12.10.17

Μάθημα ιστορίας και υψηλής στρατηγικής

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Στεκόμαστε στο ακριβό μάθημα ιστορίας και υψηλής στρατηγικής που αποτέλεσαν οι προσλαλιές του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας προς τον Γάλλο ομόλογό του.

«Εν ανθηρώέλληνι λόγω» και με λακωνική πυκνότητα ο κ. Παυλόπουλος επεσήμανε: «Ως προς τα ελληνικά σύνορα, με έμφαση σε εκείνα του Αιγαίου, η Συνθήκη της Λωζάννης, σύμφωνα με την πεμπτουσία του Διεθνούς Δικαίου, πρέπει να γίνεται απ’ όλους πλήρως σεβαστή. Κάθε αμφισβήτησή της, άμεση ή έμμεση, είναι αδιανόητη και αυτονοήτως απορριπτέα. Πολλώ μάλλον όταν οδηγεί, μέσω της αμφισβήτησης των συνόρων της Ελλάδας, και στην αμφισβήτηση των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Με ορολογία οικεία στον συνομιλητή του ξεκαθάρισε για την Κύπρο ότι κατοχικά στρατεύματα και αναχρονιστικές εγγυήσεις τρίτων είναι αντίθετα προς κάθε έννοια Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Ο Εμμανουελ Μακρόν παρεδέχθη ταπεινά ότι στην σημερινή Ευρώπη η δημοκρατία και η εμπιστοσύνη απειλούνται και υπεραμύνθηκε μιας Ευρώπης ως μοναδικής εναλλακτικής λύσηςγια την αντιμετώπιση των υπερεθνικών προκλήσεων της κλιματικής αλλαγής, του προσφυγικού και της οικονομικής κρίσης.

Η δική μας εμπειρία ωστόσο ως προς μια πραγματική συνδρομή της Ευρώπης στη λύση του ελληνικού προβλήματος είναι απογοητευτική.

Κάποιοι εδώ ετοίμασαν μεγάλο καλάθι για να «χωρέσει» τις προσδοκίες τους από την επίσκεψη του Γάλλου. 

Δεν τρέφουμε αυταπάτες, η Ε.Ε στον βαθμό που θα παραμείνει προσκολλημένη στην παγκοσμιοκρατία, το νεοφιλελευθερισμό και ρυθμιστής της θα είναι οι αγορές, θα συνεχίσει την πεπατημένη. Και θα απογοητεύει τους λαούς.

Τα βαθύτερα αίτια της ευρωκρίσης εντοπίζονται στο γεγονός ότι: «με το δημοκρατικό έλλειμμα και την εκ των πραγμάτων κατάλυση της ισοτιμίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών-μελών και την αναγωγή της αγοράς σε καθοριστική αναφορά, διευρύνονται οι διαφορές μεταξύ των χωρών-μελών και προάγεται η ηγεμονία των ισχυροτέρων»(Περικλής Νεάρχου, Παρόν, 10/9/17).

Η Ελένη Θεοχάρους, η άξια Κυπρία πολιτικός, σ’ ένα ξέσπασμα εθνικών αληθειών που εισδύουν στον πυρήνα του κυπριακού προβλήματος, χωρίς να χαρίζεται στις πολιτικές ηγεσίες της Μεγαλονήσου, τολμάει και τα βάζει και με το λαό εγκαλώντας τον ότι «έχει εν πολλοίς παραδοθεί. Ξεχνάει. Δεν ανθίσταται». Δανείζεται από τον Έρασμο τον τίτλο «Μωρίας εγκώμιον», ονομάζει τα πράγματα με το αληθινό τους όνομα. Και λέει αλήθειες που καίνε:

«Σχεδόν κάθε αντίσταση εξέλιπεν ή είναι σπασμωδικήκαι οι “γνωστικοί” τη χαρακτηρίζουν γραφική, ανόητη, υστερόβουλη. Με καθολική συνέργεια διαλύθηκε η Εθνική Φρουράκαι εμφανίζεται ως μέγα επίτευγμα η μείωση της στρατιωτικής θητείαςλες και ζούμε σε ένα κρατίδιο της Γερμανίας, ασφαλείς και προστατευόμενοι. Η φυγοστρατία καλπάζεικαι μας λένε ότι την έχουν μειώσει, τα οπλικά συστήματα περιέρχονται σε αχρηστία λόγω μη συντήρησηςκαι φθοράς, στα φυλάκια βάζουμε σκιάχτρα»(Ο Φιλελεύθερος, 10/9/17).

Η Ευρωβουλευτής κάνει φύλλο, φτερό την κυοφορούμενη «λύση». Αφυπνίζει συνειδήσεις κρούοντας εκκωφαντικούς κώδωνες κινδύνων που προκύπτουν από τις «κατοχυρωμένεςνέες υποχωρήσεις μας, ενώ οι τούρκοι παραμένουν στις πάγιες αδιάλλακτες θέσεις τους».

Από το «Λες και ήταν χθες» του ευρηματικού Ελευθέριου Σκιαδάδανειζόμαστε την επιστολή του Πιέρ ντε Κουμπερντέν στον ναύαρχο Κουντουριώτη.Εκεί ο Γάλλος ευγενής και ανανεωτής των Ολυμπιακών αγώνων συστρατεύεται στον αγώνα για την ελευθερία της Κύπρου μας.

Το είχε πράξει νωρίτερα για την απελευθέρωση της Κρήτης και δηλώνει τώρα «ό,τι έκανα τότε, θα επεθύμουν να το κάμω και πάλιν υπέρ της μεγάλης ελληνικής νήσου. Τα τριάντα και πλέον έτη, τα οποία παρήλθον έκτοτε δεν εμείωσανουδ’ επ’ ελάχιστον τας πεποιθήσεις που με ενέπνεον τότε. Ελπίζω να ζήσω αρκετά διά να ιδώ την Κύπρον – και ταςυποδούλους ακόμα αδελφάς της – αποδιδομένας εις την μοναδικήνπραγματικήν των πατρίδα». (Αθησαύριστη επιστολή: Ελεύθερον Βήμα, 12/11/1931).

Ομολογία πίστεως, σεμνή, αλλά μείζονος σημασίας εν όψει της ταυτότητας του ομολογούντος που είναι ο χαρισματικός μουσουργός μας Μίκης Θεοδωράκης (Ορθόδοξη Αλήθεια, 8/9/17).

Ξεχωρίζουμε: 

α) «Οι τρεις βασικές αρχές του χριστιανισμού, η αγάπη, η αλληλεγγύη και η θυσία, υπήρξαν και είναι τα θεμέλια της πορείας μου».

β) «Η Ορθοδοξία, μαζί με την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό, συνέτειναν ώστε το ελληνικό Έθνος να γίνει μία γροθιά απέναντι στην οθωμανική κατοχή, ώστε να διατηρηθεί ακέραιο, να νικήσει και να επιζήσει».

γ) «Από το ’21 έως σήμερα δεν κατορθώσαμε να κερδίσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία. Παραμένουμε ακόμη και σήμερα, ύστερα από πολλούς αιώνες αγώνων, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι …».

δ) «Παραμένω πάντοτε χριστιανός, λάτρης της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού».

Κάπου στη συνέντευξή του ο Μίκης δηλώνει «ουτοπικός κομμουνιστής». Μην ψάχνει αλλού, το κοινωνικό ιδεώδες του Ευαγγελίου είναι αριστερότερα από τον κάθε λογής κοινωνικόν αριστερισμό. Είναι μετα-κομμουνιστικό, μετα-σοσιαλιστικό, μετα-καπιταλιστικό και μετα-μεταμοντέρνο!

Εμείς που απολαμβάνουμε τους στοχασμούς του θεωρούμε ότι ένας διάλογος του με κάποιον σοφό αγιορείτη Γέροντα - υπάρχουν αρκετοί – θα πλούτιζε τη σκέψη του, θα διευθετούσε ορισμένες εν-στάσεις του και θα δυνάμωνε τη βούλησή του για ιστορική αποτελεσματικότητα. 

Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Δεν υπάρχουν σχόλια: