12.8.16

Παναγία βόηθα!…

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

     Οι γιορτές αποτελούν την πεμπτουσία του ελληνικού πολιτισμού «Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος» (Δημόκριτος). Ζωή δηλαδή χωρίς γιορτές και πανηγύρεις μοιάζει με μακρινό δρόμο χωρίς πανδοχείο για ξεκούραση.
      Η Γιορτή της Μεγαλόχαρης, γιορτή ζωής και αφθαρσίας είναι το «δεύτερο Πάσχα» των Ελλήνων. Ο ελληνικός κόσμος λάτρεψε την Μητέρα του Χριστού. Την ύμνησε, την ζωγράφισε, της ανήγειρε επιβλητικούς ναούς και ταπεινά εξωκκλήσια. Ταυτίστηκε μαζί της.  Είναι για το λαό μας: Πάντων χαρά, (Παντοχαρά), Ρόδον το  αμάραντον, Αγνείας θησαύρισμα, Ουρανών υψηλοτέρα!
Και χίλια τόσα χρόνια επί των απορρώγων βράχων του Άθωνος, στο «Περιβόλι της Παναγίας», μονάζουν «ηγορασμένοι από της γης» πατέρες, αδιαλείπτως προσευχόμενοι.
      Η Μεγαλόχαρη «εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπε». Είναι διαρκώς και πανταχού παρούσα στη ζωή του καθενός που καταφεύγει στη χάρη Της. Και κατ’ εξοχήν παρούσα στους υπέρ ελευθερίας και σωτηρίας αγώνες του Ελληνικού Έθνους. Εκεί στάθηκε ολοφάνερα η Υπέρμαχος Στρατηγός του. Και εκείνο της ανταπέδωσε τα νικητήρια επειδή κράτησε το κράτος απροσμάχητον.
Απ’ εκείνην «νενίκηνται (=έχουν ηττηθεί) της φύσεως οι όροι».
Να πώς απαθανάτισε την πίστη του στο πρόσωπό της Υπερμάχου ο Γιώργος Σεφέρης:
«Ω Παναγιά, που σαν παρακαλώ /συλλογιέμαι τη μάνα μου/ Ω Παναγιά  λυπήσου τον τρελό/τον βραχνό/ τον πυκνό/ τον πόνο που μου τρώει τα σπλάχνα» προσεύχεται ο Ποιητής. «Ω Παναγιά μου, είσαι καλή/ προ σε η ψυχή μου η αμαρτωλή/γυρνά και απογυρνά να ξαποστάσει ».
      Το «Πάσχα του Καλοκαιριού» είναι μια όαση ανάπαυλας και αναψυχής για τους ψυχοσωματικά βασανισμένους της καθημερινότητας, «Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου».  [Ρεμβάζω = αφήνω τη σκέψη και τη φαντασία μου ελεύθερη, ονειροπολώ].
Συγκλονιστικό το ομώνυμο διήγημα του Παπαδιαμάντη (11, σ.203 επ.)
Όταν πάντως ο «φιλέρημος γέρων» της Σκιάθου υπερβαίνει το τέχνημα του λόγου και στοχάζεται πολιτικά εντοπίζει τις ρίζες και της παρούσας τραγωδίας μας η οποία χειραγωγείται από την ασύδοτη δράση της τοκογλυφίας, - τώρα της διεθνούς- τότε της εγχώριας. Ο ήρωας του διηγήματος είναι μεγαλοκτηματίας, αλλά κάποτε χρειάσθηκε να λάβει μικρό δάνειο και απευθύνθηκε σε επιτόπιο τοκογλύφο.
«Οι τοιούτοι ήσαν άνθρωποι φερτοί απ’ έξω». Οι εντόπιοι όταν χρειάσθηκαν χρήματα άρχισαν να υποθηκεύουν τα κτήματα. Μετά μια γενιά «τα χρήματα επέστρεψαν εις τους δανειστάς, συνπαραλαβόντας μεθ' εαυτών και τα κτήματα»!
Και τα χρήματα, και τα κτήματα! Αυτό το ρεφραίν το ζούμε ως χώρα στην νιοστή! Με αδίστακτες μεθοδεύσεις της διεθνούς τοκογλυφίας και των ιθαγενών οργάνων της, μεταξύ άλλων πληρώνουμε  και την εγκληματική διόγκωση, το 2009, του ελλείμματος (Συνέργεια Eurostat - ΕΛΣΤΑΤ, Κομισιόν, ΕΚΤ). Ζημία Ελλάδος 210 δισ!
Στοχάζεται ο σοφός Σκιαθίτης:
«Εγέννα ή όχι η γη, εκαρποφόρουν ή όχι τα δένδρα, ο τόκος δεν έπαυε. Τα κεφάλαια «έτικτον». Έπαυσε να τίκτη η γόνιμος (όπως λέγει ο Άγιος Βασίλειος), αφού τα άγονα ήρχισαν κ’ εξηκολούθουν να τίκτουν... (Ενθ.αν. σ.210).
Σε ανάλογο μήκος κύματος η απάντηση του ινδιάνου φυλάρχου Σιάτλ στον αμερικανό πρόεδρο Φραγκλίνο Πήρς (1853-57) ο οποίος αξίωσε απ΄ τους ιθαγενείς να του πουλήσουν τη γη τους:
«Ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Τα μέρη της γης το ένα με το άλλο δεν κάνουν γι’ αυτόν διαφορά γιατί είναι ένας ξένος που φτάνει τη νύχτα  και παίρνει από τη γη όλα όσα του χρειάζονται. Η γη δεν είναι αδερφός του, αλλά εχθρός του (…..). Ο Θεός είναι ο ίδιος Θεός. Μπορεί να θαρρείτε πως Εκείνος είναι δικός σας, όπως ζητάτε να γίνει δική σας η γη μας. Αλλά δεν το δυνόσαστε»(…). Ένα ξέρουμε, ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός. Η γη Του είναι ακριβή. Όμως ακόμα κι ο λευκός [όπως και οι δυνάστες μας] δεν γίνεται να απαλλαχτεί από την κοινή μοίρα».
      Τους δυνάστες μας τους ξέρουμε καλά. Τον λαό μας, «τον παν, τον φέρνουν, πίσω-μπρος / του τρώνε και το λίγο βιός / κι από το στόμα τη μπουκιά / πάνω στην ώρα τη γλυκιά / του τηνε  παίρνουμε κι αυτή/. Χαρά στους πούναι δυνατοί /(…). Γι’ αυτούς δεν έχει εγώ και εσύ (…). Γι’ αυτούς δεν έχει χόρταση»(Ελύτης, ο Ήλιος, ο ηλιάτορας).
      Στο γεωπολιτικό μέτωπο με γενεσιουργό αιτία όσα διαδραματίζονται στην Τουρκία κυοφορούνται στρατηγικές ανατροπές. Φοβόμαστε ότι οι ημέτεροι εφησυχάζουν με την ιδέα της (προς ώρα) αποδυνάμωσης της γείτονος. Στην πραγματικότητα έχουμε μιαν τελείως ανεξέλεγκτη κατάσταση με βάση το ψυχογράφημα του σουλτάνου. Αν αυτός  εκδικούμενος  ΗΠΑ-Ευρώπη απασφαλίσει το προσφυγικό, δεν θα πληρώσει, ούτε η Μέρκελ, ούτε η Χίλαρι, αλλά η Ελλαδίτσα μας.
      Η αντιμετώπιση ενός τέτοιου σφόδρα πιθανού ενδεχομένου  απαιτεί σοβαρή προετοιμασία με πρώτη κίνηση την απαλλαγή των ιθυνόντων από εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες.
      Οι επιλογές Ερντογάν δημιουργούν στρατηγικό και  γεωπολιτικό κενό. Η Ελλάς μπορεί άριστα να το καλύψει προσφέροντας άμεση εναλλακτική λύση, γεωπολιτική και ενεργειακή. Αυτό βεβαίως επιβάλλει γρήγορες δυναμικές πρωτοβουλίες. Θα τους ψάξουμε δεν θα περιμένουμε να μας ψάξουν αυτοί.
Το άρθρο του μυστικοσυμβούλου του Ερντογάν  Ibrahim Karagul (Δημοκρατία, 8/8/16) επιβεβαιώνει αισθήματα και προθέσεις έναντι ΗΠΑ-Ε.Ε. Όποιος το κατάλαβε, κατάλαβε!

      Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην Πανήγυρή μας.
«Στη θλίψη και στη δυστυχία
στις δύσκολες στιγμές του πόνου
όλοι σε Σε το βλέμμα υψώνουν
κι’ όλοι φωνάζουν  «Παναγία!» (Γ. Βερίτης)
Παναγία βόηθα !...

                                                                       *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

ΔΝΤ: παραδοχή εγκλήματος χωρίς έμπρακτη μετάνοια



Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Μία έκθεση  - κόλαφος του ΔΝΤ, η συνέντευξη του νομπελίστα Stiglitz και το άρθρο του Spiegel θέτουν τας χείρας εις τους τύπους των ήλων της ελληνικής τραγωδίας.
Το ΔΝΤ ομολογεί λανθασμένους υπολογισμούς: συρρίκνωση ΑΕΠ από 5,5% στο 17%, έκρηξη ανεργίας από 15% στο 25%. Πολλαπλασιαστής από 0,5 στο 2,5, κακή εκτίμηση εξαγωγών, υπερεκτίμηση δυνητικού ΑΕΠ. Εντέλει θεαματικά αποτυχημένες προβλέψεις, κατά συρροήν αστοχίες.
Παραδέχεται ότι η «στρατηγική του προγράμματος ήταν επισφαλής». Άρα πρόκειται για ηθελημένα, σκόπιμα, λάθη με τα οποία έσπρωξαν  ένα λαό στον λάκκο των λεόντων. Ήθελαν να τον «φρονηματίσουν» κατά το ναζιστικό πρότυπο: Arbeit macht frei. Εδώ η λιτότητα απελευθερώνει…
Ομολογημένο έγκλημα με αυτουργούς και αναγκαίους συνεργούς: ΔΝΤ, Κομισιόν, ΕΚΤ και εί τις άλλος.
Τα γεγονότα πλήρως αποδεδειγμένα στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση κακουργήματος.
 Έγκλημα, εγκληματίας, Χάγη. Αρκεί να υπάρξει και το ισοσθενές με εκείνο του χωρικού του Πότσδαμ που όταν ο πανίσχυρος Φρειδερίκος επιχείρησε να σφετεριστεί το χωράφι του ανέκραξε το ιστορικό:«Υπάρχουν Δικαστές στο Βερολίνο»! Και … στη Χάγη. Όπου προσφάτως εξέδωσαν επί προσφυγής Φιλιππίνων κατά Κίνας σημαντική απόφαση απτόμενη των ελληνοτουρκικών διαφορών, ευνοϊκή για τα εθνικά μας συμφέροντα.                         
 Αντί πολλών ο Joseph Stiglitz επανέλαβε προχθές στους N.Y.Times ότι το «λεγόμενο πακέτο διάσωσης σχεδιάστηκε για να σωθούν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες και όχι η Ελλάδα.  Και ωφέλησε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όχι την Ελλάδα». Για τους ευρωπαίους ηγέτες, κατώτερους των περιστάσεων αποφαίνεται: «Δεν έχουν λάβει ακόμη το μάθημα της κρίσης».
Ο  νομπελίστας σε άρθρο του εξ αφορμής του γ΄ μνημονίου (N.Y.Times 27/7/2015) μας προσομοιάζει ως πρόβατον επί σφαγήν και γράφει: «Αυτό δεν έχει λογική, ούτε για την Ελλάδα, ούτε για τους πιστωτές της». Πεπεισμένος ότι χρειαζόμαστε αναδιάρθρωση χρέους, καλύτερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις  και λογικότερους στόχους για πρωτογενή πλεονάσματα, απευθύνεται σοφά εις ώτα ασόφων για να καταλήξει: «Η  τρόϊκα όμως θα κάνει αυτό που κάνει τα τελευταία 5 χρόνια.  Θα επιρρίψει τις ευθύνες στο θύμα»!
Ο έγκριτος αναλυτής αφηγείται τις εφιαλτικές εμπειρίες του ως επί κεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας στη δεκαετία του ’90 από τις καταστροφικές δράσεις του ΔΝΤ σε Ινδονησία και Αργεντινή για να συμπεράνει ότι η «λιτότητα ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την τρέχουσα ύφεση της Ελλάδος».
Κάνει φύλλο φτερό το “πακέτο διάσωσης” και εκτιμά: «Πιστεύω οι πολιτικές που επιβάλλονται δεν θα λειτουργήσουν, πως θα έχουν ως αποτέλεσμα μια ύφεση χωρίς τέλος, απαράδεκτα επίπεδα ανεργίας και αενάως αυξανόμενη ανισότητα».
Καλοδεχούμενη απροσδόκητη συνηγορία του Spiegel (29.7.16). Επικρίνει για μεροληψία τον Σόϊμπλε που προκάλεσε την άρση των κυρώσεων κατά Ισπανίας  και Πορτογαλίας ενώ απορρίπτει κάθε επιείκεια έναντί μας. Μιλάει για δύο μέτρα και δύο σταθμά, υπενθυμίζοντας την κυνική απάντηση του Γιούνκερ «γίνονται ανεκτά τα ελλείμματα της Γαλλίας επειδή είναι Γαλλία»!
Το ΔΝΤ «γεγονυία τη φωνή» ομολόγησε τα λάθη του (τα εγχώρια παπαγαλάκια πανικόβλητα προσπάθησαν να μειώσουν  την… έντασή της). Αλλά   μετάνοια μη έμπρακτη δεν αξίζει. Στην Ορθόδοξη Παράδοση μετάνοια σημαίνει: Εξομολόγηση (ας πούμε έγινε). Συντριβή (δεν φάνηκε) και κυρίως Επανόρθωση (μηδέν)!
Μάλιστα κατόπιν εντολής της τρόικας επεξετάθη νομοθετικά το ακαταδίωκτο της διοίκησης του Υπερταμείου και στους Εμπειρογνώμονες, τα μέλη του Σώματος των Εμπειρογνωμόνων, των γνωμοδοτικών οργάνων της Εταιρείας και των άμεσα θυγατρικών της. Όλοι αυτοί απαλλάσσονται από αστικές και ποινικές ευθύνες!!!
Σημείο των καιρών η ιεροσυλία στον Μητροπολιτικό Ναό της Θεσσαλονίκης. Κορύφωση αλληλουχίας συμβάντων που προσβάλλουν το βαθύτερο «είναι» του Ελληνισμού. Επιζήσαμε ως έθνος στην ιστορία χάρις στην πίστη μας, στις παραδόσεις μας και την ιστορία μας. Τώρα κάποιοι «μπερδεμένοι» πασχίζουν να μας καταστήσουν ουδετερόθρησκους. Κούνια που τους κούναγε!
Χρέος μας να διασφαλίσουμε την παρακαταθήκη του πρωταγωνιστή της ελληνικής ελευθερίας  Γέρου του Μοριά: «Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος».(Απομνημονεύματα, Α΄-εκδ. Βαλέτας-σ.282).
Η δικαιοσύνη αθώωσε τους δράστες της βεβήλωσης. Ουδέν το παράδοξον. Αν όμως διέπρατταν το ίδιο αδίκημα σε τζαμί θα το επλήρωναν επί τόπου, παραχρήμα και με το αίμα τους. Εδώ ζούμε στη χώρα του ακαταδίωκτου και της ατιμωρησίας…
Αποστολικών διαστάσεων η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου για τους δράστες: «Είστε η αποτυχία μας. Η αποτυχία μας ως κοινωνίας, ως σχολείου, ως οικογένειας, ως δημοκρατίας». Και το παραλειφθέν ως ευκόλως εννοούμενο «…και ως ποιμένουσας Εκκλησίας». Σε ανάλογο κλίμα οι δηλώσεις του Μητροπολίτη Ανθίμου.
Υ.Γ. Ιδεοληψιών το ανάγνωσμα:
Σία Αναγνωστοπούλου: «Προτιμώ τις καταλήψεις από αυτά που γίνονται στη Γαλλία στη Γερμανία και αλλού στην Ευρώπη. Ξαφνικά μας πειράξανε οι καταλήψεις»!
Γ. Κυρίτσης: «Να κανονικοποιήσουμε [sic!] τις καταλήψεις»!
Ν. Σαντορινιός: «Μπήκε το ζήτημα για τους αναρχικούς στην Εκκλησία(…) το ερώτημα είναι αν θα βάζουμε εκκλησιαστικά ζητήματα στην πολιτική»!
