21.7.16

Μολονότι «κακόν κακού ουχ άπτεται» ελπιδοφόρα μηνύματα απ΄ τους εφήβους μας

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

            Την απαρέσκειά του προς το δόγμα Σόιμπλε της στυγνής λιτότητας εξέφρασε ο πλανητάρχης συνομιλώντας με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Συνέκρινε μάλιστα την μετά κρίση απογείωση του αμερικανικού ΑΕΠ κατά 10% με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή στασιμότητα- την ελληνική καταβάθρωση δεν την υπαινίχθηκε….-
            Αμερικανοκρατούμενος οργανισμός, το ΔΝΤ έχει επιμόνως ταχθεί υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους αλλά είναι πεισμόνως προσκολλημένος στη φονική λιτότητα, όπου «γερμανικότερος» των Γερμανών. «Ενάρετες» οι θέσεις τους (πλην λιτότητας) όμως, όπως θα έλεγε ο μέγας Σταγειρίτης, «δει ου μόνον αρετήν, αλλά και δύναμιν υπάρχειν καθ’ ην έστι πρακτικός» (Πολιτικά Ζ,3 1325 b,12).
            Οι ισχυροί έχουν μοιράσει τις σφαίρες επιρροής. Ευρώπη και Ελλάδα είναι «Lebensraum» της Γερμανίας.
Ο Σόϊμπλε, σχεδιάζει τώρα οι προϋπολογισμοί των μελών της Ευρωζώνης να προεγκρίνονται από το Βερολίνο! Ο Ολλάντ είναι ανύπαρκτος, ο Ρέντσι κρέμεται από τα μαλλιά του, ο Νότος πνέει τα λοίσθια, ο Βορράς είναι μαζί του και εκείνος λεηλατεί.
            Επώδυνη η διαπίστωση του Αρχιεπισκόπου: «Οι ξένοι δεν θα φύγουν από την Ελλάδα μέχρι η ιστορία της χώρας μας να αποχρωματισθεί, ο λαός να πάψει να θρησκεύει, να αποκοπούμε από τις ιδέες και τις παραδόσεις μας, να μπούμε σ’ αυτό που λέγεται νέος κύκλος της Ιστορίας».
            Και επειδή «χείλη αρχιερέως ου ψεύδονται» ο κώδων του κινδύνου που κρούει ο Μακαριώτατος πρέπει να αφυπνίσει πάντας, τους νουν έχοντας σ’ αυτόν τον μαρτυρικό τόπο.
            Οι ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται σε τρικυμία. Ισπανία και Πορτογαλία στο εδώλιο. Γιγαντιαίο το τραπεζικό χρέος της Ιταλίας 360 δισ. €.
Σε τρικυμία οι χώρες. Σε τρικυμία εν κρανίω οι ηγεσίες.
Ένας «δικός» μας της Κομισιόν, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ανέλαβε γερό πόστο στην γνωστή μας Goldman Sachs. Θα θυμάστε, υποθέτουμε, ότι την προσέλαβε ο κ. Σημίτης και «μαγείρεψαν» τα νούμερα που δεν έβγαιναν «ωμά» για να μας σύρουν στην ΟΝΕ. Κακιά ώρα, αφού η κρίση έπληξε ελάχιστα τις χώρες ΕΕ εκτός ευρώ, π.χ. Πολωνία, Κροατία. 
Για την «προσφορά» της η νέα εργοδότις του Μπαρόζο εισέπραξε τότε πακτωλό χρήματος από την «ισχυρή Ελλάδα» του υπαρκτού εκσυγχρονισμού.
            Πάντως κανένα από αυτά τα «παιδιά» του διεθνούς συστήματος, αλλοεθνείς ή Ελλαδίτες δεν χάνεται. Λίγο μόνο καιρό ξαποσταίνουν και ξανά προς τη δόξα τραβούν …
            Μας ήθελαν διότι μετά την άρνηση συμμετοχής της Βρετανίας κλονιζόταν εν τη γενέσει της η εμπιστοσύνη του εγχειρήματός τους. Άκριτη και πρωθύστερη η επιλογή μας από βαλκάνιο επαρχιωτισμό, αδιαφορώντας          για τις επιπτώσεις.
 Στην προχθεσινή της συνέντευξη η Καγκελάριος επαίρονταν ότι για την Ελλάδα βρήκε το «σωστό μείγμα». Μέγιστη (αυτ)απάτη, εκτός αν υπονοεί της καταστροφής μας …
Η Γερμανία διαχειρίζεται ως ίδιον νόμισμα το ευρώ. Αυτό της έδωσε τη δυνατότητα ροής αγαθών συνδυασμένης με ροή πιστώσεων ευθέως προς κράτη-αγοραστές οπλικών συστημάτων και υποδομών (όρα Ελλάδα). Αλλά η μη ισοσκελισμένη ροή αγαθών οδήγησε σε ραγδαία συσσώρευση χρεών (J.K. Galbraith, Καλωσόρισες στη μαρτυρική αρένα, σ. 15).
Μας μεταχειρίζονται όπως τον κακότυχο του αισωπείου ανεκδότου: «Τίς ποτε εξ ανάγκης τα ίδια τέκνα επώλησεν και άλλος ταύτα εν πίστει ηγόρασεν». Πούλησε  κάποιος από απόλυτη ανάγκη τα παιδιά του και ο αγοραστής τα αγόρασε επί πιστώσει! Ακριβώς τα δημόσια φιλέτα μας τα διαρπάζουν αντί πινακίου φακής, εξοφλητέα σε αμέτρητο βάθος χρόνου. «Εν πίστει».
Επιμένουν Μέρκελ-Ολλάντ να συγκαλούν τα Δυτικά Βαλκάνια ερήμην της Ελλάδος. Προχθές στο Παρίσι με αρχιτρίκλινο τον Ράμα, μεγαλοπαραγωγό μαριχουάνας-κάνναβης με τις οποίες πνίγει Ευρώπη και Αμερική, ενώ μετεξελίσσεται σε αποσταθεροποιητικό παράγοντα της περιοχής με τα τρελλά ιδεολογήματα περί  «φυσικής Αλβανίας»!
Αντιδρούμε πώς; Και με ποια αποτελέσματα; Ή προσπερνούμε τα γινόμενα σαν να αφορούν άλλη χώρα;  Σε τι αντιδρούμε άλλωστε; Μας φέρνουν Πολωνό στο ΤΧΣ, μας απειλούν με βουλγαροποίηση ή ρουμανοποίηση. Θέλουν να βουλγαροποιήσουν τα μεροκάματα. Το κόστος ζωής, το καθηλώνουν γερμανοποιημένο. Καθεστώς οικονομικής δουλείας.
Είμαστε η χώρα του ακαταδιώκτου και της ατιμωρησίας. Απόδειξη το τερατωδέστερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης, τα μαύρα ταμεία της Siemens που κρύβουν κακουργηματικές διαπλοκές και συσσωρευμένη δημόσια διαφθορά. Έλαβαν επ΄ αόριστον αναβολή επειδή  1,5 χρόνο περίπου δεν ετοιμάσθηκε (από ποιους;) η μετάφραση του παραπεμπτικού βουλεύματος. Το προχθεσινό φιάσκο οδηγεί σε παραγραφή, προφανή  στόχο των διαπλεκομένων μεγίστων συμφερόντων. Και  ασφαλώς έχει όνομα.
Αλλά «κακόν κακού ουχ άπτεται»(Αίσωπος). Το κακό δεν πειράζει το κακό! Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει…
Ελπιδοφόρα ωριμότητα έδειξαν τα παιδιά της Βουλής των Εφήβων. Σεβασμό στις ελληνικές αξίες της ζωής, (Πίστη, Πατρίδα, Ταυτότητα) και σοφία όπως δείχνει η απάντηση του παιδιού στον υπουργό: «Όπως ένα φυτό δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τις ρίζες του, έτσι και τα Νέα Ελληνικά δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς τα Αρχαία»!
 Καλός αιωνός!


                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

12.7.16

Κυβερνώντες και κυβερνώμενοι “νοῦν μόνον κτήσαι”

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Υποβληθήκαμε σε εθελούσια μνημονιακή δουλεία. Παραμένουμε αιχμάλωτοί της.
Ικανοποιήσαμε όλες τις απαιτήσεις των αχόρταγων δανειστών: Κατεβάσαμε το δημόσιο έλλειμμα από το 14,5% στο 3 % του ΑΕΠ. Μειώσαμε το μοναδιαίο κόστος εργασίας κατά 22%. Και έχουμε ήδη πλεόνασμα ισοζυγίου πληρωμών.
Άλλοι χωρίς να καταφέρουν τα ίδια (Ιρλανδοί, Πορτογάλοι) είναι στο απυρόβλητο των βαρώνων της Ε.Ε.
Τα διεθνή αρπακτικά κουρσεύουν τον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο των Ελλήνων. Ανενόχλητοι και με επίσημη ελληνική βούλα. Ιδιοποιούνται τις ελληνικές τράπεζες- τις πέρασαν στην ιδιοκτησία της ΕΚΤ και των ξένων μετόχων. Διορίζουν και παύουν τις διοικήσεις τους. Μας κατάντησαν χώρα ανάπηρης κυριαρχίας την οποία πειθαναγκάζουν να υπακούει τυφλά στις εντολές τους.
Τα κοράκια είναι από τη φύση τους αρπακτικά, αλλά άμυαλα. Στον γνωστό αισώπειο μύθο «κόραξ και αλώπηξ» ο κόραξ άρπαξε ένα κομμάτι κρέας, το ανέβασε σε ένα δέντρο και ετοιμάστηκε να το καταβροχθίσει. Η αλεπού που τον εντόπισε μηχανεύτηκε να του το πάρει. Στάθηκε απέναντι και άρχισε να τον εγκωμιάζει αραδιάζοντάς του ύμνους και διθυράμβους:   «είσαι μεγάλος και ωραίος αξίζεις  να γίνεις βασιλιάς των πουλιών…».Με την επισήμανση «τοτο πντως αν γνοιτο, ε φωνν εχεν ο κόραξ» και αυτό θα μπορούσε να συμβεί αν είχε και φωνή! Το αρπακτικό θέλοντας να δείξει ότι έχει και φωνή άφησε να πέσει το κρέας και έκραξε δυνατά. Τότε η αλεπού το άρπαξε λέγοντας: Κόρακα έχεις τα πάντα, μόνο μυαλό να αποκτήσεις.«Νον μόνον κτήσαι».
Τα κοράκια όμως της παγκοσμιοκρατίας χρειάζονται εκτός από μυαλό και καρδιά για να σέβονται το ανθρώπινο πρόσωπο.
Αυτά έβαλαν στο μάτι τα ελληνικά κόκκινα δάνεια των 150 δισ €. Εποφθαλμιούν να τα «τσεπώσουν» σε τιμές σκοτωμού των 10-20% της αξίας τους . Μετά θα τα μοσχοπουλήσουν εις πενταπλούν. Θα κλάψουν μάνες κι ορφανά, θα ξεσπιτωθεί κοσμάκης. Θρήνος και οδυρμός.
Βεβαίως το τοπίο προσφέρεται για βρώμικες δοσοληψίες με μεγάλους θαλασσοδανειολήπτες που θα μπορούν να εξοφλήσουν με ασήμαντο κλάσμα την οφειλή.
Καθημερινά ακούγονται κραυγές αγωνίας για την ακατάπαυστη σφαγιαστική φοροκαταιγίδα η οποία συλλαμβάνει τους φτωχούς όπως ο ιστός της αράχνης τα μικρά ζωύφια καθώς τα μεγάλα τον διαρρηγνύουν. Υπάρχει ωστόσο δίκαιο σύστημα, η φορολόγηση του παραγόμενου πλούτου (εύστοχες επισημάνσεις Μ. Κουρής, ΠΑΡΟΝ 3/7/16). Και δίκαιος τρόπος, η σύνδεση των ταμειακών μηχανών όλων των επιχειρήσεων με το taxis.
Η χώρα παραμένει στην εντατική. Η φούσκα Μαρινόπουλος δείχνει την πολλαπλή παθογένεια της οικονομίας μας, με κλειστές 244.000 επιχειρήσεις, άλλες λόγω των συνθηκών, πολλές εξαιτίας υπερδανεισμού και μετατροπής δανείων σε ατομικό πλουτισμό, ή ποικίλες καταδολιεύσεις. Ενώ αφανίστηκαν  843.000 θέσεις εργασίας και χάθηκαν 30δισ. εισοδήματα.
Το πολιτικό προσωπικό «μεριμνά και τυρβάζεται» περί άλλα, στα οποία όμως δεν περιλαμβάνεται η έξοδος από την κρίση.
Στο μεταξύ ο εξ ανατολών τα βρίσκει, τα βρήκε με όλους που τα είχε σπάσει. Αυτό αλλάζει το γεωπολιτικό τοπίο του ζωτικού μας χώρου. Τα νέα δεδομένα μας προλαβαίνουν ανυποψίαστους. Η ελληνική διπλωματία είχε επαφεθεί στις ρήξεις και συγκρούσεις του Ερντογάν με τους πάντες και την αφελή αυτοκαθησυχαστική σκέψη ότι στα 12 χρόνια της εξουσίας του δεν δημιούργησε θερμό επεισόδιο. Τις συστηματικές και επίμονες, κρύες μεν, αλλά ωμές έργω προσβολές των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων η πολιτική μας τάξη τις αντιπαρέρχεται.
Το ψυχογράφημα του σουλτάνου δείχνει άτομο άφιλο, αφιλότιμο, βίαιο και ωμό. Εξαφάνισε τους στενότερους συνεργάτες του. Τον πνευματικό του καθοδηγητή Φετουλάχ Γκιουλέν δεν πρόλαβε να τον «τακτοποιήσει» διότι πρόλαβε εκείνος να διαφύγει.
Τώρα την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος γλείφει εκεί που έφτυνε. Εξαναγκάζεται σε παραχωρήσεις προς Πούτιν. Τα βρίσκει με Νετανιάχου χάρις στο ισχυρό τουρκοεβραϊκό κεφάλαιο και την αμερικανική πίεση. Το παλεύει με Σίσι. Πονοκέφαλός του η αναπυροδότηση του κουρδικού (μέτωπο Συρίας, εσωτερικό μεPKK).
Οι αδιστάκτως φιλότουρκοι Ατλαντικοί, πασχίζουν να καταστήσουν την Τουρκία συγκύριο στην ΑΟΖ Ελλάδος – Κύπρου. Υπήρξε επίσημη ισραηλινή δέσμευση ότι η εξαγωγή του φυσικού τους αερίου θα έχει την διαδρομή Κύπρος-Κρήτη-Ευρώπη.   Όμως η Κυπριακή ηγεσία τους μπέρδεψε με τη λεγόμενη “λύση”. Ο Θεός να την κάνει τέτοια! Το εθνικό μας κέντρο αγρόν αγοράζει.
Τα νέα δεδομένα απελευθερώνουν την επιθετικότητα του νεοοθωμανού ο οποίος θα ψάξει σίγουρα ευκολότερους στόχους(Ελλάδα-Κύπρος). Στο μεταξύ συνεχίζει να βεβηλώνει την Αγία Σοφία. Χλιαρή έως ανύπαρκτη η ελλαδική αντίδραση.
Εμείς θα βλέπαμε κλειδί εδώ τον Βλαδίμηρο Πούτιν θυμίζοντάς του ότι ο συνονόματός του που εκχριστιάνισε το γένος των Ρώσων το έπραξε όταν οι απεσταλμένοι του τον πληροφόρησαν ότι θαμπώθηκαν από την Θεία Λειτουργία που παρακολούθησαν στην Αγιά Σοφιά: «Δεν ξέραμε αν βρισκόμασταν στην γη, ή στον ουρανό. Δεν ξέρουμε πώς να το περιγράψουμε με λόγια».(Ρωσικό Χρονικό Νέστορος - The Russian Primary Chronicle, Cambridge, MA 1953, σ. 111).
                                                                               *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

4.7.16

Κατάντησαν την Ευρώπη “ένα πουκάμισο αδειανό”

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

           
Το Brexit επιβεβαιώνει την δεινή ήττα των ελίτ, του πολιτικού προσωπικού και της αποχαυνωμένης ευρωπαϊκής ιντελλιγκέντσιας.
            Μικρομεσαίοι διαχειριστές μεγάλης εξουσίας καταρράκωσαν το όραμα των πατέρων της Ευρώπης για μια ισχυρή συμπολιτεία των λαών, των εθνών και των κρατών της ηπείρου.
            Η παγκοσμιοποίηση επαίρονταν ότι εκμηδένισε τις εθνικές ταυτότητες,  εξαφάνισε την  αίσθηση του ανήκειν, τις παραδόσεις, την πολιτισμική ιδιοπροσωπεία των λαών.
            Η ψήφος των Βρετανών την διέψευσε παταγωδώς. Οι μεγαλύτερες ηλικίες υπερψήφισαν την έξοδο. Οι νεώτεροι την παραμονή. Ορισμένη ερμηνεία διαβλέπει «ταξικό» στίγμα στην ψήφο. Οι παλαιότεροι θυμούνται το 8ωρο και τους εργατικούς αγώνες λένε, που είναι άγνωστα στους νέους. Αυτό όμως θα ίσχυε αν χειροτέρευε αισθητά η εισοδηματική θέση των Βρετανών οι οποίοι μακράν ελλαδικών μνημονίων και εξοντωτικής λιτότητας δεν βίωσαν τα τελευταία χρόνια ανάλογες με εμάς συνθήκες. Πιο κοντά στην πραγματικότητα βρισκόμαστε αν ψηλαφήσουμε την ψυχή των Ευρωπαίων πολιτών. Προφανώς ήγγικεν η ώρα ο πολλαπλώς ποδοπατούμενος στις  αξίες ζωής του πολίτης,  να αντιδράσει.
            Τι είναι τελικά η Ευρωένωση των ημερών μας;
            Ξεκίνησε με το μύθο της Ενιαίας Αγοράς - και των Αγορών που τα ξέρουν και τα μπορούν όλα. Θα ήταν πανάκεια προβλημάτων και πληγών. Δημοκρατία, πολιτική, οικονομική και κοινωνική. Δίκαιη ανάπτυξη, διαρκής ευημερία. Εξήγγειλε  την οικονομική και νομισματική ενοποίηση, αλλά ξέχασε την οικονομική. Αλλά στην πράξη έμεινε   μόνο στην νομισματική το έκτοτε καταλυτικό εργαλείο του γερμανικού ηγεμονισμού.
            Γερμανική οικονομικοπολιτική επικυριαρχία, στυγνότερη από την γνώριμή μας στρατιωτική Κατοχή. Χρυσοπληρωμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Κρίσιμες αποφάσεις από όργανα χωρίς την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση. Κυρίαρχοι του παιχνιδιού εθνικοί εργολάβοι και προμηθευτές.
            Πλεονάζουν οι επικοινωνιακοί  κεκράκτες που κατασκευάζουν προγραμματισμένους πολίτες μέσω εξωνημένων ΜΜΕ, ελεγχόμενων δημοσκοπήσεων, τώρα  και στοιχημάτων. Σ΄ αυτήν την επιχείρηση πλύσης εγκεφάλου  με  ψευδολόγο εκτίμηση της ψήφου τους, γύρισαν την πλάτη οι Βρεταννοί ψηφοφόροι. Το αποτέλεσμα διέψευσε παταγωδώς τους προγραμματιστές του.
            Η εξέλιξη  θα έχει ασφαλώς κόστος  για  τους  ιδίους  και  τη  χώρα τους, αλλά έδωσαν  ένα ηχηρό ράπισμα στο «εγώ» του μοιραίου διδύμου Μέρκελ- Σόιμπλε.
            Και  επειδή ο λύκος στην  αναμουμπούλα  χαίρεται  οι  αγορές  αφηνίασαν. Τα χρηματιστήρια έπεσαν, οι μετοχές έχασαν 2 τρισ. δολλάρια!
            Ο ιδιωτικός πλούτος του κόσμου ανέρχεται σήμερα στα 232 τρισ. δολλάρια και από αυτά τα 77 τρισ. είναι εις χείρας του 0,334% του παγκόσμιου πληθυσμού.
            Η βρετανική έκπληξη συνιστά ισχυρό  ταρακούνημα στην ευρωπαϊκή τάξη.

Εκτιμάται ότι θα αφυπνίσει και θα απελευθερώσει δυνάμεις ενεργοποιώντας πολίτες που είχαν την αίσθηση περιθωριοποίησης, χωρίς όμως την βούληση αντίστασης. Θα ξεσηκώσει τον κόσμο των φτωχών  και νεόπτωχων, το “πρεκαριάτο”.
            Αλγεινή η εμπειρία μας από την ανεπάρκεια της ευρωπαϊκής τάξης πραγμάτων. Ανίκανη να επιλύσει το ελεγχόμενο πρόβλημα της ελλάσονος των οικονομιών της, της ελληνικής (2%) παρά τα προγράμματα καθ΄ ολοκληρίαν  ιδιοκτησίας της. Η αναξιοπιστία της βάλλεται εκ των έσω π.χ. Βελκουλέσκου: «Το πρόγραμμα δεν βγαίνει ακόμα και αν εφαρμοσθούν τα πάντα». Παραταύτα το ευρωιερατείο επιμένει πεισμόνως σ΄ αυτό.
            Από τις μέχρι τώρα συζητήσεις στα όργανα της Ε.Ε για το Brexit,  τα ηγετικά κλιμάκια της Ένωσης δεν δείχνουν να έλαβαν το μήνυμα.
            Ορισμένοι ξεσπαθώνουν λάβροι με τιμωρητική διάθεση κατά των ατάκτων. Άλλοι τους θέλουν «εντός, εκτός και επί τ΄ αυτά». Αλλά  ουδείς θέτει  τον δάκτυλον «εις τον τύπον των ήλων».
            Όσοι βλέπουν μακρύτερα παρακολουθούν ανήσυχοι ότι οι «θεσμικοί» των Βρυξελλών «ουκ ηβουλήθησαν συνιέναι». Μια ράθυμη και τελείως αναποτελεσματική  εκεί  γραφειοκρατία ζει και κινείται, αμειβόμενη ηγεμονικά και … αφορολόγητα  χωρίς  να  παράγει κανένα σοβαρό έργο. Αυτοί δεν κατάλαβαν τι και γιατί έγινε στη Βρετανία και ευελπιστούν ότι με τους «πρόθυμους», κεκράκτες και  αναλυτές  τους θα  κουκουλώσουν και πάλι την κατάσταση. Και  θα ζήσουν αυτοί  καλά και οι λαοί βεβαίως χειρότερα.
            Η Ευρώπη δεν χρειάζεται επισκευή. Χρειάζεται αναθεμελίωση και ανακατασκευή.
Υ.Γ: Είχαμε επανέλθει επιμόνως στην ανάγκη άμεσης αξιοποίησης της μέχρι προχθές ρωσοτουρκικής και ισραηλοτουρκικής ρήξης. Δυστυχώς δεν εισακουσθήκαμε. Ήδη  οι σχέσεις τους ξαναγίνονται μέλι-γάλα. Στη διεθνή πολιτική συμμαχίες και  έχθρες είναι εφήμερες. Αιώνια είναι τα συμφέροντα.
            Η νέα τροπή στην εγγύτερη περιοχή μας ασφαλώς θα πολλαπλασιάσει τις δυσκολίες χειρισμών. Τα μάτια μας τετρακόσια!
            Ο σουλτάνος αφού πούλησε αγριάδες σε Μόσχα και Τελ Αβίβ τώρα έπεσε ικέτης στα γόνατα ζητώντας τη συγνώμη τους. Και επειδή πρόκειται για αδίστακτο τυραννίσκο το κλείσιμο των δύο σοβαρών μετώπων του λύνει τα χέρια να κινηθεί προς Κύπρο- Αιγαίο- Θράκη. Οψόμεθα.
            Αυτό μας υποχρεώνει να τεθούμε σε κατάσταση συναγερμού!
            Και να ακούσουμε τον Σωκράτη: «Ομόνοια μέγιστον αγαθόν ταις πόλεσιν είναι (…) άνευ δε ομονοίης ουτ΄ αν πόλις εύ πολιτευθείη, ουτ΄ οίκος καλώς οικηθείη»(Ξενοφώντος Απομνημονεύματα, Δ΄, 16).

                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης