγνοήσουν το γεωπολιτικό μέγεθος της χώρας
μας. Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει, το γνωρίζουν και τα
νήπιά τους.[Τα δικά μας λόγω απαιδείας το αγνοούν, όπως και πλείστοι
ενήλικες…]

Ο πρωθυπουργός επέλεξε τον συμβιβασμό αντί της ρήξης. Σίγουρα δεν είναι
ανώδυνος. Περιμένουμε τις λεπτομέρειες…

Στην πολιτική ελέγχεις την δυνατότητα εναλλακτικών λύσεων. Εν προκειμένω
πλην της επιστροφής στην δραχμή δια χρεοκοπίας για την οποία δεν υφίσταται
plan B δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Το γε νυν έχον. Αύριο ίσως είναι
αλλιώς. Χρηματοδότησή μας εκτός Ευρωζώνης δεν προέκυψε ουδαμόθεν. Ρωσία,
Κίνα, BRICS καλά λόγια, αλλά πουθενά «εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν».

Ο Τσίπρας θα αντέξει τους «έξω». Πως θα τα βγάλει πέρα με την εντός των
τειχών του κομματική Βαβέλ.
Ο ίδιος ούτε να τα ξέρει, ούτε να τα προλαβαίνει όλα μπορεί. Αρμόδιοι να το
κάνουν οι σύμβουλοί του. Το πρόβλημα είναι ποιοι τελικά τον συμβουλεύουν.
Εξ αποτελέσματος δεν φαίνονται οι σοφότεροι.

Ο σοφός Σειράχ υποδεικνύει: “ οι ειρηνεύοντες σε έστωσαν πολλοί, οι δε
σύμβουλοί σου εις από χιλίων”, Όσοι σε ξεκουράζουν ας είναι πολλοί, τους
συμβούλους σου όμως να τους επιλέγεις έναν ανάμεσα σε χίλιους(κγ΄9).

«Μήτε τυφλόν οδηγόν, μήτε ανόητον σύμβουλον» επιτάσσει η κλασική σοφία.

Όποια και να ‘ναι η κατάληξη επιτακτικές προτεραιότητές μας: παραγωγή και
εξαγωγές.

*Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης *

2.6.15

Ελληνοβαλκανικά : κόντρα στην αβάσταχτη βραδύτητα του πράττειν.

του Στέλιου Παπαθεμελή


Ανθρωποφάγοι οι διεθνείς τοκογλύφοι. Αίσχιστοι και υποκριτές οι πολιτικοί
τους εντολοδόχοι Βερολίνου – Βρυξελλών και ο μετενσαρκωμένος Μέττερνιχ
Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε.

«Μεγάλοι έμποροι πωλούν / τα έθνη σαν κοπάδια / την γην
προδίδουν και γελούν» κατά τον «Kλέφτη» του Α. Ραγκαβή. «Εδώ όμως άρματα
λαλούν / στ’ απάτητα λαγκάδια». Λαλούσαν, τότε. Ατυχώς τώρα σιγούν
αιδημόνως, ή σκουριάζουν παρατημένα. Αυτό είναι το πρόβλημα…

Ό,τι συμβαίνει στα βόρεια σύνορά μας, μάς αφορά καίρια , όσο
και τα τεκταινόμενα στα ανατολικά. Πολύ περισσότερο όταν είναι πασίδηλο ότι
ενορχηστρωτής των γεγονότων είναι ο νεοοθωμανός σουλτάνος. Η ερημοδικία μας
επέτρεψε την επώαση εξελίξεων κόντρα στα ελληνικά συμφέροντα,
αποσταθεροποιητικά ολόκληρης της Βαλκανικής.

Εμμονική η παθητικότητά μας. Γενναιόδωρη μέχρι βλακείας
πολύμορφη ελληνική στήριξη των γειτόνων, όχι μόνον άνευ οιουδήποτε
ανταλλάγματος αλλά και με αντίτιμο «χολήν άμα και όξος». Άνευ ορίων
σκανδαλώδης εύνοια των Δυτικών απέναντι σ’ αυτά. Οι «προστάτες» δεν
έπραξαν τίποτε για να επιβάλουν στους ευνοούμενούς τους την τήρηση
στοιχειωδών κανόνων δημοκρατίας και κράτους δικαίου. Υπέθαλψαν διεφθαρμένες
και κλεπτοκρατικές κυβερνήσεις, αρκεί ότι ήταν υποχείριές τους.

Επειδή η πολιτική, όπως και η φύση, μισεί το κενό, την ελληνική
απουσία κάλυψε ακάθεκτος ο τουρκικός επεκτατισμός.

Ελλαδική αδράνεια και δυτική εθελοτύφλωση ανέδειξαν εν
θερμοκηπίω δύο ακραίους και κλιμακούμενους εθνικισμούς, αλβανικό και
σκοπιανό με απροκάλυπτο στόχο τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας και παράπλευρη
απώλεια την αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής. Ασύστολος εμπρηστής
ο Ταγίπ Ερντογάν περικυκλώνει στρατιωτικά την Ελλάδα, ξεσηκώνει Αλβανούς
κατά Σκοπιανών και τους δύο μαζί κατά της Ελλάδος ενώ «πουλάει» ΜΟΕ και
λοιπά νεοοθωμανικά υποπροϊόντα στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Καθώς οι ΗΠΑ δείχνουν να εγκαταλείπουν τον Γκρουέφσκι έσπευσαν
οι Ρώσοι λόγω Turkish Stream. Η βραδυφλεγής γεωπολιτική βόμβα των Βαλκανίων
πρέπει να αξιοποιηθεί ως ακαταμάχητο πολιτικόν επιχείρημα στις ακατάληκτες
συζητήσεις μας με τους Ευρωπαίους.

Οι περίοικοι μας μολονότι ελάσσονες και εμπερίστατοι
διαθέτουν *εθνικό
δόγμα.* Οι μόνοι που, στερούμεθα είμαστε εμείς. Οι πολιτικές ελίτ, δυστυχώς
και οι πνευματικές δεν προβληματίζονται ποσώς για το κενό εθνικού δόγματος.
Η Αλβανία «σκεύος εκλογής» των ΗΠΑ με ισχυρό λόμπι εκεί
(ελληνικό υπάρχει;) βιώνει μια φάση έκστασης με το όραμα της «Μεγάλης
Αλβανίας». Χωρίς να λύσει κανένα εσωτερικό της πρόβλημα διακατέχεται από
παθολογική εξωστρέφεια. Φαντασιώνεται με τον ίσκιο της. Η αμερικανοκίνητη
αυτονόμηση του Κοσσόβου της άνοιξε την όρεξη για όμορες περιοχές σε Σκόπια,
Σερβία, Μαυροβούνιο. Ακόρεστη τώρα διεκδικεί και την (βορειοδυτική) Ελλάδα!
Σοφόν και σαφές : *όποιος δεν διεκδικεί, διεκδικείται!* Αφού δεν
διεκδικούμε την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας (1914) που θεσπίζει
την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου οι Αλβανοί δεν είναι περίεργο ότι
διεκδικούν αυτοί την Νότια Ήπειρο και όχι μόνον…

Διακρινόμαστε από *αβάσταχτη βραδύτητα του πράττειν.*
Γεωστρατηγικά βρισκόμαστε σε θέση – κλειδί, που ελέγχει τους
ενεργειακούς δρόμους προς Ευρώπη. Αλλά …

Η Ελλάς μετά το ΄90 τάϊσε, πότισε, γιάτρεψε τη μισή τουλάχιστον Αλβανία. Έπρεπε να την είχε εξαρτήσει πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Την άφησε να
γλιστρήσει στην αγκαλιά της Τουρκίας. Γι’ αυτό ο Ερντογάν υπαγόρευσε το
πρόσφατο προκλητικό διάβημα του Ράμα που αμφισβητεί τα κυριαρχικά μας
δικαιώματα στο Ιόνιο ενώ αξιώνει τους χάρτες χερσαίων ερευνών μας στην
Ήπειρο. Μαριονέτα της Άγκυρας στα Τίρανα υπουργός ονόματι Ντούτσκα
υπότροφος του Αττίλα στα Κατεχόμενα. Το αλβανοτουρκικό πάρτυ συνεχίζεται με
δημόσια υπερπροβολή Τσάμηδων και τουρκοποίηση της ναυτικής βάσης Αυλώνα.

Εθελές τα κι επαθές τα : Η Ελλάδα πέρυσι έστρωσε χαλί για την ένταξη της
Αλβανίας στην ΕΕ ξεχνώντας ότι ο Ράμα με τουρκική καθοδήγηση κίνησε την
διαδικασία ακύρωσης της ελληνοαλβανικής συμφωνίας για καθορισμό των
θαλασσίων ζωνών, και αυτός μπλοκάρει έκτοτε την διευθέτηση του θέματος.
Μόνο μια ελληνική *πολιτική δυνάμεως και πυγμής* μπορεί να πειθαναγκάσει
τους αλλοπαρμένους Αλβανούς σε αλλαγή συμπεριφοράς.
Στο τεχνητό βορεινό μόρφωμα των Σκοπίων τα πράγματα είναι
μαλλιά – κουβάρια. Διαφθορά του καθεστώτος, αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός και
αλαλάζων ψευδομακεδονισμός. Αλβανοί, Βούλγαροι, Σέρβοι διεκδικούν εδάφη.
Πλην Ελλήνων που δεν διεκδικούν τίποτε. Ανέκαθεν. Και μια ειδικού
ενδιαφέροντος λεπτομέρεια : Στην αποκαλυφθείσα τηλεφωνική συνομιλία
Γκρουέφσκι – Μιλοσόσκι ο τότε ΥΠΕΞ του τον ενημερώνει ότι ο ΓΑΠ είναι
σύμφωνος στην ονομασία «Ανεξάρητη Δημοκρατία της Μακεδονίας (Άνω)» και
τον ενθαρρύνει σε αποδοχή της με την επισήμανση ότι η «παρένθεση (Άνω) θα
εξαφανισθεί γρήγορα». Ο σκοπιανός το κατάλαβε. Οι δικοί μας βαυκαλίζονται
ακόμη με τάχα «γεωγραφικούς προσδιορισμούς erga omnes» ενώ ενός εστί
χρεία : Επιστροφή στην φυσική αφετηρία: *ονομασία χωρίς τον όρο Μακεδονία –
παράγωγα, καταγγελία* *Ενδιάμεσης,* *υπεράσπιση *εκεί *ελληνικής
μειονότητας* και φυσικά *αποτρεπτική πολιτική ισχύος.*