Από μας ουδέν σχόλιον…


                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

5.8.16

Ευρώπη στροβιλιζόμενη σε αβεβαιότητες με ηγεσίες αδύναμες

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Στην θερμή γεωπολιτική αστάθεια της ευρύτερης περιοχής μας προστίθενται ραγδαία αποσταθεροποιητικά ρήγματα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Γαλλία συνταράσσεται,  ο αποκεφαλισθείς ιερέας είναι το 236 θύμα των τζιχαντιστών τους τελευταίους μήνες. Η Βρετανία ψάχνεται. Η Ιταλία κατατρύχεται από σοβαρή τραπεζική  κρίση. Ενώ η ηγεμονεύουσα Γερμανία  μόλις ένιωσε με το μακελειό του Γερμανοιρανού  το πρώτο ισχυρό δάγκωμα.
Η Γηραιά ήπειρος στροβιλίζεται στις αβεβαιότητες αλλά οι ηγεσίες της είναι φευ, κατώτερες των περιστάσεων. Η τάχα Ενωμένη  Ευρώπη είναι πολυραγισμένο γυαλί.
Το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία ανατροφοδοτεί τον αυταρχισμό του επικυρίαρχου και συνεπώς την επικινδυνότητά του. «Πονηρά φύσις» λέει ο Αισχίνης - και ο σουλτάνος παραείναι πονηρά φύσις - «μεγάλης εξουσίας επιλαβομένη δημοσίας απεργάζεται συμφοράς»(Κατά Κτησιφώντος,147). Ο διεστραμμένος δηλαδή που αποκτά μεγάλη εξουσία, προξενεί μεγάλες εθνικές συμφορές.
Ο Ερντογάν είναι σήμερα παρά ποτέ επιρρεπής σε τυχοδιωκτική συμπεριφορά. Έχει όμως απέναντί του το κεμαλικό κράτος, σε φάση ενεργού αναμονής, και κυρίως τον Ιμάμη της Πενσυλβάνιας που παρά τις σαρωτικές εκκαθαρίσεις οπαδών του σε Δικαιοσύνη, Διοίκηση και Εκπαίδευση παραμένει αναμφισβήτητα ισχυρός. Η τρομοκρατία αποτέλεσμα μερικής αποστασιοποίησής του από το ISIS, το κουρδικό όλο και πιο απειλητικό και βεβαίως το προσφυγικό, όλα πελώρια εσωτερικά προβλήματα.
Στις διεθνείς του σχέσεις εντείνονται οι εμπλοκές με ΗΠΑ, Ε.Ε, ΝΑΤΟ. Δεδομένου του χαρακτήρα του ανδρός η μετάπτωσή του δια του αυταρχισμού από τον κοινοβουλευτισμό στην δικτατορία είναι πανεύκολη. Συντελείται δια διολισθήσεως. Περισσεύει η ύβρις. Και «ύβρις φυτεύει τύραννον» λέει ο Σοφοκλής(Οιδίπους τύραννος,813).
Είναι διφορούμενες οι σχέσεις του με Ρωσία. Οργιάζει πάντως η φημολογία ότι οι Ρώσοι προειδοποίησαν για το γεγονός την ΜΙΤ. Γιατί όμως δεν έλαβε τα μέτρα του;
Ο ισλαμοοθωμανός στήνει ένα καθαρά ισλαμικό κράτος, το πρώτο στον πλανήτη με κραυγαλέα προσωποπαγή χαρακτηριστικά. Όπως όμως έλεγε ο Σόλων (Πλουτάρχου Αποσπάσματα) «Καλόν μεν είναι την τυραννίδα χωρίον, ουκ έχει δε απόβασιν»(= ωραίο μέρος η τυραννία, αλλά δεν έχει έξοδο…).
Παραστατικότερος του Σόλωνος, ο Μέγας Φώτιος: «Ανέβησαν πολλοί επί το δένδρον τούτο, ο εστί καλούμενον τυραννίς, κατέβη δε ουδείς πάλιν». Οι πάντες γκρεμοτσακίστηκαν. Δεν θα ξεφύγει ούτε ο τούρκος…
Πάντως οι εξελίξεις στη γείτονα  δημιουργούν σοβαρό στρατηγικό κενό για τη Δύση, που μόνο η Ελλάδα μπορεί να το καλύψει. Γι΄ αυτό πρέπει άνευ υπαιτίου βραδύτητος να εκπονηθεί μια στρατηγική σε κλίμα εθνικής συνεννόησης. Αυτό προέχει συνταγμάτων, εκλογικών νόμων και άλλων δαιμονίων.
Ο Τούρκος λογαριάζει ότι η Ευρωπαίοι τον θεωρούν αναντικατάστατο για το προσφυγικό  και περιμένει να τον προσκυνήσουν.
Ωστόσο, αν οι Δυτικοί θέλουν να εξαφανίσουν τις προσφυγικές ροές, είναι στο χέρι τους. Πρώτον ενεργοποιούν σοβαρά την ρωσο-αμερικανική Συμμαχία και τερματίζουν το δράμα της Συρίας που παράγει τις μείζονες ροές. Δεύτερον εμποδίζουν -μέσα έχουν- τυχόν εκβιαστικό άδειασμα προσφύγων που θα επιχειρήσει ο σουλτάνος.
Ο Ερντογάν εμπεδώνει μιαν απολυταρχία τυράννου, αλλά είναι πιο αδύναμος από ποτέ, σίγουρα όμως πιο απρόβλεπτος, πιο διεκδικητικός, πιο μακιαβελικός.
Η Τουρκία έχει μακρά παράδοση εξαγωγής  εσωτερικών προβλημάτων. Επομένως τίποτε δεν αποκλείεται και προς τις τρεις κατευθύνσεις: Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη. Η Θράκη είναι πιο ευάλωτη λόγω της μακροχρόνιας αδράνειάς μας και της ταυτόχρονα συστηματικής και εμμονικής διάβρωσης του ελλαδικού κρατικού imperium από τους πράκτορες και τους μηχανισμούς της Άγκυρας. Οι χειραγωγούμενες πρόσφατες κινήσεις στους κύκλους της μειονότητας, ελπίζουμε να αφυπνίσουν το κοιμώμενο ελληνικό κράτος και να αποφασίσει επιτέλους να (αντι)δράσει.
            Υπερδραστήριοι ψευτομουφτήδες, υιός Σαδίκ, βουλευτές μοναδικοί μουσουλμάνοι-ντροπή στα κόμματά μας- που άφησαν ορφανές από Χριστιανούς Ξάνθη και Ροδόπη, υπονομευτικής δράσης τράπεζα Ziraat Bank, αλωνίζουν. Ο τούρκος Γεν. Πρόξενος λειτουργεί ως κράτος εν κράτει. Κώδωνα κινδύνου εκκωφαντικό  και για εθνικά «κωφούς» κρούει  ο Ευριπίδης Στυλιανίδης με το πόνημά του «Θράκη. Το επόμενο βήμα…».
Το «διά ταύτα» συνοψίζεται στο ευαγγελικό πρόσταγμα: «Γρηγορείτε»!
Μη ξεχνούμε την εκροή εγκεφάλων. Το παραγωγικότερο και ικανότερο τμήμα του ανθρωπίνου κεφαλαίου μας οι νέοι 25-39 ετών, άγαμοι με υψηλό βαθμό εξειδίκευσης, πήραν των ομματιών τους και αναζήτησαν την τύχη τους εκτός συνόρων. Αυτοί ανέρχονται μεταξύ 2008-2013 σε 223.000 από ένα συνολικό αριθμό ξενιτευθέντων  427.000 .
Θλιβερός ο απολογισμός της ελληνικής αγοράς: 2008 - σήμερα, έβαλαν λουκέτο 244.714 επιχειρήσεις και χάθηκαν 842.670 θέσεις εργασίας. Εθνική Καταστροφή!
Οι νέοι μας φεύγουν έξω, αλλά κάποιοι άλλοι ακατονόμαστοι (No Borders, No Nation) εισβάλλουν και καταλύουν το κράτος. Αυτό όμως τηρεί εκ του μακρόθεν τα γινόμενα ως απαθής θεατής. Ω της παραφροσύνης!
Ξεμπρόστιασε την συνένοχη εξουσία ο Πρύτανης του Αριστοτελείου (ΒΗΜΑ,24/7/16).
Υπάρχουν και καλές ειδήσεις: στον Good Country Index που μετράει την θετική συνεισφορά κρατών στον πολιτισμό και τις επιστήμες, μεταξύ 163 χωρών είμαστε 32η, η Κύπρος μας 15η.
Μπορούμε!
 
                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Η Ελλάδα τελευταίο μεσογειακό κάστρο ασφάλειας, δικαιούται στρατηγικά ανταλλάγματα

Του Στέλιου Παπαθεμελή*
 
Η αποτυχημένη απόπειρα του πραξικοπήματος ξεσκέπασε ολόκληρο το συγκεκαλυμμένο δράμα της γείτονος. Ο ισλαμιστής νεοσουλτάνος σε κατάσταση παράκρουσης λειτουργεί ως ταύρος εν υαλοπωλείω. Απολύει, φυλακίζει, διαπομπεύει, λιντσάρει, δολοφονεί εχθρούς, ή υποτιθέμενους εχθρούς. Επαναφέρει άρον-άρον την ποινή του θανάτου παρά  τις προειδοποιήσεις της διεθνούς κοινότητας με το επιχείρημα ότι «δεν θα τους έχει στη φυλακή να τους ταΐζει» (sic!)
Αν η Τουρκία ως προχθές είχε προσωπείο δημοκρατίας είναι πλέον απροκάλυπτα ισλαμοφασιστική και βέβαια διχασμένη και απομονωμένη.
Το μεγάλο δράμα της τώρα αρχίζει, καθώς ο ηγέτης της κατά την αρχαιοελληνική παροιμία «ελλεβόρου δείται».Ελλέβορος, φυτό που θεραπεύει τη μανία και την διανοητική ανισορροπία.
Η Τουρκία δεν ήταν ποτέ δημοκρατία. Κατά τον Ντεμιρέλ (3/6/1995): «Εάν εφαρμόσουμε τη δημοκρατία που μας ζητούν οι Ευρωπαίοι, τότε θα διαλυθούμε και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ!» Εφ΄ ω και «LEtat cest moi».
Τι τέξεται η επιούσα είναι δύσκολο να απαντηθεί, αλλά τίποτε (κακό ) δεν μπορεί να αποκλεισθεί.
Ο σουλτάνος φαντασιωνόμενος  ότι είναι παντοδύναμος απειλεί θεούς και δαίμονες. Είναι ικανός για όλα (τα κακά). Προκαλεί τους Ευρωπαίους. Θα τους «πνίξει», πρωτίστως εμάς, αδειάζοντας τα 3.000.000 προσφύγων που έχει στοιβάξει στις μικρασιατικές ακτές.
Από τους Αμερικανούς αξιώνει τελεσιγραφικά να εκδώσουν τον Φετουλάχ Γκιουλέν, αξίωση που δεν πιστεύουμε να ικανοποιήσουν οι υπερατλαντικοί. Αλλά Ευρωπαίοι και Αμερικανοί γνωρίζουν την μέθοδο κατευνασμού του σουλτάνου δαπάναις του Ελληνισμού.
Ο Ερντογάν είναι παρανοϊκός και καχύποπτος. Και τώρα ακραία ανασφαλής και επικινδύνως αστάθμητος. Την επομένη του γεγονότος το στράτευμά του φυσικά δεν είναι αυτό που ήταν. Η ενότητα και πειθαρχία του θρυμματίστηκαν. Οι αμέτρητες αποστρατείες και καρατομήσεις υψηλόβαθμων στρατιωτικών οδηγούν σε ραγδαία πτώση της ποιότητάς του. Η ανάκτησή της θα απαιτήσει χρόνο και προπαντός κλίμα εμπιστοσύνης το οποίο σκοτώνουν κυριολεκτικά οι κυβερνητικές πράξεις.
Άκρως προβληματικός ως σύμμαχος της Δύσεως και κατά περίπτωση της Ανατολής. Ουδείς μπορεί σοβαρά να τον εμπιστευθεί. Η απομόνωσή του ωστόσο μπορεί να τον αποθηριώσει.
Η Ελλάδα εκ των πραγμάτων αναδεικνύεται σε όαση σταθερότητας για ολόκληρη την περιοχή. Η έσχατη σταθερή στην Ανατολική Μεσόγειο. Μοναδικότητα που το πολιτικό μας προσωπικό οφείλει να προφυλάξει ως κόρην οφθαλμού.
Η Ελλάδα, ως τελευταίο κάστρο ασφάλειας στην σπαρασσόμενη περιοχή να διεκδικήσει από συμμάχους και εταίρους τα στρατηγικά ανταλλάγματα που δικαιούται και να παύσει να τους παρέχει εφεξής γην και ύδωρ, δωρεάν.
Απέναντί μας η κρατική τουρκική πολιτική είναι από γεννησιμιού της αμετάλλακτη. Γκρίζος λύκος, μαύρος λύκος είναι λύκος. Και ο λύκος «από αριθμού ου φοβείται λαβείν»(Αίσωπος), δεν φοβάται να αρπάξει από τα μετρημένα.
Αμετάλλακτη σημαίνει εμμονικά επιθετική, επεκτατική και αναθεωρητική πολιτική.
Αν ο Ερντογάν μακροημερεύσει μεταπραξικοπιματικά, θα είναι σίγουρα ο χειρότερος Ερντογάν που γνωρίσαμε. Οι στασιαστές βεβαίως δεν είναι άγγελοι φωτός, αλλά η αντιμετώπισή τους - ο λόγος για τους «8» - δεν πρέπει να υποκύψει στους εκβιασμούς του ισλαμοοθωμανού.
Η ελληνική Δικαιοσύνη που στην αρμοδιότητα της εμπίπτουν, ανεπηρέαστη έξωθεν, να σεβασθεί τις θεμελιώδεις αξίες του νομικού μας πολιτισμού.
Οι τουρκικές κυβερνήσεις των τελευταίων 70 χρόνων πυξίδα τους για την Κύπρο έχουν το γνωστό σχέδιο του Νιχάτ Ερίμ.
Μπήκαμε στο έτος 43 από τουρκικής εισβολής. Ο χορός της καλά κρατεί και τα τετελεσμένα της, ελληνικής αντιστάσεως μη υπαρχούσης, νομιμοποιούνται de facto και de jure. Πραξικόπημα και εισβολή, δίδυμες πράξεις προδοσίας. Ωμή αμερικανική συμπαιγνία. Εν αρχή ην η απόσυρση της ελληνικής Μεραρχίας από την πειθήνια στα υπερατλαντικά κελεύσματα Χούντα. Επαίσχυντος ο ρόλος του Χένρυ Κίσσινγκερ σε όλες τις φάσεις της τραγωδίας, προ, κατά και μετά. «Οι των τοιούτων παθημάτων κάθαρσις»(Αριστοτέλης) δεν έγινε. Ποτέ ο Φάκελος δεν άνοιξε. Οι ελληνόφωνοι συνεργοί του κακουργήματος δεν λογοδότησαν. Πολύ γρήγορα τσουβαλιασθήκαμε στους ατέρμονες «διακοινοτικούς διαλόγους», όπου οι διεθνείς παίκτες χειραγωγούν τις ηγεσίες μας.
Οι Αμερικανοί, έχουν μία περίεργη, οιονεί ερωτική σχέση με τους Τούρκους. Ό,τι και να τους κάνουν, αυτοί παραμένουν εμμονικά φιλότουρκοι. Η ανθύπατός τους της Ευρασίας, Βικτώρια Νούλαντ, πηγαινοέρχεται στην Μεγαλόνησο και κανοναρχεί τον «διάλογο». Δεξιά κυβέρνηση και αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση στην Κύπρο σέρνονται πίσω της. Το προετοιμαζόμενο έγκλημα έχει όνομα: Διζωνική Ομοσπονδία  δύο πολιτικά ισοτίμων κρατών = ο Ανάν στον κύβο = Υποταγή της ελληνικής πλειοψηφίας στην τουρκική μειοψηφία, = στον ισλαμοφασισμό του Ερντογάν.
Η επίσημη Ελλάς ποιεί την νήσσαν, κατά το ακατανόητο δόγμα, «η Κύπρος αποφασίζει,  η Ελλάδα συμπαρίσταται»!...Στο μεταξύ στα μουλωχτά ανατρέπονται οι πληθυσμιακές αναλογίες με μαζικούς τουρκοεποικισμούς. 
Με ποιάν εγγύηση οι Ισραηλινοί τώρα ποια θα εμπιστευτούν αντί της συμφωνιμένης διαδρομής του αερίου: Κύπρος-Κρήτη-Ευρώπη να την πάνε μέσω Τουρκίας; Ποιας Τουρκίας; Επιβάλλεται δυναμική ελληνική παρέμβαση.  
                                                         *Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης