26.12.15

Χριστός επί γης υψώθητε!

Του Στέλιου Παπαθεμελή*


Στις εκκλησιές της Ορθόδοξης Χριστιανωσύνης είναι αδιάπτωτη η προσευχή για επί γης ειρήνη και εν ανθρώποις ευδοκία, καλή θέληση ανάμεσα στους ανθρώπους.
            Υποβλητικό το τοπίο της Φάτνης. Ποιμένες αγραυλούντες, μάγοι προσκυνούντες, άγγελοι υμνούντες. «Χριστός επί γης υψώθητε», (=ανορθωθείτε, σταθείτε όρθιοι!) «δι’ημάς γαρ εγεννήθη ο προ αιώνων Θεός» βεβαιώνει η Εκκλησία (α’ κανών Κοσμά του Ποιητού) και «θέλει πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».
            Η καταλυτική εμπορευματοποίηση των εορτών στις μέρες μας διαστρεβλώνει το περιεχόμενό τους. Ο Μπερντιάεφ (Για την αξία του Χριστιανισμού και την απαξία των Χριστιανών, σελ. 79) εντοπίζει το κακό στο ότι «εξ αιτίας των αναξίων Χριστιανών ξεχάστηκε ο Χριστός. Πάψανε να τον αναζητούν»!
Κουβαλούμε ως έθνος μιαν ατίμητη πνευματική παράδοση που αιμοδότησε αίμα και πνεύμα ηρώων και μαρτύρων. Το παρελθόν της είναι σχετικώς μικρό, ως προς τον χρόνο. Το μέλλον της όμως μεγάλο. Και αυτό οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε.
            Έχουμε χρέος αυτογνωσίας για να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή της. Και τη δική μας. Η παγκοσμιοποίηση του αιώνος τούτου είναι απολύτως ξένη με την οικουμενικότητα που ευαγγελίζεται η Εκκλησία. Οι νόμοι της αγοράς απεργάζονται τον παλιμβαρβαρισμό της ανθρωπότητας. «Η ανέχεια είναι η χειρότερη μορφή βίας» έλεγε ο Μαχάτμα Γκάντι. Και οι αδίστακτοι ισχυροί της γης όχι τώρα manu militari αλλά με τους νόμους της αγοράς την επιβάλλουν επί δικαίους και αδίκους.
            Δαιμονικό εργαλείο τους οι ελεγχόμενοι απ’ αυτούς μιντιακοί μηχανισμοί, οι οποίοι μπαίνοντας στα σαλόνια του κάθε σπιτιού οικειοποιούνται τους ρόλους, γονέα, δασκάλου, πνευματικού καθοδηγητή, διασκεδαστή και διαλύουν τις κοινωνίες. Τις πλάθουν κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους.
            Δεν  αρμόζει να κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς τον Παπαδιαμάντη, και σας προτρέπουμε να διαβάσετε τον σοφό γέροντα της Σκιάθου:
            «Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ενσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίζοντος σήμερον το έθνος και η πρόληψις της χρεωκοπίας» (1896) (τ. 14, σ. 119).
            Οι ραγδαίες τεχνολογικές αλλαγές, οι ιδιωτικοποιήσεις (ultimum remedium και του ΔΝΤ για την Ελλάδα), οι απορρυθμίσεις και όλα τα άλλα τεχνάσματα του αχαλίνωτου καπιταλισμού κάνουν τη γη μας «γη Σοδόμων και Γομόρρας». Τα αποκαλούν ελεύθερη αγορά, αλλά «ό,τι εξυμνούν, προπαγανδίζουν κι’ επιζητούν οι άνθρωποι με αυτήν είναι η απελευθέρωση των ιδιωτικών επιχειρήσεων από την κρατική ρύθμιση, η απαλλαγή τους από τον έλεγχο των δραστήριων εργατικών συνδικάτων, η αποδέσμευσή τους από συναισθηματικές ανησυχίες σχετικά με την τύχη των υπαλλήλων, ή του κοινωνικού συνόλου, η απελευθέρωσή τους από τελωνειακούς φραγμούς ή επενδυτικούς περιορισμούς και η μικρότερη παρενόχλησή τους από τη φορολογία» (Edward Luttwak, Αχαλίνωτος καπιταλισμός, σ. 83).
            Τα αφεντικά των αγορών διασπαθίζουν πακτωλούς εύκολου χρήματος που δεν προέρχεται από τον ιδρώτα του προσώπου, τους αλλά από την υπεξαίρεση του ιδρώτα των άλλων, μέσω Χρηματιστηρίων, εικονικών ελλειμμάτων, υπερτιμημένων επενδύσεων, θηριωδών επιδοτήσεων, εξωχωρίων εταιρειών και λοιπών ύποπτων μεθοδεύσεων.
            Η χώρα, εξ αιτίας κατά συρροήν εγκληματικών λαθών των ηγεσιών της, εξαρτάται σήμερα σε τρομακτικό βαθμό από τους δανειστές της. Δεν αντέχει εσωτερικούς ερασιτεχνισμούς και χαμηλής νοημοσύνης παίγνια. Οι εγχώριοι παίκτες τής χρωστούν σταθερότητα.      
            Το επιθετικό crescendum Ρέντσι κατά Βερολίνου με αναφορά στα κέρδη του τελευταίου από την κρίση (και μεταξύ αυτών 14 ελληνικά αεροδρόμια), αν δεν εκτονωθεί στην αναγνώριση «ίσης μεταχείρισης με το Παρίσι», σηματοδοτεί, συσχετιζόμενο και με το ισπανικό αποτέλεσμα ορισμένες θετικές προοπτικές.
            Αλλά μεταξύ σοβαρού και αστείου, ενώ οι Αμερικανοί προστατεύονται από τηνCIA, εμείς βομβαρδιζόμαστε από την ΣΙΑ… (Αναγνωστοπούλου, αν. υπ. Παιδείας). Α΄ πυροβολισμός της, τα Θρησκευτικά. Νέος πυροβολισμός η Ιστορία: «Τα σχολικά βιβλία της ιστορίας πρέπει να αλλάξουν  (…) διότι πρέπει να πάψει να μπαίνει σε καλούπια εθνόμετρου η έρευνα (…). Ο Κολοκοτρώνης είναι μία ηρωική μορφή [πάλι καλά!] μιας ευρωπαϊκής περιόδου Επαναστάσεων» (Καθημερινή, 20/12/15).
            Την διάβασε θαρρείς ο Γέρος του Μωριά και ξεσπάθωσε: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμία απ’όσες γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης οι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών τους είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον δίκαιος. Ήτον έθνος με άλλον έθνος. Ήτον με έναν λαόν όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωρισθή ως τοιούτος, ούτε να ορκισθή παρά μόνον ότι έκαμνε η βία» (Απομνημονεύματα, Βαλέτας §.283).
            Όλα στη ζωή χρειάζονται πίστη. Διότι «των μεν θείων τα πολλά απιστίη διαφυγγάνει μη γινώσκεσθαι». Τα περισσότερα από τα θεϊκά πράγματα [ποια δεν είναι θεϊκά;] μας διαφεύγουν από δυσπιστία και δεν τα γνωρίζουμε, μας βεβαιώνει ο Ηράκλειτος (απόσπ.86).

*Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Χρεία ισχυρής ταυτότητας και ισχυρής βούλησης για αντίσταση

Του Στέλιου Παπαθεμελή*


Η πτώση του Τείχους σηματοδότησε την παγκόσμια κυριαρχία του νεο-φιλελευθερισμού. Δεξιού, αλλά και αριστερού, αφότου η όπου γης πολιτευόμενη και κυβερνώσα αριστερά υιοθετεί τις πολιτικές της παγκοσμιοποίησης. Η Ευρώπη των εθνών, των λαών και των πολιτών που οραματίστηκαν οι πατέρες της Ένωσης διαστρεβλώθηκε σε Ευρώπη των αγορών και των κερδοσκοπικών αμοιβαίων κεφαλαίων.
Οι αγορές απεχθάνονται και φοβούνται την πολιτική ενοποίηση, επειδή αυτή θα οδηγούσε σε ένα ισχυρό γεωπολιτικό πόλο, προαγωγό  μιας Ευρώπης δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και ανάπτυξης. Γι’ αυτό  και επέλεξαν, αντ’ αυτής, την Νομισματική Ένωση. Έτσι αναδείχθηκε η οικονομική ηγεμονία της Γερμανίας και τέθηκε έκτοτε σε δεινή δοκιμασία το ευρωπαϊκό πείραμα.
Αποκαλυπτικό το αιφνίδιο, αλλά τραγικά αργοπορημένο ξέσπασμα του αντικαγκελάριου Γκάμπριελ κατά της πολιτικής λιτότητας της Μέρκελ. Αυτή έφερε την Λεπέν και τους Τζιχαντιστές. Και είμαστε ακόμη στην αρχή…
Το έθνος είναι εμπόδιο στην ασυδοσία των αγορών.  Πολιτισμική τους έκφραση είναι η (μετα)νεωτερικότητα, μέσω της οποίας υπονομεύεται και τελικά εξοστρακίζεται η αίσθηση ιστορικής συνέχειας, ενώ παραχαράσσεται η ιστορία και αποκόπτονται οι λαοί από τις ρίζες τους. Η «οργανικότητα» του παρελθόντος ενοχλεί γιατί αποτρέπει την ταύτιση του ορθού λόγου με τις παράλογες επιλογές της εκάστοτε εξουσίας και αντιμάχεται την κουλτούρα ανοιχτών συνόρων = σταδιακής κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας.
«Η ιστορία δεν ανήκει στον φυσικό κόσμο», έγραψε μετά λόγου γνώσεως ο Κωνσταντίνος Τσάτσος. «Είναι ο κόσμος της ελευθερίας και του πνεύματος. Και όλοι αυτοί οι τρανοί, άλλοι από αμβλυωπία, άλλοι από εχθρότητα δεν κοίταξαν το πρώτο και το κύριο, την ψυχή και την συνείδηση, τον άνθρωπο που στέκει πάνω από το σαρκίο του, τον άνθρωπο που έχει μνήμη και πλάθει μύθους, νόηση και πλάθει ιδέες και τέλος βούληση και πλάθει έργα» (Προεδρικά Κείμενα, σελ. 12).
Είναι αξιοσημείωτο πάντως ότι αντίθετα προς τους ελληνόφωνους εθνοαποδομητές μας, που δυστυχώς αυγαταίνουν διαρκώς, κορυφαίοι ξένοι διανοητές αναδεικνύουν τα ιστορικά πρότυπα του Ελληνισμού. Παράδειγμα «Η υψηλή στρατηγική της Βυζαντινής αυτοκρατορίας» του Edward Luttwak (έκδοση Τουρίκη).
Ο επιφανής εκπρόσωπος του (Ρεπουμπλικανικού) Κέντρου Στρατηγικών Μελετών της Ουάσινγκτον, ο οποίος τόλμησε να διαφωνήσει με τον Μπους για τον πόλεμο του Ιράκ, μας ταξιδεύει εκεί όπου κατά Καβάφην «ο νους [μας] πηαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας/στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό».  Η χιλιόχρονη Αυτοκρατορία του  Βυζαντίου, η μακροβιότερη πασών, προβάλλεται ως παράδειγμα προς μίμηση στην αμερικανική. Κατάφερε να επιβιώσει σε ένα στρατηγικά δυσοίωνο περιβάλλον χωρίς ανεξάντλητους υλικούς και ανθρώπινους πόρους, χωρίς στρατηγικό βάθος, «με ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν η ισχυρή ηθική επιβεβαίωση μιας τριπλής ταυτότητας, πιο έντονα χριστιανικής από όσο μπορεί κανείς να φανταστεί σήμερα (…). Ήταν χαλκηδόνεια στο δόγμα και ελληνική στον πολιτισμό (…). Ήταν επιπλέον με περηφάνεια ρωμαϊκή» [στους δικαιϊκούς και διοικητικούς θεσμούς]» (ένθ. αν. σ. 616).
Και ο αμερικανός στρατηγιστής επιμένει και πάλιν και πολλάκις ότι: «Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η τριπλή και ισχυρότατη ταυτότητα των Βυζαντινών, που ήταν ταυτόχρονα ελληνική, χριστιανική και ρωμαϊκή. Αυτή η ταυτότητα τους έκανε να αισθάνονται υπερήφανοι και δυνατοί εκπρόσωποι ενός σημαντικού πολιτισμού. Είχαν βαθιά γνώση της αρχαίας ελληνικής παιδείας, άρα ήταν σε θέση να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους. Ήταν βαθύτατα χριστιανοί: είχαν τόσο δυνατή πίστη στο χριστιανισμό, που εμείς οι μεταγενέστεροι με μεγάλη δυσκολία μπορούμε να την αντιληφθούμε. Και βασίζονταν στους ισχυρούς ρωμαϊκούς θεσμούς, τους νόμους, τον στρατό, το κράτος» («Καθημερινή» 28/3/2010).
Η κυβερνώσα αμερικανική ελίτ περιφρόνησε τον ξιφήρη λόγο του ειδήμονα. Όσο για τις ελλαδικές ελίτ, κυβερνώσες και αντιπολιτευόμενες, η διαπίστωση είναι αποκαρδιωτική. Προσπερνούν ανυποψίαστες, όταν δεν αποστρέφονται μετά βδελυγμίας παρόμοιες αναμετρήσεις με την αλήθεια. Και επειδή το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά, η κομματική κυβερνητική νεολαία ζητεί κατάργηση της …Προσευχής και αλλοίωση των Θρησκευτικών!  Οι άσοφοι μεταρρυθμιστές της ταλαίπωρης Παιδείας μας, εξοβέλισαν ήδη από το πρόγραμμα τον Περικλέους Επιτάφιο και αφήρεσαν από τα Αναγνωστικά Δημοτικού και Γυμνασίου 35 Δημοτικά Τραγούδια που αντικατέστησαν με συνταγές …μαγειρικής(!) Ντροπή που οι λειτουργικώς αναλφάβητοι δεν γνωρίζουν ότι το δημοτικό μας τραγούδι «περιέχει αξίες ζωντανές και ακατάλυτες με ανυπολόγιστη παιδευτική δύναμη και σημασία» (Γιώργος Ιωάννου, Ερμής, σ. 23).
Ο πνευματικός αφοπλισμός των Ελλήνων συνεχίζεται ακάθεκτος. Κατεδαφίζονται ή παραχαράσσονται διαχρονικοί θεσμοί που επί αιώνες στήριξαν τις αντοχές μας, ων πρώτος ο γάμος ως «ανδρός και γυναικός συνάφεια και συγκλήρωσις του βίου παντός θείου τε, και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία» (Μοδεστίνος). Τώρα νομιμοποιούν το παρά φύσιν με νομότυπο αγοραπωλησίας …
Η αντιμετώπιση της πολύπλευρης κρίσης που βιώνουμε προϋποθέτει ισχυρή ταυτότητα και ισχυρή βούληση. Από τον εθνομηδενισμό «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».

*Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

20.12.15

Ιστορία: «αληθινωτάτη παιδεία και γυμνασία» πολιτικής.

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

          Ο ελληνικός λαός βιώνει μία διαρκώς, επιδεινούμενη άσχημη κατάσταση. Σημάδια ανάσχεσής της δεν είναι ορατά στον ορίζοντα. Τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται, ενώ λιγοστεύουν οι διεθνείς φίλοι.
          Τα περί εθνικής συναίνεσης, συνεννόησης και διακομματικής συναντίληψης απωθούνται από ένα πολιτικό προσωπικό που συνεχίζει να αυτοϊκανοποιείται με αυτό που ο Μάρκος Αυρήλιος περιέγραψε για τους συγκαιρινούς του: «αλλήλων καταφρονούντες, αλλήλοις αρεσκεύονται» = αλληλοπεριφρονούνται και εντούτοις αλληλοκολακεύονται!
          Μονόδρομος να αρθεί ο πολιτικός κόσμος στο ύψος μιας σοβαρής και πειστικής προς τα έξω εθνικής αποφασιστικότητας και να εμπνεύσει στο λαό αισθήματα ασφάλειας με φερέγγυες προοπτικές ανάπτυξης ικανές να σηματοδοτήσουν έξοδο από το χάος.
          Τα επικυρίαρχα ωστόσο ιδεολογήματα των ιθυνόντων στους κρίσιμους πυλώνες του τόπου  βολοδέρνουν στον αστερισμό του άκρατου εθνομηδενισμού. Όπερ σημαίνει ότι έτσι nullan speraresalutem
          Ο Πολύβιος δίδαξε ότι η μελέτη της ιστορίας είναι αληθινή εκπαίδευση και άσκηση για τις πολιτικές πράξεις, «αληθινωτάτην είναι παιδείαν και γυμνασίαν προς τα πολιτικάς πράξεις» (Ιστορίαι Α, 1,1).
          Οι αντίπαλοι των τωρινών ασφαλώς και δεν είναι αναμάρτητοι και ορθοτόμοι (θυμηθείτε την απλόχερη στήριξη που παρέσχε στην κα Ρεπούση η τότε νεοδημοκρατική εξουσία). Αλλά η επιλογή να τεθεί επί κεφαλής του «εθνικού διαλόγου για την παιδεία» ο αποκαλούμενος και πάπας του εθνομηδενισμού με δικαιώματα ως φαίνεται του δεσμείν και λύειν γεννά αμείλικτα ερωτήματα περί του αν θα μπορέσουν να  παραμείνουν όρθιες και οι τελευταίες «σταθερές» αυτού του τόπου.
          Για τις οβίδιες μεταμορφώσεις και την ποικίλη δράση των (μη) στοχαστικών προσαρμογών του ανδρός  (Σημίτης, ΓΑΠ, εντός, εκτός και επί τ’ αυτά ΣΥΡΙΖΑ) παραπέμπουμε στη σύντομη βιογραφία του από τον ΣΤΑΘΗ (http:/www.enikos.gr)και τον κλαυσίγελώ του: «πάψε να κλαίγεσαι και στήσε μια ΜΚΟ, μη γίνεσαι ψυχάκιας (Λιάκος), νοικοκυρά (Λιάκος), κτηνοτρόφος (Λιάκος), φαιοκόκκινος (Λιάκος), και όσα άλλα σου καταλογίζει ένας άνθρωπος που αγαπάει βαθιά τον λαό και θαυμάζεται από τον Πρωθυπουργό»!
          Ο εθνομηδενισμός αποτελεί εισαγόμενον οθνείον στοιχείο, καρκίνωμα για τον Ελληνισμό που μιαίνει δυστυχώς όλους τους πολιτικούς χώρους. Απεργάζεται την αποδόμηση της εθνικής μας ταυτότητας και την πολιτισμική μας αλλοτρίωση, καθιστώντας μας ευάλωτους από πάντα εχθρόν και πολέμιον.
Ο Ελληνισμός υπάρχει από την αυγή της ιστορίας. Είναι παιδαριώδης η σύγκρισή του με το αμερικανικό έθνος το οποίο ασφαλώς δεν προϋπήρχε και δημιουργήθηκε από την αμερικανική επανάσταση και το νεοπαγές αμερικανικό κράτος.
Σε πείσμα των φληναφημάτων των εθνοαποδομητών, το έθνος αποτελεί βασικό ιστορικό φαινόμενο. Και το ελληνικό έθνος, ασχέτως κρατικής υποστάσεώς μας, έχει μιαν αδιάσπαστη διαχρονική συνέχεια. Το ιδεολόγημα περί γεννήτορός του τάχα του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού είναι αποβλακωτικό. Οι Λιάκος-Μπαλτάς «παρέσυραν» και τον Πρωθυπουργό να το δηλώσει από το βήμα του Πανεπιστημίου. Μόνον όμως άσιτοι ελληνικής παιδείας αδυνατούν να αφομοιώσουν την σωκρατική ρήση (η γενιά του γράφοντος την διδάσκονταν απ’ ευθείας  από το πρωτότυπο): «Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσι» (Πλάτωνος Κρίτων 12).
«Τοις νουν έχουσι»!  Όποιοι δηλαδή δεν έχουν νουν, ή έχουν διεστραμμένον,  καταλαβαίνουν  ανάποδα.  Διότι «ουκ αν γένοιτο νους κακός, καλώς  φρονείν» (Σοφοκλής, Οιδίπους τύραννος, στ. 609).
Η αναθεώρηση (= παραχάραξη) της ιστορίας, είναι άσβεστος πόθος των κάθε λογής «υπαρκτών» ιστορικού υλισμού και εκσυγχρονισμού. Το 1821 κάρφος στους οφθαλμούς τους. Αν καταφέρουν να το σπιλώσουν, κατεδαφίζουν όχι απλώς το παρελθόν μας, αλλά αποκόπτουν την εθνική μας συνέχεια.
Και το μεν 4τομο ανοσιούργημα του κακόφημου CDRSEE (Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη) δεν τόλμησαν τότε (2005) λόγω αντιδράσεών μας να το εισαγάγουν αυτούσιο στα σχολικά προγράμματα, αλλά το  διέπραξαν έκτοτε κατά δόσεις.  Ό,τι δεν πρόλαβαν οι προηγούμενοι, το ολοκληρώνουν οι νέοι αναμορφωτές. Το τρομώδες αυτό κατασκεύασμα εξωραϊζει την γενοκτονική Τουρκοκρατία. Την προάγει σε ευνομούμενη πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία με υποδειγματικό σεβασμό στις διάφορες εθνότητες Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων κλπ.
Ανάλογη κακοποίηση υφίσταται και ο Μακεδονικός Αγώνας. Ωραιοποιείται ο ρόλος των Κομιτατζήδων, ενώ ενοχοποιούνται οι υπερασπιστές της ελληνικότητας Μακεδονομάχοι, κατά Λιάκον Τζιχαντιστές και Ταλιμπάν (sic!) Άξιος ο μισθός του!
Οι εθνοαποδομητές σκοτώνουν την μνήμη, προκαλούν αποκοπή από το παρελθόν και τις πολιτισμικές σταθερές του λαού, ακυρώνουν την συλλογική ταυτότητά του, εξαφανίζουν την εθνική συλλογικότητα. Προγραμματίζουν μια χειραγωγούμενη κοινωνία. Στόχος τους η εκμηδένηση πάσης αντιστάσεως. Χρέος μας να αντιδράσουμε και να αντισταθούμε.  
Ο Κέρι ήρθε να πιέσει υπέρ Γκρουέφσκι και Ερντογάν. Επιζήμια η επίσκεψη. Αλλά αυτό θα παύσει να γίνεται μόνον όταν ενεργοποιήσουμε τον αδρανούντα υπαιτιότητί μας αμερικανικό Ελληνισμό. Καιρός του ποιήσαι!

Υ.Γ. Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο.

*Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

7.12.15

Ε.Ε. –ΝΑΤΟ, 2 μέτρα, 2 σταθμά έναντι Ελλάδος-Τουρκίας

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Το Συμβούλιο Κορυφής της Ε.Ε. γονάτισε εμπρός στον ωμό εκβιασμό των Νεοοθωμανών, άμεσων συνεργών του εγκληματικού Χαλιφάτου.
Οι έμφοβοι ηγετίσκοι της Ευρώπης παραδόθηκαν αμαχητί στις ακόρεστες αξιώσεις του τυχοδιώκτη σουλτάνου με αντάλλαγμα όχι να τους λύσει το εφιαλτικό προσφυγικό που ο ίδιος περιθάλπτει και δυναμιτίζει τόσο καιρό, αλλά απλώς να το καταπραΰνει – αν το κάνει και αυτό – οπωσδήποτε πάντως αναλώμασι της Ελλάδος. Του τα έδωσαν όλα: χρήμα, βίζες, διάπλατα ορθάνοικτες πόρτες, και το δουλεμπόριο δουλεμπόριο…
Το βρώμικο αλισβερίσι Άγκυρας - Τζιχαντιστών δεν ενόχλησε τους Δυτικούς. Υποκάρδιος μοναδικός πόθος τους να εξοβελίσουν την Ρωσία και να ανατρέψουν τον Άσαντ.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ ο Ερντογάν έχει απολέσει την εμπιστοσύνη των Η.Π.Α., και είναι  personanon grata για τον Πούτιν και τον Νετανιάχου, η Τουρκία στο Συμβούλιο Κορυφής γίνεται δεκτή εν χορδαίς και οργάνοις και περνούν όλα, μα όλα! τα αίτηματά της.
Η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής διά του «Σχεδίου Συνεργασίας Ε.Ε. - Τουρκίας εξεχώρησε στην γείτονα αρμοδιότητες και κυριαρχικά δικαιώματα ελληνικά παραβιάζοντας προκλητικά Συμβάσεις ICAO, ΙΜΟ, Συνθήκη Παρισίων εις βάρος μας (ad hoc Κύρα Αδάμ, Liberal, 27/11/15).
Αν και οι νουνεχέστεροι στην Ε.Ε. είναι σίγουροι ότι η Άγκυρα τους «δουλεύει», υποκύπτουν στις πιέσεις της Μέρκελ, που φαντασιώνεται ότι μέσω Τουρκίας θα λύσει το δικό της ολοένα ενοχλητικότερο «προσφυγικό». Με τον πατροπαράδοτο γερμανικό φιλοτουρκισμό παρεμβαίνει αυτή σε Αθήνα και Λευκωσία σέρνοντάς μάς στην ύποπτη Τριμερή και σε δημόσια, εξ Αγκύρας παραίνεση Τσίπρα προς Αναστασιάδη για άνοιγμα των κλειστών κεφαλαίων Ε.Ε. – Τουρκίας. Φτάνει τόση «διάσωση» από Μέρκελ – Σόιμπλε. Χορτάσαμε!
Δεν προλάβαμε να χαρούμε τη σωστή κουβέντα του δικού μας: «Είναι ανόητο και αδιανόητο αυτό που συμβαίνει στο Αιγαίο. Ξοδεύουμε δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς. Εσείς για να παραβιάζετε, εμείς για να σας αναχαιτίζουμε. Έχουμε τα πιο σύγχρονα οπλικά συστήματα στον αέρα και από κάτω δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τους διακινητές που πνίγουν αθώους ανθρώπους». Μόλις όμως μας…μάλωσε ο βεζύρης, τη μαζέψαμε. Και αυτός συνέχισε το «αλλαχ-άρεστο» έργο του: υπερπτήσεις εξοπλισμένων τουρκικών μαχητικών πάνω από 4 νησιά μας (1/12/15).Αφερίμ κουζούμ! Στο ίδιο κλίμα άθλιο δημοσίευμα των FT με απειλή έξωσής μας από τη Σέγκεν, επειδή «δεν φυλάγουμε αποτελεσματικά τα σύνορά μας»! Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου!
Στη Μεγαλόνησο παίζεται ένα ετεροκατευθυνόμενο ύπουλο παιχνίδι. Τη στιγμή που συντελούνται ευνοϊκές γεωστρατηγικές αλλαγές στην ευρύτερη περιοχή και τα εντοπισθέντα κοιτάσματα ανοίγουν νέους ορίζοντες, η εμμονή στα προηγούμενα ολισθήματα περί “χωριστής κυριαρχίας” και “πολιτικής ισότητας”, και στην «ανανική» προϊστορία της κυπριακής ηγεσίας οδηγεί νομοτελειακά στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων του Αττίλα, διακαή πόθο του ξένου παράγοντα (διάβαζε Βικτώρια Νούλαντ).
Να «χαλιναγωγήσουμε» την Λευκωσία. Αλλά προϋποτίθεται ότι πατάμε γερά. Αλλιώς «τυφλός τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται» (Ματθ. 15,14).
Η επίσημη Ελλάς κατά κανόνα υποτιμά το ακαταμάχητο στρατηγικό πλεονέκτημα, την γεωπολιτική μας θέση. Αυτό μας καθιστά απαραίτητους και αναντικατάστατους. Αρκεί να μη σπεύδουμε «πρόθυμοι» και «δεδομένοι».
Ιδού στάδιον λαμπρόν για μια διεκδικητική και αληθινά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.
Όμως η διακυβέρνηση μιας χώρας έχει άλλου διαμετρήματος απαιτήσεις και η δυναμική διπλωματία είναι το πυρηνικό της όπλο.
Η στάση της Ρωσίας σε συσχετισμό με αυτήν του Ισραήλ διευρύνει τα όρια των ελληνικών ελιγμών σε Κυπριακό, Αιγαίο, Ενεργειακό. Οι Δυτικοί εξάλλου γνωρίζουν ότι: για την Άγκυρα το ISIS εξακολουθεί να μην είναι τρομοκρατική οργάνωση. Ο κολλητός του σουλτάνου και επικεφαλής της ΜΙΤ Φιντάν καλεί την Δύση να συνεργαστεί με το Χαλιφάτο, ενώ ο υιός Μπιλάλ ελέγχει το λαθρεμπόριο πετρελαίου του ISIS. Μπίζνες αισχίστου είδους!
Μόνον αφελείς εδώ και έξω πιστεύουν ότι η Άγκυρα μπορεί να είναι ειλικρινής ακόμη και στη συμφωνία επαναπροώθησης. Κούνια που τους κούναγε!
Αφελής ή μάλλον δόλιος ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Stoltenberg. [Τον «ξεγύμνωσε» προχθές στο CNN(www.youtube.com/watch?v=bRi3cFR8VKI ) η Hala Gorani (χίλια μπράβο της!)] Δικαιολογούσε θρασύτατα την κατάρριψη του SU-24. Και όταν επιμόνως ρωτήθηκε για τις κατά συρροήν παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου ξεροκατάπινε – απτό στην οθόνη – χωρίς να απαντά, γεγονός που υποχρέωσε την έντιμη δημοσιογράφο να του καταλογίσει ότι «το ΝΑΤΟ εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά». Τελικά για τη Συμμαχία «άλλα’ν’τ’άλλα, κι άλλο της Παρασκευής το γάλα»!
Τα Διεθνή κοράκια (Σόρος-Πόλσον) έτοιμα να κατατρέξουν και τα «κόκκινα δάνεια» των δυστυχών Ελλήνων
Αλλά κουράγιο αδέλφια. Μολονότι  «η τύχη μας έχει τους Έλληνες ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και έως τώρα όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από εμάς και μένει και μαγιά» (Μακρυγιάννης). Είμαστε η μαγιά!