23.1.17

Αναζητούνται ηγέτες με ικανότητα και όραμα

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Ωμός, αλλά τίμιος ο Τραμπ με την γερμανική Ευρώπη. Χωρίς εξωραϊσμούς προανήγγειλε το αναπόφευκτο τέλος του σημερινού παρηκμασμένου σχήματός της: «Κοιτάς την Ευρωπαϊκή Ενωση και είναι η Γερμανία. Γι’αυτό σκέφτηκα ότι ήταν έξυπνο εκ μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει. (…) Θεωρώ ότι θα αποχωρήσουν κι άλλοι …».
Καταλόγισε στην σιδηρά καγκελάριο «καταστροφικό λάθος» το δόγμα των ανοικτών συνόρων για το μεταναστευτικό. Η Μέρκελ, βέβαια, φρόντισε εξ αρχής να μετακυλήσει το βάρος κατά κύριο λόγο στην Ελλάδα ξεθάβοντας το απαίσιο Δουβλίνο ΙΙ. Τέλος, προς βαθεία θλίψη των εθνομηδενιστών ο Τραμπ τάχθηκε υπέρ της εθνικής ταυτότητας.
Μπαίνουμε σε φάση δομικών μεταβολών μετά από μία μακρά περίοδο ακινησίας. Οι μεγαλόσχημοι τού Νταβός είναι μάλλον από τους πρώτους που το κατάλαβαν. Το δήλωσε ο οικοδεσπότης του, Κλάους Σβαμπ: «Οι ηγέτες πρέπει να ανταποκρίνονται στα αιτήματα των ανθρώπων που τους εμπιστεύθηκαν για να διοικήσουν και ταυτόχρονα να δώσουν όραμα για να προχωρήσουν μπροστά. Μόνον έτσι ο κόσμος μπορεί να φανταστεί ένα καλύτερο μέλλον». Ωραία λόγια, αλλά με πόσο αντίκρισμα;
Οι κυβερνώσες ελίτ δεν διδάσκονται από την όξυνση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων, στα αίτια και την αντιμετώπιση των οποίων οφείλουν επιτέλους να αφιερωθούν, και ψάχνουν τρόπους χειραγώγησης της κοινής γνώμης για να κλείσουν τον δρόμο σε ηγέτες που όλους συλλήβδην στιγματίζουν ως … λαϊκιστές. Σε λίγο αν θέλεις να απαξιώσεις κάποιον, του κολλάς τη ρετσινιά του λαϊκιστή.
Το Νταβός λειτουργεί εδώ και σαράντα χρόνια σαν το Μαντείο της Παγκοσμιοποίησης, από το οποίο εκπέμπεται μονίμως ο ίδιος χρησμός υπέρ της νεοφιλελεύθερης χρηματιστικής οικονομίας. Τώρα που η τελευταία «σέρνεται» και βάλλεται σοβαρά, σίγουρα οι ιεροφάντες της θα αναζητήσουν νέα ορολογία, αλλά πάντοτε στις ίδιες σταθερές ράγες ων πρώτη η ελεύθερη αγορά. Οι οκτώ πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη (Γκέιτς, Ορτέγκα, Μπάφετ, Σλιμ, Μπέζος, Ζάκενμπεργκ, Έλισον, Μπλούμπεργκ) που ιδιοποιούνται τον μισό πλούτο του κόσμου (έρευνα Oxfam) ανήκουν στους μόνιμους συνδαιτυμόνες του Νταβός. Δημιουργήματα ασύδοτων φοροδιαφυγών και φοροαπαλλαγών, προστατεύονται από ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που οι ίδιοι χρηματοδοτούν. Οι λαοί ακούνε την ίδια υποκριτική επωδό «ζείτε πάνω από τις δυνατότητές σας»!
Όσο προκαλεί ο έξαλλος πλούτος των θαμώνων του Νταβός άλλο τόσο πρέπει να προκαλέσει αρνητικά η παρούσα εικόνα της ελληνικής οικονομίας σε σχέση με το ανθρώπινο δυναμικό της. Τελευταία στατιστικά στοιχεία:
Απασχολούμενοι όλοι κι όλοι
3.688.381
Μη ενεργός πληθυσμός
3.245.508
Άνεργοι
1.102.335
Συνταξιούχοι
2.450.000
Ο εστί μεθερμηνευόμενον σε κάθε εγαζόμενο αντιστοιχεί ένας συνταξιούχος, ή άνεργος. Θα είχε άραγε κάτι να μας πει γι’αυτό το δράμα του λαού μας η «ανταποκριτική και υπεύθυνη διακυβέρνηση» του Νταβός, όπως την ευαγγελίζεται ο Κλάους Σβαμπ, ο οποίος κατά τα άλλα χρησιμοποίησε προχθές ευάρεστες αναφορές όπως: «Η πραγματική διακυβέρνηση σε ένα σύνθετο, αβέβαιο και αγχωτικό κόσμο απαιτεί ηγέτες με ικανότητες να κουμαντάρουν το καράβι τόσο με το ραντάρ όσο και με την πυξίδα. Πρέπει να αντιλαμβάνονται τα σημάδια που φθάνουν από ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο. Και πρέπει να έχουν τη βούληση να κάνουν τις απαραίτητες διορθώσεις στην πορεία, δίχως όμως να χάνουν τον Βορρά, που εν προκειμένω είναι ένα ισχυρό όραμα βασισμένο σε αυθεντικές αξίες».
Ιλαροτραγωδία το πόρισμα της πλειοψηφίας της Βουλής μας για τα (θαλασσο)δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ. Στο «επειδή» διαπιστώνει «τρίγωνο διαπλοκής πολιτικών-μμε-τραπεζών, κραυγαλέες περιπτώσεις παραβάσεων τραπεζικών κανονισμών, δανειακές συμβάσεις βρίθουσες από παραβάσεις κανόνων, τυπικών νόμων, τραπεζικών κανονισμών, κοινής λογικής κλπ. Στο «διά ταύτα», όμως, απαλλάσσει τους πάντες πάσης ποινικής ευθύνης. Τους καταλογίζει βέβαια την αόρατη «πολιτική ευθύνη»! Παραλείπει να μας ενημερώσει ότι ο λογαριασμός δεν θα παραμείνει ανεξόφλητος. Θα πληρωθεί εντόκως από τον ανυποψίαστο και μηδεμία σχέση έχοντα ατυχή Ελληνα φορολογούμενο.
Πολιτικό και μιντιακό σύστημα απέσχαν συστηματικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις που διατύπωσαν έναν ώριμο κριτικό λόγο, απέσχαν από κάθε σχολιασμό για τα διαδραματισθέντα στη Γενεύη. Η εθνική υπόθεση και το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας υπέστησαν βαρύ τραύμα. Υπό σοβαρές προύποθέσεις ιάσιμο. Αλλά ως εδώ και μη παρέκει. Και αν επί μήνες ο διάλογος Αναστασιάδη-Ακιντζή συντήρησε κάποιες ελπίδες για μία βιώσιμη λύση, το όλο σκηνικό του Άιντε το συνέθλιψε βγαίνοντας από το τζαμί (12/1/17) ο Ταγίπ Ερντογάν. Τα «απόνερα» της Διάσκεψης, που συνεχίζεται, είναι χωρίς νόημα. Συντηρούν απλώς τα προσχήματα μιας παταγώδους αποτυχίας.
Ο Ελληνισμός πρέπει να επανεξετάσει εκ βαθέων το υπαρκτικό του πρόβλημα. Λύση, αλλά σε καμία περίπτωση οποιαδήποτε λύση. Αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθούμε όλοι μαζί της. Και πριν τη Γενεύη ήταν σαφές ότι Αττίλας και λύση είναι ασύμβατες έννοιες. Υπάρχοντος του Αττίλα δεν νοείται συζήτηση για λύση. Είναι αδιανόητη.
Στο μεταξύ το βορεινό υιοθετημένο του Ερντογάν απεργάζεται τη συστηματική εξαφάνιση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, καθώς δεν εγείρεται καμία σοβαρή ελλαδική αντίδραση. Το διεφθαρμένο αλβανικό καθεστώς, σφετερίζεται ελληνικές ιδιοκτησίες, χρησιμοποιεί τον υπόκοσμό του (αφθονεί αυτός) για λεηλασία ναών και ελληνικών σπιτιών, τα οποία είναι έρμαια της μαφίας οργανωμένου εγκλήματος.
Το κακό σταματά με αντίμετρα όχι με διπλωματικά διαβήματα.








  * Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

18.1.17

«Ακρισία και ταραχή έτι πλείων ή πρόσθεν»

του Στ. Παπαθεμελή*

φοβούμεθα ότι με το αναπόφευκτο ναυάγιο της Γενεύης, στην Κύπρο και πιθανότατα και εδώ θα επικρατήσει όπως τότε με το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου που περιγράφει ο Ξενοφών στα «Ελληνικά» του (7-5, 26-27): «ακρισία και ταραχή έτι πλείων ή πρόσθεν»(=Σύγχυση και ταραχή μεγαλύτερη απ΄ ό,τι νωρίτερα). [Οι γραμμές αυτές γράφονται πριν αποσαφηνιστεί η τύχη της Γενεύης]
Πάντως η ακόρεστη βουλιμία και η άτεγκτη και ολοκληρωτική αδιαλλαξία κυρίως αυτή των νεοοθωμανών μας προφύλαξε από τις κύριες τουλάχιστον παγίδες της Γενεύης.
Επίκαιροι οι στίχοι του Σεφέρη:
«Κύριε, βοήθα να θυμόμαστε / πώς έγινε τούτο το φονικό,
την αρπαγή, το δόλο, την ιδιοτέλεια / το στέγνωμα της αγάπης
Κύριε βόηθα να τα ξεριζώσουμε».
                                                                          (Σαλαμίνα της Κύπρος)
Στην Αθήνα πρυτάνευσε τις προηγούμενες μέρες μια αξιοσημείωτη ωριμότητα – ενότητα στο ζήτημα της απομάκρυνσης του κατοχικού στρατού και της κατάργησης των εγγυήσεων - θετικό δείγμα γραφής για μια συνολική εκ βαθέων επανατοποθέτηση του Κυπριακού ως προβλήματος Εισβολής - Κατοχής – Εποικισμού και στα πλαίσιά της να επαναπροσδιοριστεί το ζητούμενο που δεν μπορεί να είναι το αλλόκοτο «διζωνική, δικοινοτική» με δύο κράτη, στο οποίο συμβιβάζεται η πολιτική μας τάξη, αλλά ένα ενιαίο κράτος που θα λειτουργεί στα αυστηρά πλαίσια του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της διεθνούς νομιμότητας. Το τουρκοειδές έκτρωμα που προσφέρθηκε ως «λύση», για να παραφράσουμε κάπως τον Γκάτσο, «βρέστε κάπου ένα Καιάδα και γκρεμοτσακίστε το»!
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση χρωστούν ωστόσο να ξαναδούν de profundis  το θέμα της διακυβέρνησης της Μεγαλονήσου και να απορρίψουν a priori κάθε σχήμα εξουσίας στο οποίο δε θα ισχύει η βασική δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας.
Η επισήμανση ότι με την επιδιωκόμενη τουρκοαγγλοαμερικανικής έμπνευσης «λύση» μπαίνει η Τουρκία από την πίσω πόρτα στην Ευρώπη τους, να είναι η στερνή γνώση Βερολίνου-Βρυξελλών και η αιτία να ανακρούσουν πρύμνα.
Τελικά αν, ο μη γένοιτο, λειτουργήσει η Γενεύη, όλα τα κρίσιμα θέματα παραμένουν ανοικτά. Η  Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα εκπροσωπείται και η διάσκεψη είναι 5μερής  και όχι πολυμελής. Πέρασαν δηλαδή όλα της Τουρκίας. Εμείς πως αντιδρούμε;
 «Στην Κύπρο την αέρινη,
στη Μακαρία τη γη,
στ΄ ωραίο πολύπαθο κορμί,
η αγνή ψυχή δεν έσβησε,
Και ζει, Και ζει, Και ζει!»
                                                     (Κ. Παλαμάς, Η Πολιτεία και η Μοναξιά)
Να αποδείξουμε επιτέλους ότι δεν είμαστε δεδομένοι, αλλά διαπραγματεύσιμοι.
Η εφτάχρονη κρίση και τα μνημόνιά της δεν επέβαλαν μόνο την βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή και την εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας, αλλά επέτειναν ταυτόχρονα την δημογραφική κατάρρευσή της. Οι αριθμοί είναι ήδη εφιαλτικοί και αμείλικτοι και δεν επιδέχονται την πολυτέλεια μιας καταστροφικής «λύσης».
Το 2015 έχουμε έτος – ρεκόρ θανάτων που υπερβαίνουν κατά 29.368 τις γεννήσεις. Η χώρα έφτασε από 150.000 γεννήσεις ετησίως τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες σε μια ακάθεκτη πτώση γονιμότητας για να συρρικνωθεί το 2015 στις μόλις 91.847 γεννήσεις αλλά 121212 θανάτους. Όταν ο δείκτης ανανέωσης των γενεών και επομένως στοιχειώδους εθνικής επιβίωσης είναι 2,1 παιδιά ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας, εμείς κατρακυλήσαμε στο 1,3. Είμαστε στο 1,3 με τις γεννήσεις των αλλοδαπών (=0,2). Χωρίς αυτές ο πραγματικός αριθμός είναι 1,1!
Η εικόνα επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο με το δείκτη γήρανσης (αναλογία γερόντων από 65 ετών και άνω) με τα παιδιά  (0 έως 14 ετών). Είναι ηλικιωμένοι 147,2=για κάθε 100 παιδιά μέχρι 14 ετών.
Η απομάκρυνση της οικογένειας από τις παραδοσιακές αξίες του Ελληνισμού μας έφτασε στο σημείο 1.000.000 ζεύγη (αριθμός 1 εκατομμύριο) να μην έχουν κανένα παιδί. Οι Έλληνες μουσουλμάνοι της Θράκης είναι 114.000. Αλλά οι (λαθρο)μεταναστευτικές ροές της τελευταίας επταετίας έφεραν εδώ ως το 2015, 610.000 αφροασιάτες μουσουλμάνους. Είναι προφανής ο κίνδυνος πληθυσμιακής αλλοίωσής μας, πέραν του οξύτατου προβλήματος ασφαλείας μας.
Ελίτ και πολιτικός κόσμος δεν δείχνουν να συνειδητοποιούν την δραματική σοβαρότητα του προβλήματος. Η υπογεννητικότητα συζητείται στους ευρωπαϊκούς κύκλους για τις επιπτώσεις της στο κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα. Σε μας πέραν αυτού είναι απειλή για την εθνική μας υπόσταση. Απαραίτητα γενναία μέτρα δημογραφικής στήριξης. Μέτρα όχι ημίμετρα. Αλλά χρειάζεται πρωτίστως αλλαγή νοοτροπίας. Εκκλησία και Πολιτεία να συνεργαστούν σε μία εργώδη προσπάθεια να πειστούν τα νέα ζεύγη να τεκνοποιήσουν. Πρόκειται ασφαλώς για ηράκλειο άθλο. Αλλά χωρίς αυτόν χανόμαστε.
Ο Joseph Stiglitz  τα λέει έξω από τα δόντια για την κρίση της δημοκρατίας στις μέρες μας: «Η ένταση των ανισοτήτων, το άδικο πολιτικό σύστημα και η αμερικανική κυβέρνηση που έλεγε ότι νοιάζεται για τους ανθρώπους ενώ ευνοούσε τις ελίτ δημιούργησαν ιδεώδεις συνθήκες, τις οποίες εκμεταλλεύτηκε ένας υποψήφιος όπως ο Τραμπ. Παρά το γεγονός ότι είναι πλούσιος, ο Τραμπ δεν είναι μέλος της παραδοσιακής ελίτ και αυτό έκανε πιστευτές τις υποσχέσεις του για “ πραγματική”  αλλαγή. Δεν αναμένεται όμως να αλλάξει κάτι υπό τον Τραμπ, ο οποίος θα υπερασπίσει τις θέσεις των Ρεπουμπλικανών για τη φορολογία».(ΝΕΑ 6-8/1/17).
Χωρίς κρατούμενα απέναντί μας ο κατά τα λοιπά φίλος μας Πιέρ Μοσκοβισί μάς  υπενθύμισε το «προπατορικό» αμάρτημά μας: «Αποδεχθήκαμε να μπει στην Ευρωζώνη μια οικονομία, ελάχιστα ανταγωνιστική και ένα κράτος βαριά υπερχρεωμένο με στοιχεία τα οποία ήταν παραποιημένα»!(Έργα και ημέρες Κ. Σημίτη).
Ναι αλλά πρόκειται για προϊόν συμπαιγνίας Σημίτη – Βερολίνου -  Βρυξελλών. Και  μέχρι στιγμής το λογαριασμό τον πληρώνει μόνον ένας, ο ελληνικός λαός.

*Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης

7.1.17

«Καιρόν γνώθι» διότι «καιρός παντί πράγματι»

                                                                                        του Στ. Παπαθεμελή*
Διάπυρος ευχή ο πολιτικός κόσμος της χώρας, που συναντάται τη Δευτέρα σε επίπεδο κορυφής, να αρθεί στο απαιτούμενο ύψος εθνικής συνεννόησης και σύγκλισης. Αυτό θα είναι καταλυτικό μήνυμα προς νεοοθωμανούς και δυτικούς τουρκολάγνους: Ότι «κατά μεν το ισχυρόν Έλληνας ομοφρονέοντας (…) χαλεπά είναι περιγίγνεσθαι και άπασιν ανθρώποισιν»(Ηρόδοτος Θ΄, 2)=Όσο οι Έλληνες συνεχίζουν … να ομονοούν μεταξύ τους είναι δύσκολο να τους νικήσουν, ακόμη και αν συνενωθούν όλοι οι άνθρωποι μαζί, αποφαίνεται ο πατέρας της Ιστορίας!
Η παρούσα αποικιακή κατάσταση της χώρας, που με τα μνημόνια έχει στερηθεί εν πολλοίς την εθνικής της κυριαρχίας, επιβάλλει ως απόλυτη προτεραιότητα να κερδίσουμε χρόνο που θα μας επιτρέψει να αντιμετωπίσουμε τα μείζονα εθνικά μας θέματα από θέση ανακτηθησόμενης (αν δράσουμε σοβαρά και γρήγορα) ισχύος.
Πέραν από το ελλαδικόν εμπερίστατον, η διεθνής συγκυρία είναι εξαιρετικά αρνητική
α) Ο Ομπάμα φεύγει σε λίγες μέρες  και αφού δεν έλυσε κανένα διεθνές πρόβλημα, του κόλλησε η ιδέα στο λυκόφως της προεδρίας του να κλείσει το Κυπριακό με νεοοθωμανικούς όρους που εξυπηρετούν ταυτόχρονα και την αμερικανική πολιτική
β) Σε αντίθεση με τους παλλικαρισμούς του προκατόχου του να απελάσει 35 Ρώσους διπλωμάτες από τις ΗΠΑ, ο Ντοναλντ Τραμπ εμφανίζεται αποφασισμένος (ο χρόνος θα δείξει) να εξομαλύνει τις αμερικανορωσικές σχέσεις, εκδοχή που αν πραγματοποιηθεί, θα βαρύνει υπέρ των ελληνικών συντελεστών ισχύος. Εξάλλου οι ρωσοτουρκικές σχέσεις ιστορικά υπήρξαν πάντοτε σχέσεις λυκοφιλίας. Παρά ταύτα ο ενεργειακός άξονας Τουρκίας – Ρωσίας έχει ανησυχήσει τους Δυτικούς.
γ) Τα αλλεπάλληλα τρομοκρατικά χτυπήματα στη γείτονα αποδεικνύουν μια βαριά κρίση ασφάλειας και επερχόμενη εσωτερική αστάθεια. Στο κεφάλαιο αυτό η Ελλάδα με τη σταθερότητα και τη γεωπολιτική της θέση ασφαλώς πλεονεκτεί και πολλαπλασιάζει τη χρησιμότητά της.
δ) όλες οι γειτνιάζουσες με τη Τουρκία χώρες (Ιράν, Ισραήλ, Αίγυπτος) απεύχονται εμμανώς οιανδήποτε εκδοχή μεγέθυνσης,  ή αναβάθμισής της.
Στη Γενεύη προαναγγέλλεται η ψευδώνυμη «Επανένωση» της Κύπρου με αυτοκτονία της Κυπριακής Δημοκρατίας και υποκατάστασή της από ένα νόθο τερατούργημα. Σ΄ αυτό η θεμελιώδης αρχαιόθεν και παγκοσμίως κρατούσα δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας («των πλειόνων η ψήφος κρατείτω») καταργείται και αντ΄ αυτής το 82% της ελληνικής πλειοψηφίας εξισώνεται με το 18% της τουρκικής μειοψηφίας που εξοπλίζεται με πανίσχυρο Veto επί παντός σοβαρού θέματος. (Αυτό δοκιμάστηκε με τη Ζυρίχη και το δις εξαμαρτείν με τη Γενεύη, ουκ ανδρών σοφών…
Προς τις πολιτικές ηγεσίες Ελλάδος – Κύπρου θα βροντοφωνάξουμε για πολλοστή φορά το «καιρόν γνώθι»(=να καταλαβαίνεις την κατάλληλη στιγμή) του σοφού Πιττακού και το των Παροιμιών (3,1) «καιρός παντί πράγματι»Τώρα δεν είναι καιρός. Αγοράστε χρόνον.
*

Μήπως τελικά κακώς επικρίνεται η κυβέρνηση για … απραξία; Ορίστε τώρα όποιοι θέλουν να χωρίσουν αντί να ταλαιπωρούνται στα δικαστήρια νέο σύστημα πρωτοφανούς ταχύτητας, νεοελλληνιστί fast track, όπου οι βουλόμενοι προσέρχονται αντί του Δικαστηρίου ενώπιον συμβολαιογράφου οποίος εκδίδει αυθωρεί και αδαπάνως το διαζύγιον. O tempora, o mores! (ώ καιροί ώ ήθη) όπως θα αναφωνούσε και ο πολύς Κικέρων.
Η ελληνογλωσία και η Ορθοδοξία, μας θυμίζει με την πρόσφατη μελέτη της (¨Πόσο ελληνικό είναι το Βυζάντιο, πόσο Βυζαντινοί οι Νεοέλληνες¨/Gutenberg) η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, είναι τα οργανικά στοιχεία της ταυτότητάς μας. Στην Ορθόδοξη Παράδοση ο γάμος είναι «μυστήριον μέγα»(Απ. Παύλος, Εφεσ. 5,32) και κατά τον Μοδεστίνο «ανδρός και γυναικός συνάφεια και συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Εφ΄ ω και η αρχή του αδιαλύτου του γάμου(κανόνας) και ο χωρισμός μόνον ως εξαίρεση. Της αξίας αυτής μία έξωθεν (CoFACE) νωπή επαλήθευση: «Με τόσο υψηλά ποσοστά ανεργίας και ανθρώπους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας η οικογένεια ήταν το μόνο δίχτυ ασφαλείας που προφύλασσε  από την απελπισία». Οι αναμορφωτές του οικογενειακού δικαίου διευκολύνουν την διάλυση της οικογένειας, της κοινωνίας, του κράτους, του Έθνους.
*
Μας προϊδεάζουν πολύ άσχημα οι οικονομικοί αριθμοί. Κάποτε ευημερούσαν αυτοί και δυστυχούσαν οι άνθρωποι. Τώρα δυστυχούν αμφότεροι. Το κράτος θα εισπράξει φέτος 47 δισ από φόρους και 24 δισ από ασφαλιστικές εισφορές. Εργασιακός και συνταξιουχικός μεσαίωνας. Πέρασαν τους πολίτες, από την καταναλωτική μονομανία που τους είχαν εθίσει την εποχή των (δανεικών) παχιών αγελάδων, στην «εφιαλτική ανελπιστία»(Γιανναράς).
*
Την στρόφιγγα των μεταναστευτικών ροών την ελέγχει ο σουλτάνος και την ρυθμίζει κατά το δοκούν. Τον Δεκέμβριο μάς έστειλε 1075. Εξ  ων πρόσφυγες μόνο 131 Σύριοι. Οι υπόλοιποι 944 είναι λαθρομετανάστες, Αλγερινοί, Κογκολέχζοι, Μπαγκλαντεσιανοί, Ζαμπιανοί και κάποιοι ακόμη από Νεπάλ Βενεζουέλα, Αϊτή, Χιλή!!! Διεθνές κύκλωμα δουλεμπόρων τους μεταφέρει με πάμφθηνα αεροπορικά εισιτήρια στη Τουρκία και από εκεί τους αναλαμβάνουν οι επιχώριοι και τους προωθούν στην Ελλάδα, τη τελευταία χώρα που διατηρεί ακόμα ανοιχτά σύνορα!
Μήπως ήγγικεν η ώρα, ο δεδηλωμένος θαυμαστής του Τσε Αλέξης Τσίπρας να ακούσει τον συμπολεμιστή του Τσε Ρεζίς Ντεμπρέ στο έξοχο δοκίμιό του Eloge des frontieres, Εγκώμιον των συνόρων (σ.21),  εκεί θα ιδεί την πρωτοποριακή συμβουλή του διάσημου μουσουργού Βέρντι: «Tomate all Antico sara un progresso = Γυρίστε στους παλιούς καιρούς αυτό θα είναι πρόοδος!
Απομείναμε οι μόνοι στην ευρύτερη περιοχή χωρίς εθνικό δόγμα. «Καιρός του ποιήσαι» δόγμα εθνικής επιβίωσης. Αλλά προϋποτίθεται όραμα στις ηγεσίες, απαύγασμα ελληνικών αξιών ζωής.
*Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης


Ηλεκτ. ταχ. : stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com