16.10.17

Ώχου!

Ώχου! Τρομάρα με κρατεί,
ζάλην μεγάλην έχω!
Κοιμούμενος ή ξυπνητός
αν είμαι, δεν κατέχω!

Αναφωνώ με τον Κρητικό ποιητή για το έκτρωμα που ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή. Σε αυτήν πέταξαν το μπαλάκι, και αυτή με διάφορα μισόλογα και πολλήν υποκρισία και τελικά, με ευθύνη όλων! Όλων! Και αυτών που μισοαπέφυγαν και όσοι δεν εμπόδισαν τους άλλους και όσοι δεν βρήκαν την τίμια γενναιότητα να παραιτηθούν μπροστά στην τεράστια ευθύνη! Στη Βουλή πήγε το μπαλάκι, και αυτή με πολλή βολή (=βόλεμα) το πέταξε (Άκουσον! Άκουσον!) στα ίδια τα θύματα, στα ανώριμα, όσο πιο ανώριμα, αθώα κι ανήξερα παιδιά! Όσο πιο κάτω στην ηλικία! Μου θύμισαν την μέθοδο των Τούρκων να γκρεμίζουν τους Ελληνικούς ναούς στην επικράτειά τους. Το είδα με τα μάτια μου στην Ίμβρο, στον ι. ναό του Αγίου Νικολάου στην παραλία της πρωτεύουσας – «Παναγία»: Όταν βρέθηκα εκεί και τον επισκέφτηκα ήταν πια ετοιμόρροπος: Η μέθοδος: Άρχισαν να τραβούν – αφαιρούν πέτρες από χαμηλά, τη βάση. Όσο δημιουργούνταν κενά, τρύπες, τόσο πιο γρήγορα κλονίστηκε όλο το οικοδόμημα και κατέρρευσε. Από χαμηλά λοιπόν. Τις μικρές ηλικίες. Που θα πάρουν εύκολα λανθασμένες, άγουρες αποφάσεις. Τα πιο πάνω θα γκρεμιστούν εύκολα! Στα σοβαρά προβλήματα στις αρχές, στις αξίες, στις Αλήθειες στο οικοδόμημα του Έθνους.

Αναρωτιέμαι αν θα τελειώσει εδώ το περιβόητο μπούλινγκ ή αν τώρα αρχίζει. Με τόσο ανόητες, πρόχειρες, αστήρικτες αποφάσεις. Να καθορίσει το φύλο του μόνο ένα παιδί! Με τη σύγχυση στην οποία μπορεί να βρίσκεται για χίλιους λόγους – μόδα, βιώματα άγρια, νοσηρά που μπορεί να είχε από μικρό στην οικογένεια, έστω μια σπάνια εκτροπή της φύσης. Μόνο του, όταν η επιστήμη είναι ξεκάθαρη. Γιατί χωρίς τη βοήθειά της (που θα έπρεπε να οργανώσει ανυπόκριτα η πολιτεία): όταν κορυφαίοι του είδους έχουν διατυπώσει ξεκάθαρες απόψεις; «Τέταρτος μήνας εμβρυακής ηλικίας προσδιορισμός από τη φύση του φύλου (άρρεν – θήλυ) και σύγχρονη ανεξίτηλη δια παντός καταγραφή στον εγκέφαλο». Οι ανημέρωτοι γονείς είναι ανεπαρκείς. Η ενημερωμένη πολιτεία μπορεί τόσο εύκολα να «τραβάει τις πέτρες από κάτω» υπηρετώντας – ποιος ξέρει πόσο ανείπωτους σκοπούς, με θύματα το πιο αθώο μέρος της κοινωνίας – τα παιδιά;

Δήθεν υπερασπιζόμενοι τα Δίκαιά τους! Πότε θα πουν τι θέλουν τα μονόχρονα παιδιά, όταν θα τα υιοθετούν δύο πατεράδες, ποιος θα υπερασπιστεί τα δικαιώματά τους; Ή τα 15χρονα όταν συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητά τους; Πώς (με το ψέμα) κερδίζεται η ευτυχία; Ή μήπως με την άγνοια, την επιπολαιότητα, τις αμετάκλητες αποφάσεις – η τελική καταστροφή;

Τόσο κανείς στη Βουλή δεν αγαπάει την Ελλάδα; Ούτε τα μικρά παιδιά της; Υποδειγματικά η Εκκλησία δήλωσε «τους αρρώστους τους αγαπάμε. Την αρρώστια πρέπει να τη θεραπεύσουμε».

Χωρίς διάθεση και ίχνος ειρωνείας, παρά μόνο με πόνο ψυχής και τρόμο μπροστά σεαναπόφευκτες εφιαλτικές εικόνες θα προσπαθήσω να τις παραστήσω με αδέξιους στίχους (Μακάρι να ήμουν Λασκαράτος)

Δεν υπάρχουν σχόλια: