12.10.17

Υπογεννητικότητα, κίνδυνος - θάνατος

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Ο γράφων στα 33 χρόνια της κοινοβουλευτικής θητείας του έχει μιλήσει αναρίθμητες φορές για το δημογραφικό , εντός και εκτός Βουλής και στα socialmedia

Η απογοήτευσή μου είναι ότι υπήρξα «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Έγκαιρες και έγκυρες διαγνώσεις και περιέργωςσυναινέσεις δεν έλειψαν τα τελευταία χρόνια. Αλλά...

Μέτρα δεν ακολούθησαν, δυστυχώς, τη διάγνωση, ενώ ορισμένα από αυτά έχουν μηδενικό ή ασήμαντο προϋπολογισμό. Στα θετικά, αλλά αναξιοποίητα, η συνταγματική πρόβλεψη §5 άρθρο 21 Συντ. : «ο σχεδιασμός και η εφαρμογή της δημογραφικής πολιτικής, καθώς και η λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων αποτελεί υποχρέωση του Κράτους» και το σχετικό πόρισμα της Βουλής (1992).

Η υπογεννητικότητα με την άλλη όψη της, τη ραγδαία γήρανση του πληθυσμού είναι ήδη βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια του έθνους. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και εφιαλτικοί. Το δημογραφικό εκφράζει τον βιολογικό δυναμισμό, ή αντίστροφα τον μαρασμό του έθνους. Εν τέλει τη στάση μας απέναντι της ιστορίας. Προσδιορίζει τις αντοχές και το μέλλον μας.

Στα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου είμασταν το 3% της οικουμένης. Το 1928 συρρικνωθήκαμε στο 3‰. Το 1971 πέσαμε στο 2‰. Σήμερα είμαστε δεν είμαστε το 1‰. Αύριο άγνωστο…

«Απαιδία και ολιγανθρωπία» ονομάζει ο Πολύβιος το φαινόμενο που μας έπληξε για πρώτη φορά τις παραμονές της υποταγής μας στη Ρώμη. Το υπέστημεν εκ νέου στα χρόνια της Αλώσεως και το ζούμε ξανά τώρα.

Είναι εξαιρετικά κρίσιμες οι επισημάνσεις του Πολυβίου (Ιστορίαι 36). Απαιδία και ολιγανθρωπία ερήμωσαν τις πόλεις και άφησαν άγονη την ύπαιθρο αν και δεν μεσολάβησαν πόλεμοι, ούτε θανατηφόρες αρρώστιες. «Της αιτίας προφανώς υπαρχούσης και της διορθώσεως εν ημίν κειμένης»(= Αιτία του κακού και θεραπεία μέσα μας). Κατά τον ιστορικό, από αλαζονεία και φιλοχρηματία δεν γεννούσαν, δεν παντρεύονταν, οπότε «ταχέως έλαθε το κακόν αυξηθέν». Τώρα το κακό τερατουργείται.

Η εικόνα μας σε αριθμούς.

Το 1980 έχουμε 148.634 γεννήσεις και μόνο 87.282 θανάτους. Το 2014 καταρρέουμε στις 92.448 γεννήσεις (οι 12.731 είναι αλλοδαπών). Έχουμε όμως 113.740 θανάτους. Είμαστε μείον 21.308.

Το Ινστιτούτο του Βερολίνου για τον Πληθυσμό και Ανάπτυξη μάς πληροφορεί ότι με τους καθοδικούς ρυθμούς μας από 10,8 εκ. το 2016, το 2030 θα είμαστε 9,9 εκ. και 2050 8,9 εκ. Οι Σουηδοί μάς κατεβάζουν για 2100 μόλις (άπαγε της βλασφημίας) στα 2 εκ.!!! = είδος υπό εξαφάνιση...

Ο κορυφαίος δημοσιογράφος AlfredSauvyέγραφε ότι «το δημογραφικό εκδικείται αυτούς που το αγνοούν». Εμείς επιμένουμε να το αγνοούμε. 1.000.000 ζεύγη στην Ελλάδα είναι χωρίς κανένα παιδί.

Τα αίτια της υπογεννητικότητας τυπικά εντοπίζονται στις:

α)παθογένειες του ζεύγους, ιδίως τη γυναίκα.

β)εκτρώσεις, κατά προσέγγιση 150.000 ετησίως.

γ)ηθελημένη αποφυγή τεκνοποιίας (αντισύλληψη).δ)στα τροχαία δυστυχήματα. Καταγράφουμε επιδείνωση στους δείκτες θανάτου από τροχαία.

Το 2016 εμείς αυξήσανε 2%, ενώ στην Ε.Ε μείωσαν 2%. Μετρούμε 75 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους, στην Ε.Ε 50.

Εδώ συνεργεί τα μέγιστα η ασυδοσία της νύχτας, καθώς το «σύστημα» απέρριψε μετά πατάγου την προσπάθεια ελέγχου της με την νομοθετική παρέμβαση τού 1994, αν και την είχαν ψηφίσει όλα τα κόμματα. Τελικά κατά το λαϊκόν άσμα «τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια».

Μολονότι η ελληνική οικογένεια απέδειξε βασικές αντοχές όλη την περίοδο της κρίσης, οι αντιλήψεις σε αξίες ζωής έχουν αλλάξει δραματικά. Ο καταναλωτισμός, η εθνοαποδόμιση και η όλη επέλαση του μεταμοντερνισμού προκάλεσαν αλλοιώσεις και επέφεραν ένα μετασχηματισμό. Η κοινωνία δεν αντιστέκεται πια.

Η 8χρονη κρίση προκάλεσε πλημμυρίδα εξόδου 400.000 επιστημόνων για αναζήτηση του επιούσιου. Οι αφροασιάτες τους οποίους μάς υποδεικνύει το Ινστιτούτο του Βερολίνου για υποκατάσταση της υπογεννητικότητάς μας είναι τραγική ειρωνεία. Σήμερα εργαζόμενης ηλικίας είναι 6,9 εκ. , το 2060 θα είναι 4,450 εκ. , το 2080 μόλις 3,926 εκ. Το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα θα έχει τιναχθεί στον αέρα.

Στη Γερμανία μειώνεται κατά 500.000 ετησίως ο πληθυσμός, ενώ αυξάνεται αντίστοιχα 500.000 ο γαλλικός πληθυσμός και αυτό άρχισε να προκαλεί ανησυχίες στους Γερμανούς.

Κατά τον Αριστοτέλη (Πολιτικά II, 3,4) ο νομοθέτης πρέπει όταν νομοθετεί να αποβλέπει στη φύση της χώρας και τους ανθρώπους, αλλά «και προς τους γειτνιώντας τόπους, εί δειτην πόλιν ζην βίονπολιτικόν». Να βλέπουμε τον εξ ανατολών κάκιστο γείτονα. Από τα 13,6 εκ. το 1927 και τα 6,2 δικά μας, σήμερα αυτοί είναι 75 εκ. με πληθυσμό ακμαίο και νεανικό, ενώ εμείς, ούτε κολλήσαμε στα 10 εκ. και με γηρασμένο πληθυσμό. Ποιοι θα υπερασπιστούν αυτή τη πατρίδα;

Το εκπαιδευτικό και μιντιακό σύστημά μας χαρακτηρίζεται από ακτιβιστικόεθνομηδενισμό. Οι πρόσφατες παρεμβάσεις στα ευαίσθητα κεφάλαια της παιδείας προκαλούν τους «νουν έχοντας».

Πόσες καμπάνες πρέπει να ηχήσουν για να αφυπνιστεί το ένστικτο αυτο- συντηρήσεώς μας;

Εμπρέπουσα η ύστατη έκκληση της Ιεραρχίας προς το σύνολο του πολιτικού κόσμου: «Να αρθεί στο ύψος της ευθύνης και της αποστολής του και πέρα από πολιτικά ιδεολογήματα, προκαταλήψεις και την επίκληση του ανεξέλεγκτου δικαιωματισμού, να αποσύρει το νομοσχέδιο, να δείξει ανάλογο ενδιαφέρον για την επίλυση των σοβαρότερων προβλημάτων που μαστίζουν την κοινωνία, το έθνος μας και το λαό και αντί να ενισχύει την ένταση, τον διχασμό και τον παραλογισμό να συμβάλει στη πνευματική ανόρθωση των πολιτών μας».

Ακροτελεύτιο ερώτημα:

«Πότε θα ανθίσουν τούτοι οι τόποι, / πότε θα ΄ρθούνε καινούργιοι ανθρώποι, / να συνοδεύσουνε τη βλακεία / στη τελευταία της κατοικία;»

(Ν. Γκάτσος)



Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Δεν υπάρχουν σχόλια: