27.7.20

«Ο Ελληνισμός προσταγή και ο Ελληνισμός τύψη»

του Στέλιου Παπαθεμελή*

Είμαστε ένας λαός με βαθιά πίστη στην Ελευθερία. Στους μακρούς αιώνες τής ιστορίας μας το δικαίωμα τής ζωής είναι δεύτερο έναντι εκείνου τής ελευθερίας. Και η ευτυχία έχει ως προϋπόθεση την ελευθερία. «Εύδαιμον το ελεύθερον» αποσαφηνίζει ο Περικλής (Θουκυδίδης 11,43).
Κάπου, όμως, το πάθος τής ελευθερίας συγχέεται με την εγωπάθεια, την απειθαρχία και άλλες αντιφάσεις. Οι αρματολοί και κλέφτες καταντούν τότε …αμαρτωλοί και κλέφτες! Στους Έλληνες, έγραφε τον 19ο αιώνα ο Εντμόντ Αμπού, η αγάπη τής ελευθερίας «αντισταθμίζεται από την περιφρόνηση των νόμων και κάθε κανονικής εξουσίας». Και συνεχίζει: «Η αγάπη της ισότητας εκδηλώνεται συχνά με έναν άγριο φθόνο, εναντίον εκείνων που ανεβαίνουν. Ο στενός πατριωτισμός γίνεται εγωισμός και το εμπορικό πνεύμα αγγίζει τα όρια τής κατεργαριάς» (Η Ελλάδα τού Όθωνος, σ.67). Ενίοτε ο φθόνος εκδηλώνεται ασίγαστος, «μια που εγώ δεν είμαι άξιος να ανεβώ ψηλότερα από σένα, τότε τουλάχιστον και σύ να μην ανεβείς από μένα ψηλότερα. Συμβιβάζομαι με την ισότητα». Έτσι αποφαίνεται ένας από τούς ήρωες τού Κωνσταντίνου Τσάτσου στους «Οξυρρύγχειους Παπύρους» τού (Αφορισμοί και Διαλογισμοί II,262).
Κι όμως τα μεγάλα έργα είναι πάντοτε υπερπροσωπικά. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα τελειώσει. Γι΄ αυτό τα μεγάλα έργα είναι συλλογικά. Και επειδή αυτό το αίσθημα της συλλογικότητας δεν λειτουργεί συχνά, γι’ αυτό ο τόπος είναι γεμάτος μισοτελειωμένα έργα. Να ανυψώσουμε τη συλλογική συνείδηση. Να συναντήσουμε τον «άλλο». Κόλαση δεν είναι οι άλλοι, όπως θα ήθελε ο Σαρτρ. Αντίθετα οι άλλοι είναι παράδεισος.
«Ο μη αγαπών τον αδελφό ον εώρακε, τον Θεόν ον ουχ εώρακε πώς δύναται αγαπάν» προειδοποιεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.
Κάπου κάπου ακούγεται το «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Μέσα στη χώρα σου αυτό δεν ισχύει. Γίνεται «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των άλλων φίλων»! Ορισμένα περιστατικά σε κάνουν να διερωτάσαι πόσο δίκαιο έχει ο Αμπού που πλάι στην αγάπη τής ελευθερίας, τής ισότητας και της πατρίδας που μας αναγνωρίζει, βάζει και το «αλλά». «Αλλά είναι απείθαρχος, φθονερός, εγωιστής ελάχιστα ευσυνείδητος και μισεί την χειρωνακτική εργασία», ο Έλλην πάντοτε.
«Οι Έλληνες είμαστε τρελοί». Το είχε πει ο Κολοκοτρώνης πολύ πριν το ανακαλύψουν εσχάτως κάποιοι άλλοι. Είμαστε τρελοί, αλλά συμπλήρωνε ο Γέρος τού Μωριά «Έχουμε γνωστικό Θεό». Κάπου εκεί φαίνεται απιθώνουμε τις ελπίδες και αδρανούμε εμείς. Ραθυμία και «μη χάνεσαι», για να θυμηθούμε το σλόγκαν των Αθηναίων παππούδων μας που ενέπνευσαν και τον τίτλο στο ομώνυμο σατιρικό έντυπο τού Βλάση Γαβριηλίδη.
Αλλά κάποτε έρχεται, για να αντιγράψουμε τον Ι.Μ.Παναγιωτόπουλο, «Ο Ελληνισμός προσταγή και ο Ελληνισμός τύψη». Φτάσαμε σε τέτοια ώρα.


* Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

17.7.20

ΔΗΛΩΣΗ

Η Αγία Σοφία, ο κατ’ εξοχήν ναός λατρείας του τριαδικού θεού στην αρχικά αδιαίρετη και κατόπιν ορθόδοξη χριστιανοσύνη για μια χιλιετία, βεβηλώθηκε μετατρεπόμενος σε τζαμί μουσουλμανικής λατρείας και προσευχής μετά την μέγιστη τραγωδία της άλωσης της Κωνσταντινούπολης και της πτώσης της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στους Οθωμανούς το 1453. Η βεβήλωση, εδρασμένη σε άλωση, λεηλασία και κατοχή, διήρκεσε πέντε αιώνες. Μέχρι που ο στοιχειώδης ορθολογισμός όρισε πως, ακόμα κι αν η Αγία Σοφία βρίσκεται στην διοικητική εξουσία της Τουρκίας εμποδιζόμενη να λειτουργήσει προς δόξαν του τριαδικού Θεού, τουλάχιστον η ανυπολόγιστη, αδιανόητη ιστορική, πολιτισμική και καλλιτεχνική της αξία υπαγορεύει το να λειτουργεί ως μουσείο, ιστορίας και πολιτισμού ένεκεν. Τώρα η Αγία Σοφία αλώνεται ξανά — και βεβηλώνεται ξανά. Μετατρέπεται σε τζαμί. Η εγκληματική οίηση ενός μεθυσμένου από τις εθναρχικές του φιλοδοξίες Ερντογάν, ο αυταρχισμός του και η αυτοπαρουσίασή του ως ενός νέου σουλτάνου έναντι του μουσουλμανικού κόσμου, τον οδήγησαν στο μοιραίο λάθος ενός συνολικά βλάσφημου πισωγυρίσματος. Ό,τι άλλοτε γινόταν με άλωση, λεηλασία και βεβήλωση, γίνεται τώρα με ένα προεδρικό διάταγμα. Για εμάς, ο ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας θα είναι πάντοτε η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία. Καλούμε όμως όσους δεν μπορούν παρά να αναγνωρίσουν τουλάχιστον την ανυπολόγιστη ιστορική, πολιτισμική και καλλιτεχνική αξία ενός από τα σημαντικότερα μνημεία της ιστορίας να σηκώσουν το ανάστημά τους και να απαγορεύσουν στην πράξη, και με πράξεις, την ολοκλήρωση της βεβήλωσης που επιχειρεί ο πρόεδρος της Τουρκίας.


Στέλιος Παπαθεμελής                                    Μαρία Δελιβάνη

15.7.20

Ψάχνουμε για ηγέτες με στρατηγική διορατικότητα

του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η πρόσφατη υγειονομική κρίση, όπως την είδε ο Γάλλος φιλόσοφος Robert Redecker, αποτέλεσε την ευκαιρία μιας “προσομοίωσης ισάξιας τής ουτοπίας τού ανθρώπινου πάρκου”. Κατοικίδια ή άγρια ζώα που έχουν στερηθεί από οτιδήποτε φυσιολογικό, οι κινήσεις τους όλες καθορίζονται και παρακολουθούνται από κάποιο chip που εμφυτεύεται στον οργανισμό τους. Το συλλογικό ασυνείδητο όλων των ηγετών τού πλανήτη και των συνεργατών τους, της προπαγάνδας κινείται μέσα σ’ αυτό το εκ πρώτης όψεως περίεργο πλαίσιο: «Η ασθένεια απαιτεί ένοχο, και ο ένοχος είναι ο λαός! Αυτή η δεισιδαιμονία, ανομολόγητη αλλά πάντα εκφραζόμενη τόσο με υπεκφυγές όσο και ευθαρσώς, όπως συνηθίζουν οι κυβερνήσεις, νομιμοποιεί την παρακολούθηση των πάντων και τον νόμο των υπόπτων. Διότι, εκ των πραγμάτων, κάθε πολίτης είναι ύποπτος εκ των προτέρων για τη διάδοση τού κακού. Είναι έμμεσα ένοχος, ένοχος σχεδόν επειδή ζεί. Η κρίση Covid-19 είναι το απροσδόκητο γεγονός που ανοίγει ολόκληρο το μέλλον σε αυτήν την δεισιδαιμονία, ικανή να θέσει τους ανθρώπους στη θέση τού ένοχου εκ φύσεως. Είναι η πειραματική προσομοίωση μιας νέας εποχής τού Σιδήρου»(https://www.marianne.net/debattons/billets/crise-santaire-pour-les-dictateurs-en-herbe-il-n-est-plus-tres-difficille-d Μτφρ. Ε. Νιάνιος).
Ο κατευνασμός και η στάση ζωής των εθνών που υπαγορεύεται από αυτόν δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση απάντηση στην αδίστακτη επιθετικότητα ενός ορκισμένου εχθρού όπως η Τουρκία κατά της Ελλάδος. Ηγέτες χωρίς την απειροελάχιστη στρατηγική διορατικότητα καταδικάζουν τα έθνη των οποίων ηγούνται σε συρρίκνωση και εξαφάνιση. Δεν θέλουμε τέτοιους ηγέτες. Δεν ψάχνουμε τέτοιες ηγεσίες.
Η μεγαλομανία τού Ερντογάν στοχεύει στην Ελλάδα. Η συρρίκνωσή της θα σήμαινε την ενδυνάμωση τού νεοοθωμανού. «Δεν σφάξαν»! βέβαια. Ο Ελληνισμός υποχρεούται να αντιπαρατεθεί νικηφόρα απέναντι τού τούρκου επιβουλέα. Και μπορεί στις δύσκολες ώρες ο λαός μας. Επιδεικνύει ενότητα, ωριμότητα, αγωνιστικότητα, αντεπιθετικότητα. Και ανακαλύπτει ηγέτες «εκ τού μη όντος».
Εκατόν πενήντα τρεις (153) διεθνείς προσωπικότητες των Γραμμάτων και της Τέχνης υπογράφουν μιαν ανοικτή επιστολή, όπου μεταξύ άλλων επισημαίνουν:
«Οι πολιτισμικοί μας θεσμοί αντιμετωπίζουν μια στιγμή δοκιμασίας. Ισχυρές διαμαρτυρίες για φυλετική και κοινωνική δικαιοσύνη οδηγούν στις πρόσφατες απαιτήσεις για αστυνομική μεταρρύθμιση, μαζί με ευρύτερες εκκλήσεις για μεγαλύτερη ισότητα και ένταξη σε ολόκληρη την κοινωνία μας, ιδίως στη τριτοβάθμια εκπαίδευση, τη δημοσιογραφία, την φιλανθρωπία και τις Τέχνες. Όμως αυτό εντείνει ένα νέο σύνολο κοινωνικών συμπεριφορών κα πολίτικών δεσμεύσεων που τείνουν να αποδυναμώσουν τους κανόνες μας για ανοικτή συζήτηση και ανοχή των διαφορών υπέρ της ιδεολογικής συμμόρφωσης. Καθώς επικροτούμε την πρώτη εξέλιξη, αυξάνουμε επίσης τις φωνές μας κατά της δεύτερης».
Η ναυτική πολιτική τού Θεμιστοκλή είναι ένα κεφάλαιο στο οποίο οφείλουν να εμβαθύνουν οι σύγχρονοι. Ο Ναύαρχος είχε πειστεί ότι οι Πέρσες θα ξαναδοκιμάσουν να μας επιτεθούν. Το πρόβλημα τού εφοδιασμού των Αθηνών με σιτηρά ήταν σοβαρότατο. Συνειδητοποίησε έγκαιρα ότι για τον ανεφοδιασμό είχε απόλυτη προτεραιότητα η συγκρότηση πολεμικού στόλου και για την νικηφόρα αντιμετώπιση μιας νέας περσικής επίθεσης κα για τον ανεφοδιασμό σε σιτηρά. Χάρις στην επιμονή τού Θεμιστοκλή το 480 π.Χ. η Αθήνα είχε το εθνικοαμυντικό πλεονέκτημα να αριθμεί 147 πολεμικά πλόα ετοιμοπόλεμα και 53 εφεδρικά. Έτσι εξασφαλίστηκε η νίκη στη Σαλαμίνα και καταποντίστηκε το περσικό ναυτικό. Τα ακούνε αυτά οι νυν κυβερνώντες;
Στις κρίσιμες ώρες Αθήνα και Σπάρτη ευρίσκουν τον κοινό βηματισμό. Η Αθήνα θυσίασε τις φιλοδοξίες της και απεδέχθη την ηγεσία της Σπάρτης, όχι μόνο κατά θάλασσαν αλλά και στην ξηρά. Τότε ανεκλήθησαν και όλοι οι οστρακισμένοι. Η Εθνική συμφιλίωση προ της μάχης για την αντιμετώπιση τού εξωτερικού εχθρού είναι όρος για τη νίκη.
Και να τελειώσουμε με μιαν απάντηση στον βρώμικο γείτονα: Κάτω τα χέρια απ’ την Αγιά Σοφιά!

* Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

6.7.20

Ελλάδα: νησιωτική – χερσαία = ενιαία και αδιαίρετη

του Στέλιου Παπαθεμελή*

Το κατάντημα τους διεθνούς Κοινότητας να κατευθύνεται και να διοικείται από ανευθυνουπεύθυνους ηγέτες, οι οποίοι αποδεικνύονται ανίκανοι να διοικήσουν ακόμη και την κουζίνα τού σπιτιού τους δεν έχει ίσως προηγούμενο. Κλασσικό παράδειγμα η περίπτωση τού Αμερικανού Προέδρου Ντόναλτ Τραμπ και η χειραγώγησή του από τον αδίστακτο και παμπόνηρο τούρκο ηγετίσκο Ταγίπ Ερντογάν. Αυτός ο λοιπόν αμόρφωτος αγαρηνός κατάφερε να αποσπάσει την τυφλή εμπιστοσύνη τού Τραμπ, σε σημείο ο Αμερικανός να συνομιλεί μαζί του δύο φορές την εβδομάδα και φυσικά να χειραγωγείται από αυτόν. Το σχετικό ρεπορτάζ τού CNN αποκαλύπτει μία σοβαρή πτυχή της παγκόσμιας διακυβέρνησης και εξ αυτής την πρακτική της παθογένεια. Ο κ. Μητσοτάκης τηλεφωνήθηκε μόλις μία φορά σ’ όλη την διάρκεια της πρωθυπουργίας του ως τώρα, ενώ ο τούρκος μιλά μαζί του δις της εβδομάδος!
Αυτό, ή και αυτό εξηγεί γιατί οι ισχυροί τού πλανήτη ανοίγουν τεράστια αυτιά όταν τους μιλάει ο αγαρηνός, ενώ βάζουν βουλοκέρι όταν τους μιλά ο Έλληνας.
Η δυναμική προσέγγιση της πανδημίας μάς λέει ότι καμία χώρα όσο μεγάλη και αν αισθάνεται, δεν μπορεί μόνη της να αντιμετωπίσει αυτό το κακό. Η άλλη σπάνια, αλλά μεγίστη απειλή είναι ο πυρηνικός όλεθρος. Βιώνουμε, τρόπος τού λέγειν, την τραγική 75η επέτειο τής Χιροσίμα και τού Ναγκασάκι. Όμως η οργανωμένη ανθρωπότητα δεν δείχνει να έβαλε έκτοτε μυαλό. Δυστυχώς!
«Ό,τι και αν ειπωθεί για τα θύματα στη φετινή 75η Επέτειο στη Χιροσίμα και τού Ναγκασάκι, και για εκείνον τον Αύγουστο τού 1945, θα είναι λόγια κενά εάν οι παγκόσμιες δυνάμεις δεν μειώσουν τα πυρηνικά τους οπλοστάσια και δεν φροντίσουν για τον αυστηρό έλεγχο των εξοπλισμών»(South China Morning Post / Καθημερινή 1/7/20).
Αλήθεια, πού τους βρήκαμε αυτούς, τους επιεικώς προβληματικούς πανεπιστημιακούς; Αλίμονο στη χώρα αν τους εμπιστευθεί να την συμβουλεύσουν! Χαμένη από χέρι!..
Κυριαρχεί μία πανσπερμία θέσεων για τα μείζονα εθνικά μας θέματα. Αυτό σημαίνει ότι τούρκοι και ευρωαμερικανοί έχουν την δυνατότητα μιας ελεύθερης επιλογής κάθε φορά της θέσης που τους βολεύει. Κρατούν και χρησιμοποιούν την εκάστοτε βολικότερη γι’ αυτούς. Και ο μεν Ροζάκης απεπέμφθη, αλλά το κακό το έκανε με τις δηλώσεις του για το «απομονωμένο Καστελόριζο». Νησιωτική και χερσαία Ελλάδα είναι μία, ενιαία και αδιαίρετη χώρα. Η Γαλλία απ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες δείχνει να τιμά τη φιλία της με την Ελλάδα. Έσχατο δείγμα κορύφωσης των αντιδράσεών της η καταγγελία σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ της τουρκικής προκλητικότητας.
Όπως ανακοίνωσε ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν Ιβ Λε Ντριάν, έπειτα από αίτημα τής Γαλλίας οι Ευρωπαίοι υπουργοί Εξωτερικών θα συνεδριάσουν στις 13 Ιουλίου για να συζητήσουν αποκλειστικά το ζήτημα τής τουρκικής προκλητικότητας. Σε αυτή τη συνεδρίαση θα συζητηθούν και περαιτέρω κυρώσεις.
Είναι απορίας άξιον γιατί ξανά χρησιμοποιούνται «μεταχειρισμένοι» και τραγικά αποτυχόντες, ενώ είναι γνωστές οι επιδόσεις τους και ο κίνδυνος να κάνουν γυαλιά – καρφιά τα συχνά σοβαρά και λεπτά θέματα που τους ανατίθενται.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση τού καθηγητή Ροζάκη, ο οποίος «και αν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί του, ούτε την γνώμη του άλλαξε ούτε την κεφαλήν του»!!!
Τελικά απεπέμφθη, αλλά το κακό το έκανε και δεν διορθώνεται…


* Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης